در حاشیه اظهارات یک مسئول افغانستانی؛ سخنان غیرمسئولانه و نسنجیده خاطر جمع مردم دردمند را بر‌می‌آشوبد

خبرنگار حوزه مهاجرین، خبرگزاری تسنیم: در شب‌های گذشته بیست‌وسومین قسمت برنامه تلویزیونی «وطن‌دار» با موضوع بازگشت مهاجرین افغانستانی به کشورشان با حضور «محمدآصف درزابی» رئیس نمایندگی‌های وزارت امور مهاجرین افغانستان در ایران از شبکه افق سیما پخش شد.

با این حال سخنان درزابی با واکنش مهاجرین افغانستانی روبرو بوده است و «ابوطالب مظفری» با ارسال یادداشتی به خبرگزاری تسنیم به سخنان شب گذشته اینم مقام مسئول افغانستانی پرداخته است. در زیر متن کامل این یادداشت را مطالعه می‌کنید:

محمدآصف درزابی رئیس نمایندگی‌های وزارت امور مهاجرین افغانستانی‌ مقیم ایران، مهمان قسمت بیست‌وسوم برنامه تلوزیونی وطن‌دار بود.

موضوع صحبت ایشان چنانکه انتظار می‌رفت، وضعیت مهاجران و مسأله بازگشت آن‌ها بود اما هرچه بود سخنان این مقام مسئول، نتوانست رضایت مهاجرین را جلب کند. خیلی زود انعکاس منفی آن را در رسانه‌های مجازی دیدیم. نظرات حاکی از این بود  که جناب درزابی بسیار نامطمئن و بی‌اعتماد سخن می‌گفته و حاق سخنانش از وجود برنامه‌ای‌ نسبت به مهاجرین حکایت نمی‌کرده. البته باید اذعان کرد که این تقصیر شخص ایشان نیست. این اضطراب و بی‌اعتمادی ناشی از بی‌برنامه‌گی است که در مجموع بر کشور ما و خصوصا وزارت امور مهاجرین حاکم است.

حقیقت این است که برخی واژگان در مرور زمان معنی عوض می‌کنند و جامه جز آنچه در آغاز در برداشته می‌پوشند. مسئول از آن دست کلماتی است که معنی امروزی آن چیزیست و معنی اصلی آن چیز دیگر. کلمه مسئول یا مسئولین، امروزه بار تشریفاتی یافته و به معنی مقام و مقامات به کار گرفته می‌شود وقتی کسی به عنوان مسئول جایی تعیین می‌شود یعنی ریاست آنجا را بر عهده گرفته و ریاست در قاموس ما یعنی کسی که دیگر فراتر از بازخواست ایستاده است.

چون اوست که از همه بازخواست می‌کند اما خودش بازخواست شدنی نیست. در حکم همان نمکی است که هرچیزی بگندد نمکش می‌زنند ولی شأن خود نمک فراتر از گندیگی است. حال آنکه در اصل اینگونه نبوده مسئول یعنی ما سأله عنه. کسی که از او بازخواست می‌شود، کسی که از او پرسیده می‌شود. مسئولین یعنی آن دسته از کسانی که متصدی امری هستند که باید در مقابل آن امر پاسخگو باشند.

مسئولین معمولا در مقابل دو چیز باید پاسخگو باشند؛ کردار و گفتارشان. اما از آنجا که وزارت مهاجرت ما در حوزه کردار چندان دست‌ِ بازی ندارند و ما معذوریت‌های آن‌ها را درک می‌کنیم، تنها حوزه گفتار برایشان باقی می‌ماند. بنابراین انتظار مهاجرین از این بزرگان این است که حد اقل در حوزه گفتار، مسئولانه عمل کنند. زیرا در جایگاهی نشسته‌اند که ممکن است هرگونه گفتار آنها در جامعه و کشورهای همسایه و مهاجرپذیر، مشنأ اثری و زندگی مهاجرین را دستخوش تغییراتی کند.

گفتار مسئولانه، دو شرط دارد: اول اینکه حاکی از واقعیت‌ باشد. وقتی مسئولی می‌گوید ما برای مهاجرین امنیت تأمین کرده‌ایم، شهرک‌های با امکانات آب و برق و گاز تدارک دیده‌ایم و زمینه بازگشت عزتمندانه آنها فراهم است، این گفتار با واقعیت باید تطبیق کند اگر نه گفتنش، بیرون رفتن از شرایط سخن مسئولانه است.

شرط دوم: سخن مسئولانه، همدلانه سخن گفتن است. وقتی مسئولین ما می‌دانند که کاری نکرد‌‌ه‌اند و کاری هم از دست‌شان بر نمی‌آید، حداقل وضعیت روحی مخاطبانش را در نظر گرفته و همدلانه حرف بزنند. بیان امور بسیار کلی و انتزاعی و پا در هوا از یک سیاستمدار ممکن است توجیه داشته باشد ولی از یک آدمی که کارش به زندگی عینی تعداد زیادی انسان درمانده و مشکل‌مند مربوط می‌شود اصلا توجیه پذیر نیست. اظهار نظرهای خام و ناسنجیده خواه ناخواه خاطر جمع مردم دردمند را  بر می‌آشوبد.

مهاجرین ما از جناب درزابی انتظار داشتند در قدم اول از واقعیت‌های موجود در افغانستان سخن بگوید و از مشکلاتی که بر سر راه بازگشت مهاجرین وجود داشته و دارد. مشکلاتی که سال‌هاست پروسه بازگشت را با چالش جدی مواجه کرده.  هیمنطور انتظار داشتند و جا داشت از جامعه میزبان می‌خواست که با درنظر گرفتن این مشکلات با مهاجر و مشکلات آنها برخورد مناسب و سیاست واقعبینانه‌تری داشته ‌‌باشند.

انتهای پیام/.