تذکرات آیت‌الله بهجت در خصوص راه‌های جلب روزی

عالمی دید جماعتی در باغی حفاری می‌کنند، فرمود: گنجی را که سراغش را می‌گیرید، اینجا نیست بلکه آنجاست و فلان مقدار است. «إنّ العُلماءَ وَرَثهُ الأنبیاء؛ عالمان وارث پیامبران علیهم‌السلام هستند.»، چه شد که ما این‌قدر فقیر شده‌ایم؟!

به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، غم روزی یکی از غم‌هایی است که بسیاری از مردم دنیا را درگیر خود کرده است؛ غمی که این روزها و با گسترش ویروس کرونا و درنهایت بیکاری عده‌ای از مردم موج بیشتری برداشته و ذهن‌های زیادی را به خود مشغول کرده است. درست است که تلاش برای جلب روزی یکی از دستورات مهم دین است، اما نباید از نظر دور داشت که روزی‌رسان حقیقی خدای متعال است؛ هم او که تا امروز هم رزق و روزی همه بندگان خود را داده است و بعد از این نیز باید دست نیاز را به درگاه او بلند کرد.

خبرگزاری تسنیم در این شرایط، به بازخوانی بخش‌هایی از سخنان گهربار و پر از نکته آیت‌الله‌العظمی محمدتقی بهجت رحمة الله علیه پرداخته است تا تذکرات و هشدارهای این عالم ربانی در خصوص رزق و روزی، راهکار و عامل آرامشی برای ما باشد. لازم به توضیح است که سخنان این عالم بزرگوار و حکیم پس از تأیید دفتر معظم‌له، در کتابی با عنوان «در محضر حضرت آیت‌الله بهجت» به‌کوشش محمدحسین رخشاد در قالب سه جلد توسط انتشارات مؤسسه فرهنگی سماء منتشر شده است.

 

غم روزی نداشته باشیم

خدا کند یقین برای انسان روزی شود! آیا آدمی هست که می‌ترسد از گرسنگی بمیرد؟! ولی باید بداند هم‌چنان که امکان دارد از گرسنگی بمیرد، اگر مردن او مقدر شده باشد، ممکن است از سیری بمیرد.

چقدر خوب است انسان از ناحیه امر روزی راحت باشد، زیرا همّ و غم روزی بدتر از زحمت کار است. کسی که به همّ و غم روزی مبتلاست، شب و روز کار می‌کند و پیوسته غصه روزی را می‌خورد.

گنج در اینجا نیست، آنجاست!

آقا شیخ عبدالحسین تهرانی رحمه الله در وسط مسجد متوکل در سامرا ایستاد و فرمود: این موضع را حفر کنید، حفر کردند و سنگ‌های مرمر قیمتی ظاهر شد، دستور داد آن‌ها را در حرم حضرت عسکریین علیهما السلام نصب کردند.

همچنین ایشان می‌فرمود: زمینی در کنار فلان شهرستان و زمینی دیگر در فلان جا دارای گنج است.

عالمی دیگر دید جماعتی در باغی حفاری می‌کنند، فرمود: گنجی را که سراغش را می‌گیرید، اینجا نیست بلکه آنجاست و فلان مقدار است.

البته بنده این مطلب را نه برای جهت دنیوی‌اش عرض می‌کنم، بلکه برای عظمت مقام علم است و این‌که: «إنّ العُلماءَ وَرَثهُ الأنبیاء؛ عالمان وارث پیامبران علیهم السلام هستند.»

چه شد که ما این‌قدر فقیر شده‌ایم؟!

 

بیشتر بخوانید:  توصیه‌های آیت‌الله بهجت(ره) در زمان شیوع بیماری و رواج بلا/ دست از دعا و توسل برنداریم

 

راهکاری برای درامان‌ماندن اموال

به آقا شیخ ابراهیم کلباسی رحمه الله که مال‌التجاره داشت و با آن امرار معاش می‌کرد، خبر دادند که کشتی‌های تجاری غرق شده و مال‌التجاره شما هم در ضمن اموال دیگر غرق شده است. ایشان فرمود: مال من غرق نمی‌شود چون حقوقش را داده‌ام (یعنی خمس اموالم را داده‌ام).

بعد از مدتی خبر آمد که مال‌التجاره ابراهیم نامی با نشانی‌هایی که داشته از میان آن‌همه بار، غرق نشده است.

با هم دنیای خود را نگهداری کنیم

انبیا و ائمه اطهار علیهم السلام نیامده‌اند که بگویند مردم از دنیا هیچ بهره‌ای نداشته باشند، بلکه آمده‌اند طریقه دنیاداری با سعادت و عزت را هم به ما نشان بدهند. انفاق، احسان، صداقت، دوستی و محبت و در فکر هم بودن یکی از راه‌های سعادت دنیوی ما است. اگر در فکر هم، یار هم، غمخوار هم باشیم، درواقع در فکر خود هستیم و درنتیجه دنیای خود را هم نگهداری کرده‌ایم.

خدا تنبه دهد که از بی‌تنبهی شکست نخوریم و متنبه بشویم که چرا فکر نکردیم که با پیروی از انبیا و اولیاء علیهم السلام چگونه دنیاداری کنیم.

در مادیات به پایین‌دست خود نگاه کن

در اوایل امر بلشویکی و حکومت کمونیستی در شوروی سابق، آقایی در ضمن سخنرانی گفته بود: در امور مادی و دنیوی به بالادست خود نگاه نکنید، بلکه به پایین‌دست خود نگاه کنید. همین یک جمله برایش مایه دردسر شده بود، گویا این سخن با مرام کمونیستی نمی‌ساخت.

این کلام که در کلمات قصار حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام آمده، معجزه است و به‌کلی نظام کمونیستی را مردود می‌شمارد، که می‌فرماید:

«أنظر إلی مَن هُوَ دونَکَ و لاتَنظر إلی مَن هُوَ فَوقَک؛ به پایین‌دست خود نگاه کن، نه به بالادست خود.»

درست است که در بعضی مادیات و ثروت‌ها بالاتر از تو هستند، اما آیا عمر او، صحت او، توسعه او از لحاظ اولاد و... او هم از تو بیشتر است؟ یا اینکه تو در این امور و امور دیگر از نعمت‌های ظاهری و باطنی از او برتری؟

همه چیز را من حیث المجموع باید نگاه کرد. خداوند علیم و حکیم همه بلاها را با عدل و ترازوی مساوات تقسیم کرده است. «المَصائِبُ بِالسَّویهِ مَقسومهٌ بَینَ البَریهِ؛ گرفتاری‌ها و ابتلائات به‌صورت مساوی و یکسان میان مردم تقسیم شده است.»

هر کسی کاسه‌ای از ابتلائات دارد که مطابق وجود و استعداد او است و کاسه‌های اشخاص از بلایا پر شده است. ولی خدا همه را دوست دارد. آیا در برابر طوفان‌های حوادث، ما را در وسط دریا در کشتی‌ها کرده است و یا همواره به‌فکر ماست؟! در توصیه‌های رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم به ابوذر رحمه الله آمده است: «خدا همه چیز را در همه وقت می‌بیند و هیچ چیز از او پوشیده نیست.»

انتهای پیام/+

واژه های کاربردی مرتبط
واژه های کاربردی مرتبط