عبور از گردنه با آر کیو ۱۷۰ یا پراید؟!
خبرگزاری تسنیم: "مهم این است که چگونه بیندیشند؛ تلاشهایی مانند ساخت آر. کیو. ۱۷۰ برای منافع ملی یا دفاع از مونتاژ و واردات کالاهای بیکیفیت خارجی برای منافع میلی!"
به گزارش خبرگزاری تسنیم، یادداشت روزنامه خراسان منتشره شده در روز دوشنبه 21 اردیبهشتماه با عنوان "عبور از گردنه با آر کیو 170 یا پراید؟!" به قلم علیرضا قربانی را در ذیل میخوانید:
متن کوتاهی که به شوخی یا جدی دریکی از شبکههای موبایلی فضای مجازی قرارگرفته بود، نقل به مضمون چنین بود: «جالب است که ما در ایران توانستیم ظرف مدت کوتاهی هواپیمای فوق پیشرفته و اسرارآمیز آر. کیو.170 آمریکا را مهندسی معکوس کرده و در چند مدل متفاوت به پرواز درآوریم، در حالیکه تنها یک نسخه از آن در اختیار ما بود و آن هم قادر به پرواز نبود و آسیبدیده بود، اما مثلاً در صنعت اتومبیلسازی با وجود این همه اتومبیل شیک و پیشرفته که به وفور در اختیار است نتوانستیم نمونهای کپی کنیم و همچنان به واردات خودروهای بیکیفیت یا تولید از رده خارج شدههای بیکیفیتتری مثل پراید ادامه دادهایم.»
متن بالا از جهات مختلفی قابلتأمل است. وقتی در سختترین شرایط تحریم، دانشمندان جوان و کمتوقع ایرانی با ساخت پیشرفتهترین و دقیقترین ابزار در گروه فناوری هستهای یا ساخت سلاحهای پیشرفته و انواع تانک و موشک و هواپیماهای جنگنده و بدون سرنشین و یا در حوزه گسترده فناوری نانو و پزشکی و ... گوی سبقت را از بیشتر دنیا ربودهاند، ماندن و درجا زدن یا عقب رفتن در حوزههای بهمراتب سادهتر و کماهمیتتر قابل نقد و بررسی است.
اگر قرار بود تحریم و اخم و قهر دیگران باعث رکود و عقبماندگی شود، این مشکل باید در حوزههای مهمی که به بعضی از آنها اشاره شد، پیش میآمد. البته تردیدی نیست که پیشرفت در شرایط دشواری مانند تحریمهای ظالمانه بهآسانی به دست نمیآید، اما نمونههای فراوان موجود بهاندازه کافی قانعکننده هستند که اگر ارادهای برای کار باشد، ایرانی قادر است از دل خاکستر تحریم ققنوس وار سر برآورد.
واقعیت آن است که عادت به خرج کردن از خزانه متصل به شیر نفت ازیکطرف و بعضی منافع اقتصادی فردی و گاه گروهی در ادامه وابستگی به خارج از سوی دیگر، آفت اصلی جان ملت و دولت در ایران است. سختگیری و محاصره، کمترین بهای استقلال است.
داستان شعب ابیطالب و محاصره همهجانبه پیامبر (ص) و یاران کم تعدادش دم دستترین نمونه است؛ هرچند هیچ عقل سلیمی از قرار گرفتن در تنگنا و انزوا استقبال نمیکند، اما هنر آن است که تهدیدهای پیشپاافتادهای از جنس تحریم، به فرصت خودشکوفایی و رشد و توسعه تبدیل شود. به تعبیر شایسته رهبر فرزانه انقلاب اسلامی؛ «ایران را باید با اتکای به منابع روی زمین یعنی هوش و استعداد جوانان و نخبگان کشور اداره کرد نه با تکیهبر درآمد پر نوسان منابع زیرزمینی و نفتی.»
قصه پر غصه طلای سیاه شاید تکراری باشد، ولی این نعمت خدادادی که استفاده درست از آن میتوانست به یکی از مهمترین نقاط قوت ما تبدیل شود، بهقولمعروف مولوی، «ازقضا سرکنگبین صفرا فزود» و حالا غصه بزرگ مسئولان دولتی ما شده است تحریم نفتی! همچنان که بسیاری از مشکلات دیگر مثل رخ نمودن فسادهای بزرگ اقتصادی و دزدیهای کلان از همین نعمتی است که نقمت شده است. یک روز بابک زنجانی از دنده چپش زاده میشود و دیگر روز حاتمبخشی به بعضی نورچشمیها، مفسدان یقهسفید و پدیده آقازادههای رانتخوار را ایجاد میکند!
توجه به تأکیدات چند صدباره امام جامعه اسلامی بر اتکای به درون و چشم بستن بر لطف و منت بیگانه، استفاده از ظرفیتهای عظیم خدادادی مادی و معنوی و از همه مهمتر اولویت یافتن اعتلای ملی بر منافع فردی و جناحی، تنها راه برونرفت از تنگناهای مصنوعی و علاج دردهای مزمن جامعه امروز و فردای ایران عزیز است. گذشتن از این تنگنا و گردنه، باوجود همه فشارهای زورگویان کم تعداد زیادهخواه، شدنی است، اگر ارادهای برای گذشتن از «خود» در جمع مدیران و مسئولان کشور باشد.
مهم این است که چگونه بیندیشند؛ تلاشهایی مانند ساخت آر. کیو.170 برای منافع ملی، یا دفاع از مونتاژ و واردات کالاهای بیکیفیت خارجی، برای منافع میلی!
انتهای پیام/
