خَرِ «دنگ‌شو» از پل گذشته؟

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، فقط پولِ هنگفت از تماشاگران گرفتن و اجرا در تالار وحدت نشانه‌های برگزاری یک کنسرت حرفه‌ای نیست. برگزاری هر کنسرتی شرایطی دارد که باید رعایت شود. یکی از این شرایط مورد کوچکی مانند داشتن بروشور برای هر کنسرت است تا اعضای گروه و قطعه‌های کنسرت به تماشاگران معرفی شوند.

باید به گروه‌های موسیقی تازه‌کار گفت؛ قرار نیست همه حاضران در کنسرت از قبل با تمام قطعه‌های شما آشنا باشند. ممکن است برخی‌ها برای نخستین بار به کنسرت شما آمده باشند و یا تا کنون آلبوم‌های شما را نشنیده باشند. قرار نیست همه دنیا با آثار فاخر شما آشنا باشند.

اگر قطعه‌های هر کنسرت و اعضای گروه‌تان از معروف‌ترین‌های دنیا هم باشند، باز هم باید همه را معرفی کنید؛ این یکی از نشانه‌های برگزاری کنسرتی حرفه‌ای و اندکی احترام به مخاطب است. آن زمان می‌توانید از تماشاگران و البته خبرنگاران انتظار داشته باشید که گروه و آثارتان را به درستی معرفی کنند؛ اما اگر بخواهید هیچ پولی برای چاپ بروشور خرج نکنید و به مخاطب احترام نگذارید و او را سردرگم‌‌ رها کنید؛ نتیجه چیز دیگری است.

شب گذشته گروه «دنگ‌شو» در تالار وحدت اجرایی داشت. پس از اجرای قطعه‌ای بی‌کلام، خواننده گروه با لحنی تمسخُرآمیز گفت: «خبرنگارِ قشنگ! این قطعه‌ای که شنیدی ساخته «یانی» نیست. در ضمن این نوازنده نی هم «پاشا هنجنی» نیست».

این متلکِ خواننده گروه «دنگ‌شو» به یکی از خبرنگارانی بود که در کنسرت پیشین این گروه در اسفند 1393، مدعی شده بود که این قطعه بی‌کلام از ساخته‌های «یانی‌» است. همچنین این خبرنگار نوازنده نیِ گروه را پاشا هنجنی معرفی کرده بود در صورتی که هنجنی در این گروه حضور نداشت.

بی‌شک کسانی که با آثار «یانی» آشنا هستند و دیشب قطعه بی‌کلامِ گروه «دنگ‌شو» را در تالار وحدت شنیدند، پیش از هر چیزی قطعه‌های «یانی» برایشان تداعی می‌شد.

فُرم آثار «یانی» به این ترتیب است که ریتم قطعه را تعیین می‌کند و در ادامه اجرا را میان نوازندگان پخش می‌کند تا هر کدام از نوازندگان بخشی از قطعه را تکنوازی کنند. این درست‌‌ همان چیزی بود که در قطعه «بی‌کلام» گروه «دنگ‌شو» هم وجود داشت. این شباهت و البته فُرم تقلیدی به قدری بود که هر مخاطبی گمان می‌کرد که این قطعه ساخته «یانی» است که به جای سازهایی چون هارپ و ویلن از سازهای نی و تنبک و ساکسیفون بهره برده است. (البته خودِ «یانی» به گفته شهرداد روحانی که زمانی رهبری ارکستر «یانی» را برعهده داشته، موزیسین باسوادی نیست و بیشتر تکیه‌اش بر تکنوازان برجسته‌ای است که در گروهش هستند).

از طرف دیگر شباهت ظاهری زیادی که نوازنده نیِ گروه «دنگ‌شو» با «پاشا هنجنی» داشت مخاطبانِ سردرگم و البته بی‌بروشور را به اشتباه می‌انداخت تا او را با پاشا هنجنی اشتباه بگیرند.

همین آبان سال 93 بود که گروه «دنگ‌شو» می‌خواست نشست خبری خود را برای آلبوم «اتاق گوشواره» برگزار کند. مسئولان رسانه‌ای این گروه به بسیاری از خبرنگاران زنگ زدند و با خواهش از آنان خواستند که در نشست خبریشان حاضر شوند.اکنون انگار «دنگ‌شو» خَرش از پل گذشته و دیگر نیازی به خبرنگاران ندارد.

بهتر و مودبانه و حرفه‌ای‌تر این بود که خواننده گروه «دنگ شو» به جای اینکه در جمع مردم اشتباه یک خبرنگار را فریاد بزند با خود او یا خبرگزاری‌اش تماس می‌گرفت تا این اشتباه تصحیح شود و اقدامات مورد نیاز انجام شود.

انتهای پیام/