پنج درس آموزنده و سعادتبخش ازسیدالساجدین علیه السلام
خبرگزاری تسنیم: بندگان مخلص و پاکدل پیش از آنکه به زبان، مردم را به خدافرا بخوانند، باکردار خویش راه خدا را تبلیغ مىکنند. آنان به مردم فرمانىنمىدهند مگر آنکه خود از دیگران، آن کار را انجام داده باشند.
به گزارش گروه رسانههای خبرگزاری تسنیم، پنج درس آموزنده وسعادت بخش ازسید الساجدین (ع) منتشر می شود.
*برنامه روزانه
1- مرحوم قطب الدّین راوندى در کتاب خود آورده است : امام سجّاد(ع)چون نماز صبح را به جا مى آورد؛ در جایگاه خود مى نشست و دعا مى خواند تا موقعى که خورشید طلوع نماید؛ و پس از طلوع خورشید، دو رکعت نماز براى سلامتى خود و افراد خانواده اش مى خواند و سپس مختصرى مى خوابید. و چون از خواب بیدار مى شد، دندان هاى خود را مسواک مى نمود و بعد از آن مشغول صرف صبحانه مى گردید.
* استقبال از داماد
2-مرحوم کلینى ، به نقل از حضرت صادق آل محمّد(ع) حکایتی فرماید: هرگاه یکى از دامادهاى امام سجّاد(ع) داخل منزل وى مى گردید و بر حضرتش وارد مى شد، امام سجّاد (ع) عباى خود را از دوش بر مى گرفت و براى او پهن مى نمود تا روى آن بنشیند.
و سپس به داماد خود مى فرمود: خوش آمدى ، که تو هم تامین کننده هزینه هاى خانواده خود و هم ، نگه دارنده ناموس خود از شرّ هواهاى نفسانى و اجانب هستى .
*خشوع درنماز
3-روزى امام سجّاد(ع) مشغول خواندن نماز بود، که در بین نماز عباى آن حضرت از روى شانه اش افتاد و حضرت بدون کمترین توجّهى نسبت به آن ، با همان حالت به نماز خود ادامه داد.
چون از نماز فارغ شد یکى از اصحاب آن حضرت جلو آمد و اظهار داشت : یاابن رسول اللّه ! چرا هنگامى که عبا از روى شانه شما افتاد، بدون توجّه به آن ، به نماز خود ادامه دادى !؟
امام علیه السّلام فرمود: این چه اعتراضى است که مطرح مى کنى !؟
آیا مى دانى من در حال نماز، در مقابل چه کسى قرار داشتم ؛ و با چه کسى سخن مى گفتم ؟
آیا توجّه ندارى ، هر مقدارى که از نماز با خلوص و توجّه کامل به خداوند متعال باشد به همان مقدار مقبول درگاه الهى قرار مى گیرد.
آن شخص گفت : پس واى بر حال ما، که بیچاره هستیم .
حضرت فرمود: از لطف و رحمت پروردگار مهربان ناامید نباشید، چون خداوند متعال به وسیله نمازهاى نافله ، نواقص نماز را تکمیل و جبران مى نماید.
*ناخشنود ازتمجید دیگران
4- روزى شخصى حضرت سجّاد(ع) را تعریف و تمجید کرد و اظهار علاقه شدیدى نسبت به آن حضرت داشت .
امام(ع) فرمود: خداوندا، به تو پناه مى برم از این که مبادا دیگران مرا دوست بدارند، در حالى که تو مرا دشمن داشته باشى .
همچنین حکایت کرده اند:روزى که عرفه بود، آن حضرت از محلّى عبور مى نمود، عدّه اى را مشاهده کرد که در حال گدائى بودند و از این و آن تقاضاى کمک مى کردند.
حضرت با حالت تعجّب به آن ها نگاهى نمود و فرمود: واى بر شما، که در مثل چنین روزى - روز عرفه - از غیر خداوند متعال ، کمک مى طلبید و چشم امید به دیگران بسته اید.
*توجه به نیازمندان
5-مرحوم کلینى رحمة اللّه علیه در کتاب شریف کافى آورده است :شخصى به نام سعید بن مسیّب حکایت کند: روزى به محضر مبارک امام سجّاد علىّ بن الحسین(ع) وارد شدم در حالتى که آن حضرت مشغول خواندن نماز بود، پس چون نماز خود را به پایان رساند، شخصى درب خانه را زد.
حضرت فرمود: سائلى - گدائى - آمده است و تقاضاى کمک دارد، او را ناامید مگردانید.
پی نوشت:
چهل داستان و چهل حدیث از امام زین العابدین علیه السّلام: عبداللّه صالحى
منبع:حوزه
انتهای پیام/