خونین شهر آزاد است اما توطئه دشمن ادامه دارد

به گزارش گروه "رسانه‌ها" خبرگزاری تسنیم، خونین‌شهر، شهر خون و قیام آزاد شد... به همین آسانی سی و سه سال از زمانی که این خبر پخش شد، گذشت. گذشت آن روزگاری که کودکان خونین‌شهر از صدای خمپاره‌ها و چکمه‌های بعثی‌ها هراس داشتند و بازی‌های کودکانه‌شان را با پوکه‌های فشنگی که ممکن بود گلوله‌اش در بدن همشهری‌هایشان رفته باشد انجام می‌دادند، گذشت آن روزگاری که خواب بر چشم‌ها حرام شده بود و مردان سرزمین من یکپارچه شوریدند تا شهر را باز پس گیرند.

غیرت مردان سرزمین من سی و سه سال پیش کاری کرد، کارستان. کاری که در تاریخ جهان ماندنی شد. واقعیت آن روزها را کمتر کسی به خاطر می‌آورد و یا کمتر کسی است که جزئیات اتفاق ناگوار شهر را جست‌و‌جو کرده باشد. جوانان سرزمین من، آن زمان که درگیر جنگ با بعثی‌ها بودند؛ آن زمان که برای پس گرفتن خانه و ناموسشان از دست دشمن بی‌وقفه می‌جنگیدند، کسی در پشت جبهه‌ها خیانت می‌کرد. کسی با سوء استفاده از جایگاهی که مردم انقلابی به او بخشیده بودند، مانع از رسیدن سلاح می‌شد. اصلا او و دوستانش بودند که هشدارهای اطلاعاتی - امنیتی که درباره تجهیز عراق داده می‌شد را نمی‌شنیدند تا آن فاجعه رقم بخورد، آنها بودند که باعث شدند شهر سقوط کند و جهان‌آرا شیرینی آزادی شهرش را نخورد.

شبیخون دشمن نامرد و به خاک و خون کشیده شدن مردم شهر از یک‌سو و داغ خیانت کسی که فکر می‌کردیم با مردم است از سوی دیگر بر دل مردم شهر مانده بود. داغی که با شنیدن آزادی شهر رفته رفته رنگ باخت و از خاطره‌ها محو شد. داغی که جایش را خاطرات خوش جانفشانی جوانان وطن پر کرد.

سی و اندی سال از آن تلخی‌ها گذشته و امروز فقط مردم، رشادت‌ها و فداکاری‌های رزمندگان را به خاطر دارند، امروز نام جهان آرا و همرزمانش را همه، حتی بچه‌های دبستانی می‌دانند و نامی از خائنین داخلی و خارجی باقی نمانده است. امروز در خرمشهر کسی نمی‌ترسد که خواب شبانه‌اش با صدای خمپاره‌ای ویران شود هر چند که گوشه گوشه این شهر هنوز هم بوی خون می‌دهد، بوی خون جوانان پاکی که همه دار و ندارشان را فدای امروز مردم کردند. امروز آنچه مانده خاطره شیرین آزادی و رشادت است.

سی سال گذشته ولی هر روز دشمن از سمتی وارد شده، یکروز با جنگ سرد و سخت و روز دیگر با جنگی نرم، یک روز به وسیله کشوری بی‌انصاف و روز دیگر به وسیله ورود نفوذی در بین خادمین. امروز باز هم شرایط حساس است، درست است به ظاهر جنگی وجود ندارد، درست است گلوله‌ای شلیک نشده اما باید حواسمان باشد نکند باز هم ناخودی‌هایی، صدای هشدار امنیتی را نشنوند و بشود آنچه نباید.. امروز باید از فداکاری جوانان سلحشور دهه 60 به خود ببالیم و در کنار آن فراموش نکنیم شاید دوباره کسی از درون یا بیرون قصد تخریب انسجام ملی‌مان را داشته باشد. حواسمان باشد باز با اعتمادی بی‌جا آنچه با خون جوانان به دست آمده در خطر نیفتد...خونین شهر امروز آزاد است، ایران اسلامی همین طور اما طمع دشمن برای متلاطم کردن این اقیانوس آرام تمام نشده است... نکند صدایی شنیده شود و نشنویم و اعتمادی کنیم که نباید... نکند.

منبع: سیاست روز

انتهای پیام/