تسلیم بازی در اتاق آینه‌ها نشویم

به گزارش خبرگزاری تسنیم، حنیف غفاری در سرمقاله روزنامه رسالت مطلبی را تحت عنوان "تسلیم بازی در اتاق آینه‌ها نشویم" نوشته است که در ادامه متن کامل آن می‌آید:
"جسم"، " تصویر" و " آینه" سه گانه ای هستند که محاسبه ارتباط میان آنها از اصلی ترین دغدغه های علاقه مندان و صاحب نظران علم فیزیک است. در حالتی که یک جسم صاف در مقابل آینه ای صاف قرار گیرد، فاصله جسم و تصویر از آینه یکسان خواهد بود و محاسبه این فاصله نیز در نهایت دشوار و سخت نیست! با این حال کافی است این آینه یا همان سطح صاف به آینه محدب یا مقعر تبدیل شود و در نهایت پای تصویر مجازی نیز در کنار تصویر حقیقی به ماجرا کشیده شود! در آن صورت فرمولهای محاسباتی ما نیز به طور طبیعی پیچیده تر خواهد شد. در برخی موارد مرز تشخیص و محاسبه تصاویر حقیقی و مجازی به گونه ای مخدوش می شود که ذهن به طور ناخودآگاه معادله را رها کرده و به کناری می گذارد.

حال تصور کنید در اتاقی قرار داریم که در آن ده‌ها، صدها و یا هزاران آینه وجود دارد و هزاران تصویر مجازی به گونه ای با یکدیگر ادغام می شوند که مخاطب اصلی را در وضعیت سکون و بلاتکلیفی و سردرگمی نگاه می دارد. در آن صورت تکلیف چیست؟ بی دلیل نیست که "اتاق آینه ها " برای کودکان یک سرگرمی و برای بزرگسالان یک "مصیبت" محسوب می شود! در اتاق آینه ها اساسا مرز، مبنا، قانون و قاعده ای وجود ندارد که بتوان با استناد به آن عالم ذهن را آماده تمرکز بر یک کانون و نقطه محوری کرد. در این اتاق حتی قدم زدن و نفس کشیدن نیز دشوار است، چه رسد به آنکه بخواهیم دانه دانه تصاویری که در ظاهر می بینیم را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهیم ...

اتاق مذاکرات هسته ای ایران و اعضای 1+5 همان اتاق آینه هاست! این اتاق پر از تصاویر مجازی و کاذبی است که تک تک اعضای 1+5 در ایجاد و بازی با آنها نقش مستقیمی ایفا می کنند. در کنار تکثر تصاویر که همان تکثر دغدغه های منطقه ای و فرامنطقه ای و غیر حقوقی هر یک از اعضای 1+5 در منطقه و نظام بین الملل محسوب می شود، با تنوع تصاویر نیز مواجه هستیم! تلفیق این "تکثر "و "تنوع "همواره برای تیم مذاکره کننده هسته ای کشورمان  و هر تیمی که در مقابل اعضای 1+5 و در رأس آنها ایالات متحده آمریکا قرار گیرد  آزاردهنده است. اعضای تیم مذاکره کننده هسته ای جمهوری اسلامی ایران از 12 سال پیش تا کنون با هزاران تصویر سیال و متحرک  مواجه بوده اند که حتی لحظه ای در جای خود ثابت نبوده اند. رویکرد هر یک از بازیگران و اعضای 1+5 در یک دور از مذاکرات با دور بعدی یا قبلی آن متفاوت بوده و همین بازی غیر قابل پیش بینی در مواردی مانند مذاکرات مسقط(مذاکراتی که سال گذشته صورت گرفت)  و مذاکرات آذرماه 1393(مذاکراتی که به تمدید هفت ماهه دوباره توافق ژنو منجر شد) تبلوری تام و کامل پیدا کرد. بی دلیل نیست که همه اعضای 1+5 و در رأس آنها ایالات متحده و فرانسه باید دست به دعا بردارند تا ریز مذاکرات و محتوای آنها طی بازه زمانی  12 سال گذشته  و خصوصا یکسال و نیم اخیر منتشر نشود! در صورتی که این اقدام صورت گیرد، هیچ یک از اعضای 1+5 کمترین آبرویی در نزد ملت ایران و افکار عمومی دنیا نخواهند داشت.

ایالات متحده آمریکا، فرانسه و هر یک از اعضای 1+5 در این اتاق آینه مولد چندین تصویر هستند. آنها در عین اینکه بر سر موضوع حساس و تعیین کننده بازرسی های نظامی، اساسا مرزبندی و تفکیکی میان مفاهیم حقوقی مانند بازرسی، دسترسی و نظارت و... و. قائل نمی شوند و همه را در ذیل گزاره " خطرناک "بازرسی بدون قید و شرط مکانی و زمانی از تاسیسات نظامی و هسته ای ایران " تعریف می کنند، بر سر  فردو و تعداد سانتریفیوژهای آن و همچنین حوزه تحقیق و توسعه و برداشته شدن فوری تحریمها نیز دبه در آورده و با خلط تصاویر کاذب  در صدد تحمیل هزینه های غیر قابل جبران به کشورمان هستند. در چنین شرایطی چهره شیطان بیش از هر زمان دیگری شفاف، گویا و البته منفور به نظر می رسد.

ایالات متحده آمریکا در ماورای مذاکرات هسته ای به دنبال حفظ هندسه تحریمها علیه ایران، گریز از شکستهای خاورمیانه ای  و تحقق راهبردهای بلند مدت خود در منطقه است. روسها در حالی که ظاهرا خود را بازیگری فعال در مذاکرات هسته ای نشان می دهند، به فکر چگونگی برون رفت از بحران اوکراین و ارسال غیر مستقیم و مستقیم  سیگنالهای مربوط به ممنوعیت رقابت گازی تهران  و مسکو پس از رفع احتمالی تحریمها هستند. فرانسوی ها در ساعاتی  که پشت میز مذاکره می نشینند، به فکر شمارش دلارهای نفتی اعراب پس از معاملات تسلیحاتی کلان و همچنین تولید بحرانهای تروریستی تازه در خاورمیانه جهت پر رونق تر کردن بازار سلاح خود می باشند. چینی ها به شدت از شیفت راهبردی آمریکا از خاورمیانه به خاوردور نگران هستند و از همین جهت در ماورای مذاکرات ظاهری هسته ای به دنبال جلوگیری از تمرکززدایی واشنگتن از خاورمیانه  می باشند. انگلیسی ها بنا به توصیه تاریخی  چرچیل، تابعی از متغیر سیاست خارجی آمریکا می باشند  و فراتر از آن، در صددند تا مانع از تاثیرگذاری مذاکرات هسته ای بر راهبردها و اهداف  تفرقه افکنانه خود در جهان اسلام شوند. بخش اعظمی از تشدید منازعات مذهبی و قومی در خاورمیانه طی یکسال و نیم اخیر مرهون همین رویکرد انگلیسی هاست. آلمانی ها نیز از یک سو به فکر ایجاد توازن در بازی اروپایی و خاورمیانه ای خود و از سوی دیگر به فکر تقویت نقش رهبری خود در منطقه یورو و اتحادیه اروپا از طریق و مجرای مذاکرات هستند. برخی ژستهای اشتاین مایر وزیر امور خارجه آلمان که بعضا سعی دارد خود را در کسوت سخنگوی اعضای 1+5 نشان دهد ناشی از همین رویکرد است. بنابر این ما با 6 بازیگری طرف هستیم که با نیت واقعی حل و فصل یک بحران ساختگی که خود نیز نسبت به دروغین بودن آن آگاهند،  به میدان نیامده اند. بدیهی است که از دل این 6 نگاه و رویکرد کلان، هزاران تصویر بزرگ و کوچک  متفاوت ایجاد می شود و ترکیب  چنین تصاویری،  اتاق مذاکرات را به جهنمی ظاهرا آرام تبدیل می کند! از این رو واقعا  باید برای تیم مذاکره کننده هسته ای کشورمان  آرزوی صبر و استقامت  کرد.

اعضای 1+5 در اتاق آینه ها به گونه ای باز می کنند که تصاویر آنها ابعاد و اندازه های متفاوتی داشته و هر یک از آنها برای بر هم زدن تمرکز تیم مذاکره کننده کافی باشد. در چنین شرایطی باید پیچیدگی و سختی کار دیپلماتهای زحمتکش کشورمان را درک کرد و در اطاعت از  فرمایش مقام معظم رهبری در خصوص حمایت از تیم مذاکره کننده هسته ای که در مقابل مجموعه ای  غیر قابل اعتماد قرار گرفته، حتی  ذره ای تامل و تردید نکرد.

علت اصرار اعضای 1+5 نسبت به استمرار مذاکرات در اتاق آینه ها این است که آنها به هیچ عنوان در حالت عادی و طبیعی  قصد لغو یا تعلیق تحریمها (به عنوان ابزارهای فشار خود علیه ایران)  را در حالت طبیعی ندارند. در چنین شرایطی اعضای 1+5 در فاصله یک‌ماه مانده به ضرب الاجل تیرماه قصد دارند ما را به جای محیط واقعی مذاکرات، وارد اتاق آینه ها نموده و به  به صورت همزمان محیط و محتوای مذاکرات را تحت نظارت و مدیریت خود قرار دهند.  و ایالات متحده آمریکا از یک سو در صدد است "تحریمها" را به عنوان یک ابزار فشار راهبردی علیه کشورمان حفظ کند و از سوی دیگر، ایران را وادار به پذیرش بازرسی های غیر متعارف نموده و در نهایت، به توافق نهایی با ایران نیز دست یابند. رسیدن به چنین کمپلکس و ترکیبی مرهون تحقق دو عامل است:

1-اینکه بازی آمریکا و دیگر اعضای 1+5 به همین روال در اتاق آینه ها حفظ شود.

2-اینکه جمهوری اسلامی ایران در نهایت تسلیم این بازی پیچیده و یا پرداخت هزینه ترک یک‌جانبه اتاق مذاکرات شود. یعنی ایران در این دوراهی قرار گرفته و ناچار به انتخاب گزینه نخست شود.

بدیهی است که تیم مذاکره کننده هسته ای کشورمان می تواند در هر دوی این موارد خلل ایجاد کند، با این تفسیر که ابتدا  باید از مورد دوم آغاز کرد! آنچه مسلم است اینکه باید ضمن اجتناب از ترک اتاق مذاکرات، به جای قرار گرفتن در میان آینه های متعدد و تصاویر مجازی منبعث از آنها، خودمان حکم " تصویر واقعی مذاکرات" را داشته و هزاران تصویر مجازی و تو در تو را به متغیری وابسته به تصویر واقعی خودمان تبدیل کنیم. این تصویر واقعی و مبنایی، همان خطوط قرمز نظام در مذاکرات هسته ای است که باید با صدایی گویا  و محکم در اتاق مذاکرات فریاد زده شود. در این صورت، نه تنها تصاویر متعدد و پراکنده و هزارلایه، ما را سردرگم نمی سازد، بلکه در نهایت این تصاویر مجازی ناچارند در مقابل تصویر واقعی ترسیم شده از سوی ما سر تعظیم فرود آورند. هر اندازه اصرار ما بر روی خطوط قرمز محکم تر و بیشتر باشد، در هم شکستن آینه ها و تصاویر مجازی متعلق به آنها نیز آسان تر خواهد بود.

بدیهی است که در این صورت، غرب ناچار است "اتاق آینه ها" را با هزینه ای سنگین از بین ببرد و آینه هایی که دراستقرار  و استخراج تصاویر غیر واقعی از هر یک از آنها    مدتها زمان  و هزینه  صرف کرده را در هم شکند.  در این صورت اعضای 1+5 چاره ای جز تبدیل اتاق آینه ها به اتاق واقعی مذاکرات نخواهند داشت. تنها در چنین شرایطی است که توافق واقعی و نهایی با اعضای 1+5، با حفظ منافع ملی ایران حاصل خواهد شد. بدیهی است که اگر اعضای 1+5 و مخصوصا دو کشور آمریکا و فرانسه بخواهند همچنان در اتاق آینه ها به بازی خود ادامه دهند، باید مسئولیت سنگین شکست مذاکرات و عواقب و تبعات ناشی از آن را بپذیرند. از این رو بهتر است اعضای 1+5 قبل از رسیدن به این نقطه بازی فعلی خود را تغییر داده و خطوط قرمز  غیر قابل تغییر و عقلانی ترسیم شده از سوی ایران را پذیرا باشند.

انتهای پیام/.