نمایشی که در آن امام حسن (ع) خیلی غریب نیست!
خبرگزاری تسنیم: این نوشته بهانهای است تا شاید با بخشهای مختلف «فصل شیدایی» آشنا شده و برای دیدن این نمایش بزرگ و تأثیرگذار، ترغیب و تشویق شوید. نمایشی که در آن امام حسن (ع) گویی خیلی غریب نیست!
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم ،نمایش «فصل شیدایی» این روزها در کیلومتر 2 جاده لشگرک اجرا میشود، همزمان با اجرای این اثر جواد شمس، از فعالان رسانهای یادداشتهایی را در رابطه با اجرای این اثر منتشر میکند، در ادامه چهارمین حاشیهنگاری را که تسنیم از شمس در رابطه با اجرای «فصل شیدایی» منتشر میکند، میخوانید:
روزها و شبهای ماه رمضان، هر کدام برای خود شأن و منزلتی دارند. درست است که شب قدر در این ماه فضیلتی دستنیافتنی دارد و از هزار ماه برتر است و در بزرگی و عظمت آن هیچ شکی نیست؛ ولی با توجه به متون دینی و روایی، هر روز و شب از ماه رمضان جایگاهی دارد و اسرار نهفته آنها برای ما ناپیداست. مثلاً شب ضربت خوردن و شب شهادت امیرالمؤمنین (ع) و روز 21 رمضان که در مملکت شیعی ما و تمام محافل شیعه در تمام جهان، حال و هوایی خاص دارند.
یا شب عید فطر و آن شعر معروف و مشهور «صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت» که هر سال تکرار میشود و دلتنگی و ذوق و شوق را در کنار هم دارد.
شب پانزدهم ماه رمضان هم قصه خودش را دارد. فرزند ارشد مولایمان علی (ع) و حضرت زهرا (س) در این شب به دنیا میآید و در دامان حضرت رسول (ص) رشد میکند.
شاید این جای تأسف دارد که بسیاری از ما که امام حسن (ع) را به عنوان رهبر و امام و مولای خود میشناسیم و قبول داریم، از زندگی و سیره آن حضرت مظلوم، خبری نداریم. نهادهای علمی و فرهنگی ما حتماً در این باره کمکاری کردهاند و چیزی در دست نداریم تا بدانیم اماممان که بود و چه کرد؟
فصل شیدایی اما به دنبال جبران تنها گوشهای از این خلأ است. طراح و کارگردان آن بخشی از نمایش را به امام حسن (ع) اختصاص دادهاند و در چند صحنه، از شأن و جایگاه ایشان در اسلام میگویند.
نخستین بار در سکانس مباهله پیامبر (ص) با نصارای نجران و بعد در سکانس وداع با پیکر حضرت زهرا (ع)، تنها کودکی را میبینیم که نقش امام حسن (ع) را بدون هچ دیالوگی بازی میکند، اما بعد از صحنه ضربت خوردن حضرت علی (ع) است که امام دوم شیعیان برای مردم سخن میگوید و به امر پدرش از آنها میخواهد که به خانههایشان بازگردند و در آخر هم، صحابی حضرت علی (ع) را به دیدار امام آرمیده در بستر میبرد.
در این صحنه، خیلی دقیق و در اصطلاح زیرپوستی و زیرلایه، بحث جانشینی امامت توسط عوامل «فصل شیدایی» منتقل میشود. مسئولیت روبرو شدن با مردمی که به دنبال آگاه شدن از حال امام خود هستند به امام حسن (ع) محول شده تا بدون هیچ مقدمهای همگان بدانند که امام بعدی کیست و چه کسی ملجأ و مرجع جامعه اسلامی است.
در صحنهای دیگر، جمعی از صحابه دور امام حسن (ع) نشستهاند و به وعظ مولایشان گوش میدهند. امام حسن (ع) این بار نه به عنوان پیک پدر بزرگوارش، بلکه در مقام رهبر جامعه اسلامی، همراهان خود را به یادآوری مرگ نصیحت میکند و در حقیقت، نمایش با انتخاب این فراز از روایات امام حسن (ع)، تکلیف دینی خود مبنی بر امر به معروف و نهی از منکر را انجام میدهد که در آن ظرافتهای حیرتآوری نهفته است.
صحنه بعدی اما باز هم هوشمندانه است. صدای مرحوم مجتهدی تهرانی، پیر اخلاق و استاد عشق ورزیدن به خدای لایزال را در پس پردهای با تصاویر انیمیشن میبینیم که روایتی از امام حسن (ع) به نقل از جُناده از راویان حدیث شیعه نقل میکند.
تهیهکننده و کارگردان فصل شیدایی پیش از این هم گفته بودند که در اجرای نمایش در هر شهری، از المانهای متناسب با آن شهر بهره خواهند برد و در کنار آیتم جنگ که نام شهدایی از تهران به گوش میرسد، صدای زیبا، آرام و دلنشین آیتالله مجتهدی تهرانی با آن لحن دوستداشتنیاش، پذیرش حدیث را بیشتر میکند؛ حدیثی که در آن به گردآوری زاد و توشه برای سفر به قیامت، سفارش شدهایم.
و حالا آخرین و تأثیرگذارترین صحنه مربوط به امام حسن (ع) در «فصل شیدایی» که با استفاده از سایه و نور به تصویر کشیده میشود. صدای پسزمینه محمود کریمی که نوحهای را زمزمه میکند و با واژگان شعر نوحه، بازیگران هم نقشهای خود را بازی میکنند.
امام حسن (ع) در حال وصیت و سفارش به برادر عزیزش امام حسین (ع) است و در آن، از واقعهای خبر میدهد که از آدم تا خاتم و کل کائنات بر آن گریستهاند. از عاشورای خونین و مصائبی که بر خاندن پیامبر (ص) میرود.
«فصل شیدایی» بدون شک این صحنه را انتخاب کرده تا به نوعی با مخاطبانش درباره علم امامت سخن بگوید و عنوان کند که امامان شیعه با علم خدادادی خود، میبینند و میدانند آنچه از درک و عقل ما خارج است.
آنان که همزمان با میلاد کریم اهل بیت، امام مجتبی (ع) به تماشای این نمایش نشستند، علاوه بر دیدن این برنامه دو ساعته هنری در یک مجلس مولودی با محوریت راوی (رسالت بوذری) هم شرکت کردند و تولد سبط اکبر، حضرت امام حسن (ع) را با شادی گرامی داشتند.
این نوشته بهانهای است تا شاید با بخشهای مختلف «فصل شیدایی» آشنا شده و برای دیدن این نمایش بزرگ و تأثیرگذار، ترغیب و تشویق شوید. نمایشی که در آن امام حسن (ع) گویی خیلی غریب نیست!
انتهای پیام/
