بندی که انسان را زمین گیر میکند!
خبرگزاری تسنیم: اگرچه آدمی می کشود همواره مشکلات و سختی هایی که با آنها در زندگی دست پنجه نرم می می کند را به گردن دیگران و شرایط بیفکند اما واقعیت این است که خود علت اصلی همه این مشکلات است.
به گزارش گروه "رسانهها" خبرگزاری تسنیم، گناه در اصطلاح به معناى ارتکاب کارى حرام و ناپسند یا ترک عملى واجب است؛ هر عملى که فرد با آن از حدود الهى مىگذرد. قرآن مجید با واژههاى ذنب، معصیت، اثم، سیئه، جرم، خطیئه، فسق، فساد، فجور، منکر، فاحشه، شر، لمم و وزر از گناه یاد کرده است.
گناه دارای ریشه هایی است؛ یکی از آنها دین گریزی و تبعیت از هوا و هوس نفس است کمااینکه امام صادق (ع) می فرمایند: «مؤمن، مغلوب شهوت جنسى نمى شود و شکمش او را رسوا نمى سازد».
نادانی نیز از ریشه های گناه است چراکه جهل چشم عقل را کور کرده و او را در پی خواسته های نفس می کشاند. امیرمومنان علی (ع) در این باره می فرمایند: «جهل مرکز زشتى است، جهل ریشه و پایه زشتى است، جهل موجب تباهى معاد انسان است.»
فقر و بی نیازی هر دو تباه کننده عقل و سوق دهنده او به مسیر گناه هستند؛ چراکه فقیر براى از میان بردن ناتوانىهاى برآمده از فقر، به کارهاى نامشروع دست مى زند و انسان بى نیاز و توانگر نیز بر پایه غرور برخاسته از مال و ثروتش.
پیامبر اکرم (ص) می فرمایند: «تکاثر در اموال، انباشت ثروت ها، از راه هاى نامشروع و خوددارى از اداى حق آن و اندوختن آن در خزانه ها و صندوق ها است.»
از دغدغه های امیرمومنان (ع)!
امیرالمؤمنین على (ع) به فرزندش محمد حنفیه مى فرمایند: «فرزندم! از فقر بر تو مى ترسم، از آن به خدا پناه ببر، چرا که فقر، دین انسان را ناقص، و عقل و فکر او را مضطرب و مردم را نسبت به او، و او را نسبت به مردم بدبین مى سازد.»
علاوه بر این و به تصریح روایات، غرور، دنیادوستی، پیری از نفس و غرور و همرنگی با جماعت، کوچک شمردن گناهان و .. نیز از علل و زمینه های گناه هستند.
در این میان آنچه تاسف آور است به آثار و عواقب سوء گناه باز می گردد که هم زندگی مادی و معنوی و هم زندگی فردی و اجتماعی را متاثر می سازد.
یکی از بدترین عواقب گناه دور شدن از رحمت الهی است که شاید فرد متوجه آن نشود اما همین دوری لطماتی جبران ناپذیر برای او به همراه دارد و توبه بهترین راه بازگشت و بهره مندی مجدد از این رحمت است.
اصلی ترین مانع اجابت دعاها...
از دیگر آثار سوء گناه عدم اجابت دعاهای ما است، این سوال برای بسیاری از ما وجود دارد که چرا علی رغم دعا و عرض درخواست به درگاه الهی دعاهایمان مستجاب نمی شود که مروری بر روایات معصومین (ع) و آموزه های دینی یکی از جواب های این سوال را به گناه در زندگی انسان اختصاص می دهد.
آنچنان که امیرمومنان علی (ع) می فرمایند: «گناه مانع اجابت می شود.»
و نیز در دعاى کمیل می خوانیم: «خدایا! بیامرز برایم گناهانى را که از [استجابت] دعا جلوگیرى مىکند».
عذاب های دنیوی و اخروی نیز در زمره عواقب سوء گناه و معصیت جای می گیرند چنان که خداوند گناهکاران را به آتش دوزخ که در آن جاودانند، وعده می دهد.
امام صادق (ع) می فرمایند: «هیچ رگى از بدن نمى جهد و هیچ نکبتى نمى رسد و هیچ سردرد و بیمارى دیگرى عارض کسى نمى شود مگر به خاطر گناهى است که کرده است.»
امیرمومنان علی (ع) امام على (ع) نیز درباره گرفتار شدن اقوام به عذاب الهى بر اثر ارتکاب گناه مى فرمایند: «و بترسید از آن عذاب ها و کیفرهاى سختى که بر اثر زشت کارى ها و اعمال بد به ملت هاى پیش از شما رسید و در نیکى و بدى، احوال آنها را یادآور شوید و بترسید که همانند آنان گردید.»
علاوه بر این، زوال و نابودی نعمت ها نیز در اثر گناه رخ می دهد و انسان با گناهان خود است که باب رحمت و نعمت الهی را به روی خویش می بندد.
امام صادق (ع) هم در این باره مى فرمایند: «خداى تعالى حکم قطعى و حتمى فرموده است که نعمتى به بنده اى ندهد که آن را از او بگیرد؛ جز آنکه بنده گناهى کند که مستحق کیفر آن گردد.»
کاهش عمر نیز از آثار سوء گناه است به گونه ای که به تصریح روایات بسیاری از اجل ها با گناهان است که به انسان نزدیک شده و زمان مرگ او را سرعت می بخشند.
امام سجاد (ع) نیز به گناهانى که موجب کوتاهى عمر مىشوند، چنین اشاره مى کنند: «گناهانى که در نابودى [انسان] شتاب مىکنند، [عبارتند از:] قطع رحم، سوگند دروغ، سخنان دروغ، زنا، سد کردن راه مسلمانان و به ناحق ادعا کردن امامت و رهبرى.»
دردناک ترین بیماری انسان
اما در این میان از همه دردناک تر بیمار شدن آدمی در پی خو کردن به گناهان است چراکه وقتی گناه همچون درخت در جان و روح انسان ریشه دوانید، همچون حجابی است که چشم عقل و قلبش را کور می کند و هیچ بیماری برای انسان از این کوری بالاتر نیست.
امیرمومنان علی (ع) در این باره می فرمایند: «هیچ دردى براى دل ها، بدتر از گناه نیست.»
بنابر آنچه از قرآن و تصریحات روایی بر می آید، بی شرمی و از بین رفتن حیا در زندگی فردی و اجتماعی، نکبت و بدبختی، گرفتاری های مکرر و تمام ناشدنی!، غفلت و سرمستی، گناه و تیرگی قلب و ... همگی از جمله آثار سوئی است که گناه برای انسان به همراه دارد؛ از این رو هر عقل سلیم و برخاسته از فطرت تایید می کند که آدمی حتی اگر بنابر دستورات دینی و از باب رضای خدا هم که نباشد برای سعادت و خوشبختی خویش و رهایی از ورطه مشکلات و گرفتاری ها باید از گناه پرهیز کرده و به قول آن جمله عامیانه «اگر حال ندارد ثواب کند لااقل گناه نکند.»
منبع:قدس
نادانی نیز از ریشه های گناه است چراکه جهل چشم عقل را کور کرده و او را در پی خواسته های نفس می کشاند. امیرمومنان علی (ع) در این باره می فرمایند: «جهل مرکز زشتى است، جهل ریشه و پایه زشتى است، جهل موجب تباهى معاد انسان است.»
فقر و بی نیازی هر دو تباه کننده عقل و سوق دهنده او به مسیر گناه هستند؛ چراکه فقیر براى از میان بردن ناتوانىهاى برآمده از فقر، به کارهاى نامشروع دست مى زند و انسان بى نیاز و توانگر نیز بر پایه غرور برخاسته از مال و ثروتش.
پیامبر اکرم (ص) می فرمایند: «تکاثر در اموال، انباشت ثروت ها، از راه هاى نامشروع و خوددارى از اداى حق آن و اندوختن آن در خزانه ها و صندوق ها است.»
از دغدغه های امیرمومنان (ع)!
امیرالمؤمنین على (ع) به فرزندش محمد حنفیه مى فرمایند: «فرزندم! از فقر بر تو مى ترسم، از آن به خدا پناه ببر، چرا که فقر، دین انسان را ناقص، و عقل و فکر او را مضطرب و مردم را نسبت به او، و او را نسبت به مردم بدبین مى سازد.»
علاوه بر این و به تصریح روایات، غرور، دنیادوستی، پیری از نفس و غرور و همرنگی با جماعت، کوچک شمردن گناهان و .. نیز از علل و زمینه های گناه هستند.
در این میان آنچه تاسف آور است به آثار و عواقب سوء گناه باز می گردد که هم زندگی مادی و معنوی و هم زندگی فردی و اجتماعی را متاثر می سازد.
یکی از بدترین عواقب گناه دور شدن از رحمت الهی است که شاید فرد متوجه آن نشود اما همین دوری لطماتی جبران ناپذیر برای او به همراه دارد و توبه بهترین راه بازگشت و بهره مندی مجدد از این رحمت است.
اصلی ترین مانع اجابت دعاها...
از دیگر آثار سوء گناه عدم اجابت دعاهای ما است، این سوال برای بسیاری از ما وجود دارد که چرا علی رغم دعا و عرض درخواست به درگاه الهی دعاهایمان مستجاب نمی شود که مروری بر روایات معصومین (ع) و آموزه های دینی یکی از جواب های این سوال را به گناه در زندگی انسان اختصاص می دهد.
آنچنان که امیرمومنان علی (ع) می فرمایند: «گناه مانع اجابت می شود.»
و نیز در دعاى کمیل می خوانیم: «خدایا! بیامرز برایم گناهانى را که از [استجابت] دعا جلوگیرى مىکند».
عذاب های دنیوی و اخروی نیز در زمره عواقب سوء گناه و معصیت جای می گیرند چنان که خداوند گناهکاران را به آتش دوزخ که در آن جاودانند، وعده می دهد.
امام صادق (ع) می فرمایند: «هیچ رگى از بدن نمى جهد و هیچ نکبتى نمى رسد و هیچ سردرد و بیمارى دیگرى عارض کسى نمى شود مگر به خاطر گناهى است که کرده است.»
امیرمومنان علی (ع) امام على (ع) نیز درباره گرفتار شدن اقوام به عذاب الهى بر اثر ارتکاب گناه مى فرمایند: «و بترسید از آن عذاب ها و کیفرهاى سختى که بر اثر زشت کارى ها و اعمال بد به ملت هاى پیش از شما رسید و در نیکى و بدى، احوال آنها را یادآور شوید و بترسید که همانند آنان گردید.»
علاوه بر این، زوال و نابودی نعمت ها نیز در اثر گناه رخ می دهد و انسان با گناهان خود است که باب رحمت و نعمت الهی را به روی خویش می بندد.
امام صادق (ع) هم در این باره مى فرمایند: «خداى تعالى حکم قطعى و حتمى فرموده است که نعمتى به بنده اى ندهد که آن را از او بگیرد؛ جز آنکه بنده گناهى کند که مستحق کیفر آن گردد.»
کاهش عمر نیز از آثار سوء گناه است به گونه ای که به تصریح روایات بسیاری از اجل ها با گناهان است که به انسان نزدیک شده و زمان مرگ او را سرعت می بخشند.
امام سجاد (ع) نیز به گناهانى که موجب کوتاهى عمر مىشوند، چنین اشاره مى کنند: «گناهانى که در نابودى [انسان] شتاب مىکنند، [عبارتند از:] قطع رحم، سوگند دروغ، سخنان دروغ، زنا، سد کردن راه مسلمانان و به ناحق ادعا کردن امامت و رهبرى.»
دردناک ترین بیماری انسان
اما در این میان از همه دردناک تر بیمار شدن آدمی در پی خو کردن به گناهان است چراکه وقتی گناه همچون درخت در جان و روح انسان ریشه دوانید، همچون حجابی است که چشم عقل و قلبش را کور می کند و هیچ بیماری برای انسان از این کوری بالاتر نیست.
امیرمومنان علی (ع) در این باره می فرمایند: «هیچ دردى براى دل ها، بدتر از گناه نیست.»
بنابر آنچه از قرآن و تصریحات روایی بر می آید، بی شرمی و از بین رفتن حیا در زندگی فردی و اجتماعی، نکبت و بدبختی، گرفتاری های مکرر و تمام ناشدنی!، غفلت و سرمستی، گناه و تیرگی قلب و ... همگی از جمله آثار سوئی است که گناه برای انسان به همراه دارد؛ از این رو هر عقل سلیم و برخاسته از فطرت تایید می کند که آدمی حتی اگر بنابر دستورات دینی و از باب رضای خدا هم که نباشد برای سعادت و خوشبختی خویش و رهایی از ورطه مشکلات و گرفتاری ها باید از گناه پرهیز کرده و به قول آن جمله عامیانه «اگر حال ندارد ثواب کند لااقل گناه نکند.»
منبع:قدس
انتهای پیام/
