وقتی «هندو» از سرناچاری برادر می‌شود

«محمد توتاخیل» در یادداشت ارسالی به دفتر منطقه‌ای خبرگزاری تسنیم با اشاره با ناامنی‌های شمال افغانستان و اعلام ائتلاف «عطامحمد نور» سرپرست ولایت بلخ و ژنرال «عبدالرشید دوستم» معاون اول اشرف غنی نوشت که دلیل رفاقت اجابری ژنرال‌های افغانستان حضور طالبان و گروه تروریستی داعش است.

متن کامل این یادداشت در ادامه آمده است:

افغان‌ها در ضرب المثلی می‌گویند که «وقتی مجبور شوی هندو را هم برادر می‌گویی»؛ یعنی تحت فشار و اجبار انسان ممکن است به کارهای نامناسبی تن بدهد که در شرایط عادی انجام آن محال است.

ائتلاف جدید «عطا محمد نور» سرپرست ولایت بلخ و «عبدالرشید دوستم» معاون اول رئیس‌جمهور افغانستان برای مبارزه مشترک با تهدید داعش و طالبان در شمال این کشور هم از همان ناگزیری‌هاست.

این خود نشان می‌دهد که اوضاع تا چه حد در شمال افغانستان که روزگاری از امن‌ترین مناطق افغانستان بود جدی شده است.

این منطقه از افغانستان و مشخصا ولایت بلخ و همسایه‌اش ولایت فاریاب در شمال این کشور، مراکز قدرت همیشگی عطا و دوستم بوده‌اند، این دو نفر در این ولایت‌ها، نفوذ و قدرت نظامی و اقتصادی زیادی دارند به گونه‌ایی که در حال حاضر اگر دولت مرکزی کابل هم بخواهد توانایی افراد جایگزین برای اداره این ولایت‌ها را ندارد.

حتی در جزئی‌ترین نصب و عزل‌ها که باید توسط دولت کابل صورت گیرد همواره نظر عطا محمد نور و عبدالرشید دوستم لحاظ می‌شود.

در گذشته، ژنرال‌های افغانستان برای تثبیت قدرت و تسلط بر اوضاع و منطقه برای یک یکدیگر شاخ و شانه کشیدند و یکی دوباری هم دست به ماشه بردند. به عنوان مثال دوستم وعطا محمد نور پس از سقوط طالبان به عنوان فرماندهان لشکرهای هفت و هشت  در شمال افغانستان بودند که درچند سال نخست حکومت حامد کرزى بخاطر تضعیف یکدیگر به درگیرى‌هاى شدیدى با هم پرداختند که براثر آن مردم برخى ولایات شمال به شدت متضرر شدند.

این رقابت‌ها همیشگی در سالهای اخیر بدون چاشنی و باروت بوده است.

نمونه دیگری از این رقابت‌ها حمایت عطا محمد نور از کاندیداتوری «عبدالله عبدالله»  و پشتیبانی دوستم از «محمد اشرف غنی» در کارزارهای انتخابات ریاست‌جمهوری اخیر افغانستان بود. این دو در شمال این کشور برای به کرسی نشاندن شخص مورد حمایتشان از هیچ کوششی دریغ نکردند.

برنده شدن در انتخابات برای آنها جنبه حیثیتی پیدا کرده بود و مجالی مناسب برای به رخ کشیدن قدرتشان به حریف.

پس از انتخابات پر سر و صدا و پر ابهام ریاست‌جمهوری کماکان عطا محمد نور به کرسی ولایت بلخ تکیه زد و دوستم نیز در موقعیتی بهتر از گذشته معاون اول رئیس‌‌جمهور شد.

در ظاهر همه چیز حالت عادی گذشته را داشت تا اینکه با گرم شدن هوا و تشدید تحرکات طالبان و انتقال جبهه جنگ از جنوب به شمال اوضاع تغییر کرد، بدخشان به صورت قابل تاملی نا امن شد و حتی یکی از شهرستان‌هایش برای چند روز بدست طالبان افتاد.

ولایت فاریاب متعلق به دوستم هم از گزند طالبان در امان نماند، شهرستان‌های «خواجه غا» و «خواجه بهاءالدین» که مرکز فرماندهی احمد شاه مسعود بود ودر همانجا هم ترور شد  زیر تهدید طالبان قرار گرفتند، شهرستان «چهار دره» ولایت قندوز به تصرف طالبان درآمد  و شهر قندوز هم تا سر حد سقوط پیش رفت.

عطا محمد نور که تهدید را کاملا حس کرده پس از سالها لباس رزم به تن کرد و شخصا به جنگ طالبان رفت، هرچند این حرکت بیشتر جنبه نمادین و تبلیغاتی داشت اما نشان داد که وضعیت ناآرام شمال همه از جمله عطا را به تکاپو وا داشته است.

در این میان انتظارها از دوستم که ید طولایی در مبارزه با طالبان دارد بالاست.

او که حالا بیشتر اوقاتش را در کابل و ارگ ریاست جمهوری می‌گذراند نیز به جنب‌وجوش افتاده است، دوستم به خوبی می‌داند کرسی را که حالا به آن تکیه زده مرهون حمایت ازبک‌هایی می‌باشد که حالا مورد تهدید جدی طالبان قرار گرفته‌اند و چشم امید به او دوخته‌اند.

درست است که نیروهای امنیتی افغانستان تاکنون توانسته‌اند اکثر حملات و تهدیدهای مخالفان مسلح دولت کابل را دفع کند و مناطق اشغال شده را ظرف چند روز آزاد کند و در بدترین حالت امکان ندارد تمامی یک ولایت، آن هم ولایاتی چون بلخ و فاریاب سقوط کند، اما اگر قرار باشد دولت مرکزی افغانستان تمام ابتکار عمل را در دست داشته باشد پس عطامحمد نور و عبدالرشید دوستم در کجای این معادله قرار خواهند گرفت.

واقعیت این است که این دو رهبر بشدت نگران افکار عمومی، مخصوصا هوادارانشان در این مقطع حساس  هستند، از این رو فشردن دست رقیب دیرینه، تحملش از  روسیاهی بعد از زمستان کمتر خواهد بود.

باید دید دکترای طالب کشی عبدالرشید دوستم و هنر دیپلماسی عطا محمد نور می‌تواند یخ بی اعتمادی دولت و حامیان خارجی‌اش نسبت به این دو قدرت محلی را باز کند تا ائتلافشان کارساز افتد؟

انتهای پیام/.