فریب های اقتصادی «شب انتخاباتی»

به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم ، انتخابات آن قدر نزدیک شده است که صدای پای آن را همه می شنوند. حتی اگر ناشنوا هم باشید با دیدن تبلیغات نامزدها در کوچه و خیابان ها، متوجه انتخابات 7 اسفند می شوید. انتخاباتی که نامزدهای زیاد و متنوعی به آن چشم دوخته اند و همه درگیر رقابت انتخاباتی هستند. در این آوردگاه، همه از اقتصاد و معیشت می گویند. می گویند اگر به خانه مردم برسند، فکری به حال دخل و خرج ملت می کنند. دو ائتلاف بزرگ اصلاح طلبان و اصول گرایان هم از این قافله دور نماندند و شعارهای « معیشت، امنیت و پیشرفت» و « امید، آرامش و رونق اقتصادی» را انتخاب کرده اند. در این رقابت، همه سعی می کنند اعتماد مردم را به خود جلب کنند. از این رو به تحلیل وضعیت اقتصاد کشور می پردازند تا ثابت کنند اقتصاد را می شناسند و برای آن برنامه دارند. یک عده می گویند نقدینگی دو برابر شده است و برخی فریاد می زنند که اقتصاد از رکود خارج شده است. اما به راستی چگونه می توان مو را از ماست  بیرون کشید و فهمید چه کسی راست می گوید و چه کسی دروغ گوست. در ادامه 5 نکته را مرور می کنیم که با در نظر گرفتن آن ها، می توانید تا حدی از قضاوت های اشتباه بپرهیزید:

 1. شرایط فرق می کند
معمولا اقتصاددانان و کارشناسان سعی می کنند شرایط را پنهان کنند. شرایطی که بسیار مهم است. مثلا برخی از نامزدها به رکود حاکم بر بازارها اشاره می کنند و دولت را مقصر اصلی جلوه می دهند. با این حال نمی گویند که دولت در شرایط نفت 30 دلاری و صادرات پایین نفت کشور را اداره می کند. از طرف دیگر طرفداران دولت هم بی توجه به رکود بازار، به کاهش تورم می نازند. این در حالی است که نتیجه رکود اقتصادی در اکثر مواقع کاهش تورم است. بنابراین، هر دو تحلیل بدون در نظر گرفتن شرایط است و به این ترتیب مخاطبان و مردم را می فریبند.

2. به منبع آمارها توجه کنید
اقتصاد با آمار تعریف می شود و آمار منبع دارد. مثلا ممکن است دو ادعای متفاوت از دو نفر بشنوید که اولی می گوید نرخ بیکاری 10 درصد است و دومی می گوید نرخ بیکاری 40 درصد است. آیا می توان به هردو ادعا تکیه کرد؟ قطعا خیر. در کشور مراکز آماردهی رسمی وجود دارد که تنها می توان به آمارهای آن ها اتکا کرد. مرکز آمار ایران، بانک مرکزی و گمرک جمهوری اسلامی مهم ترین آن ها هستند.

3. درصد های جنجالی
وقتی که صحبت از اقتصاد و آمار و ارقام می شود، پای درصدها به میان می آید. درصدهایی که همیشه جنجال آفرین بوده اند. مثلا اخیراً شنیدیم که واردات کالاها 92 درصد افزایش پیدا کرده است اما آنچه در مورد «درصدها» مهم است، سال پایه مقایسه است. مثلا می توانیم بگوییم که قیمت ها در سال اخیر 15 درصد افزایش یافته است یا می توانیم بگوییم که قیمت ها در دو سال اخیر 30 درصد زیاد شده است. طبیعتا این دو آمار، یک مطلب را نشان می دهند اما یکی از رشد 15 درصدی و دیگری از رشد 30 درصدی خبر می دهد.

4. نقدینگی گیج کننده
یکی از آمارهایی که همواره ذهن مخاطبان عمومی را به خود درگیر می کند، نقدینگی است. نقدینگی و تحلیل آن، بعضا آنقدر پیچیده می شود که نمی توان به سادگی در مورد آن قضاوت کرد. مثلا در حال حاضر، دولت می گوید که با کاهش رشد نقدینگی توانسته است تورم را کنترل کند. از طرف دیگر منتقدان معتقدند که نقدینگی در طول این دولت 2 برابر شده است. این نگاه های مختلف نشان می دهد که تحلیل نقدینگی خیلی دشوار است. لذا سعی کنید آمار نقدینگی را مد نظر قرار ندهید و یا اگر قرار است مد نظر قرار دهید به دو نکته توجه کنید: اول اینکه رشد نقدینگی چقدر بوده است؟ (در مقابل رقم نقدینگی). دوم هم اینکه ترکیب نقدینگی به چه صورت بوده است؟ (مبتنی بر پایه پولی یا ضریب فزاینده)

5. فریب های بیکاری
با آمارهای بیکاری هم خیلی راحت می توان مخاطب را فریب داد. مثلا ادعای ایجاد بیکاری یک رقمی در همه دولت ها اتفاق افتاده است و آمارهای رسمی هم آن را تایید می کند. اما روش های مختلفی وجود دارد که شما می توانید بدون اتفاق خاصی در بازار کار، نرخ بیکاری را تک رقمی کنید. مثلا می توانید با پایین آوردن نرخ مشارکت (درصد افرادی از جامعه که در سن کار به دنبال کار هستند)، نرخ بیکاری را تک رقمی کنید. لذا اگر می خواهید ارزیابی درستی از وضعیت بیکاری و آمارهای بیکاری داشته باشید، تعداد شاغلان را مقایسه کنید. این آمار توسط مرکز آمار منتشرمی شود و تنها مرجعی است که می توان به آن اطمینان کرد.

منبع:خراسان

انتهای پیام/