لمکه: ایران در برگزاری روز ملی پارالمپیک پیشگام است

به گزارش خبرگزاری تسنیم، ویلفرد لمکه از پارالمپیک سال 2008 وارد عرصه جنبش پارالمپیک شده است. وی در بازی‌های پارالمپیک 2012 لندن و سوشی 2014 حضور داشت و از فستیوال روز ملی پارالمپیک در ایران و روسیه بازدید به‌عمل آورد. لمکه در گفت‌وگو با سایت کمیته بین المللی پارالمپیک در خصوص چالش‌هایی که مردم دارای معلولیت در سراسر جهان با آن مواجه هستند نظرات خود را مطرح کرده است.

* مردم دارای معلولیت چه مشکلاتی در جامعه دارند. آیا این مشکل در میان کشورهای جهان سوم و کشورهای پیشرفته با هم متفاوت است؟

اشخاصی که دچار معلولیت هستند به دلیل این ناتوانی با تبعیض و بدنامی روبه‌رو هستند. آنها بیشتر از فعالیت‌های اجتماعی نظیر تحصیل، زندگی اجتماعی، فرصت و علاوه بر این از ورزش محروم می‌مانند. بنابراین بسیاری از آنها به لحاظ اجتماعی منزوی می‌شوند و در محیط خانه می‌مانند.

تبعیض و بدرفتاری نسبت به آنهایی که دچار معلولیت هستند در کشورهای مختلف با هم تفاوت دارد. در حالی که در برخی کشورها سیاست‌ها و قوانینی وضع می‌شوند تا از حقوق و نیازهای افراد دارای معلولیت محافظت شود در برخی دیگر از کشورها تحت تاثیر فرهنگ و باورهای سنتی‌شان، چارچوب قانونی برای این افراد وضع نمی‌شود. به عنوان مثال از 193 کشور عضو سازمان ملل متحد فقط 164 کشور «کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت» را امضا کرده‌اند. این تهدیدی برای شأن و ارتقای حقوق افراد دارای معلولیت به حساب می‌آید.

* بزرگترین چالش برای درگیر کردن افراد دارای معلولیت با ورزش پارالمپیکی چیست؟

در بسیاری از کشورها، منابع تخصیص یافته به ورزش پارالمپیکی کاملا مشهود است. افراد دارای معولیت فرصت دستیابی و شرکت در فعالیت‌های ورزشی را ندارند. فراتر از آن، رویدادهای مربوط به ورزش معلولان و موفقیت‌های آنان در قیاس با ورزشکاران سالم به میزان اندکی پوشش رسانه‌ای داده می‌شود. ارتقای توسعه ورزش پارالمپیکی در یک جامعه با سرمایه گذاری بر روی زیرساخت‌های ورزشی تطبیق پذیر و قابل دسترس، از اهمیت بالایی برخوردار است.

* به نظر شما چه فوایدی برای کسانی که در ورزش پارالمپیکی شرکت می‌کنند، وجود دارد و همین‌طور برای کسانی که این رقابت‌ها را به عنوان تماشاگر و یا بیننده تلویزیونی دنبال می‌کنند؟

هر کسی که در یک رویداد ورزشی پارالمپیکی حضور داشته و یا آن را تماشا کرده است از توانایی فوق‌العاده و شجاعتی که از سوی ورزشکاران معلول سر زده در شگفت است. برای بینندگان، شرکت کنندگان معلول به معنی واقعی ورزشکار هستند و غالبا دیدگاه مرتبط با آنان در بسیاری از کشورها به چالش کشیده می‌شود. در ضمن، شرکت کنندگان در این رویدادها در جامعه شناخته و از حقوق برابر اجتماعی برخوردار می‌شوند.

* می‌توانید بعضی از بهترین تجاربی که ورزش پارالمپیکی بر روی یک جامعه تاثیرگذار بوده را با خوانندگان به اشتراک بگذارید؟

دفتر من در بخش ورزش برای توسعه و صلح در سازمان ملل متحد، یک کمپ تمرینی برای جوانان ترتیب داد؛ برنامه‌ای که نشان می‌داد یک جوان به لحاظ عملی در صورت دستیابی به تمرین چطور می‌تواند تاثیر مثبت تری بر روی جامعه‌اش بگذارد.

در سال 2014 یک ورزشکار جوان پارالمپیکی به نام «مکلین دزیدزینیو» از غنا در برنامه تمرینی جوانان در برلین شرکت کرد. او به استاندارد B در خصوص زمان مقدماتی برای بازی‌های پارالمپیک دست پیدا کرد. با تشکر از جامعه این ورزشکار، مکلین صاحب یک ویلچر سرعت شد و در تلاش است تا مجوز حضور در بازی‌های پارالمپیک در ریو را کسب کند. او در نقش الگو برای بچه‌ها و ورزشکاران است، به عنوان کسی که صرف‌نظر از ناتوانی جسمانی در خصوص اهمیت پیگیری رویاهایش مقاومت نشان داد و آن را تعقیب کرد.

* شما اکتبر گذشته در مراسم روز پارالمپیک در ایران شرکت کردید. ورزش پارالمپیکی به نظر شما چگونه صلح و توسعه را در این کشور ارتقا داده است؟

در بسیاری از کشورها کودکانی که دچار معلولیت هستند هنوز اجازه حضور در زنگ ورزش مدارس را ندارند. ورزش ابزاری فوق‌العاده است برای اینکه افراد را از حاشیه خارج سازد، به برابری جنسیتی کمک و افراد سالم را با معلولیت‌هایی که در اجتماع وجود دارد، نزدیک می‌کند.

انتهای پیام/