تبعیض هشداردهنده بین المپیکی‌ها و پارالمپیکی‌ها

به گزارش خبرگزاری تسنیم، گلایه‌ها این روزها از نگاه تبعیض‌آمیز مسئولان ورزش کشور بین المپیکی‌ها و پارالمپیکی‌ها بالا گرفته است. نگاه تبعیض‌آمیزی که باید تغییر کند قبل از آنکه صدمه جبران‌ناپذیری به بدنه ورزش زده و انگیزه‌های برخی ورزشکاران را از بین ببرد.  همه تبعیض‌هایی که در ورزش وجود دارد به فوتبال برنمی‌گردد و گاه بین ورزشکاران و قهرمانان گذاشته می‌شود که جزئی از افتخارآفرینان جامعه ورزش کشور هستند و موفقیت‌های بی‌شماری کسب کرده‌اند، بارها و بارها پرچم ایران را برفراز دنیا به اهتزاز درآورده‌اند اما نگاه متفاوت مسئولان به آنها، نگران‌کننده و تأسف‌برانگیز است.  در فاصله اندک باقیمانده به رقابت‌های مهم المپیک، ورزشکاران دیگری نیز هستند که برای میدانی مهم تمرین می‌کنند اما با محدودیت‌هایی به مراتب بیشتر از المپیکی‌ها.  ورزشکارانی که به فاصله یک ماه از شروع رقابت‌های المپیک، ‌در مسابقات پارالمپیک به میدان می‌روند تا برای به اهتزاز در آوردن پرچم ایران به مبارزه بپردازند، اما تفاوت زیادی است بین ورزشکارانی که اواسط مرداد در ریو به میان مسابقه می‌روند با آنهایی که در اواسط شهریور‌ماه مسابقات‌شان برگزار می‌شود.

ورزشکارانی که مسابقات آنها اواسط شهریور برگزار می‌شود، ‌ورزشکاران پارالمپیکی هستند که با توجه به شرایط خاص جسمانی، محدودیت‌هایشان دست و پاگیرتر است و بیشتر به چشم می‌آید. ورزشکارانی که نیازشان به حمایت با توجه به شرایط خاص و متفاوتی که دارند بیشتر است. هرچند آنها بارها و بارها ثابت کرده‌اند خواستن توانستن است و با نقض عضو و معلولیت نیز می‌توان برای ایران افتخارآفرینی کرد و پرونده پربار و درخشانی نیز در این راستا دارند. با این وجود اما نمی‌توان منکر نیاز پارالمپیکی‌ها به توجه و حمایت بیشتر مسئولان ورزش کشور بود. هرچند که به‌رغم شفاف بودن این نیاز، پارالمپیکی‌ها همواره مهجور مانده‌اند.  اگرچه تلاش پارالمپیکی‌ها و ورزشکاران معلول و جانباز ایران همواره در عرصه‌های ورزشی قابل توجه و افتخار‌آفرین بوده اما توجه به این افراد هرگز به اندازه‌ای که باید نبوده است و این به تبعیضی برمی‌گردد که مسئولان ورزش کشور بین ورزشکاران سالم با معلولان و جانبازان می‌گذارند. آن هم در حالی که اگر تبعیضی هست، باید کفه ترازوی آن به سمت معلولان و جانبازان سنگینی کند که با وجود کمبودها و کاستی‌ها همواره افتخارات قابل توجهی برای ورزش ایران به ارمغان آورده‌اند اما در واقعیت، ‌شرایط کاملاً متفاوت است و تبعیض‌ها همواره به‌گونه‌ای اجحاف‌آمیز است در حق ورزشکاران پارالمپیکی که نه فقط در کسب سهمیه‌ ‌که در کسب مدال و عنوان نیز به مراتب موفق‌تر از المپیکی‌ها ظاهر می‌شوند اما در مقابل نه در مقوله امکانات و توجه‌ها و حمایت‌ها با المپیکی‌ها قابل مقایسه هستند نه در زمینه کسب پاداش.

تفاوت نگاه مسئولان بین دو قشر ورزش کشور(ورزشکاران جانباز و معلول و ورزشکاران سالم) با اصول و قواعد ورزش که برپایه پهلوانی است همخوانی ندارد اما تأسف‌برانگیز‌تر آن است که در این راستا هیچ قانونی هم نوشته نشده تا مسئولان را به حمایت بیشتر از ورزشکاران معلول موظف کند. به طوری‌که اگرچه تاکنون کسب 89 سهمیه توسط پارالمپیکی‌ها برای حضور در ریو قطعی شده اما هیچ‌گونه پاداشی برای کسب سهمیه این ورزشکاران در نظر گرفته نشده است و پارالمپیکی‌ها تنها می‌توانند به این امیدوار باشند که در صورت کسب مدال در ریو، پاداش بگیرند که البته میزان آن نیز بسته به رنگ مدالی که می‌گیرند متفاوت است.

در واقع کسب سهمیه پارالمپیک برای ورزشکارانی که با توجه به محدودیت‌های جسمی و امکاناتی می‌توانند به این موفقیت می‌رسند، ‌کمترین سودی از لحاظ مالی ندارد و هیچ‌گونه قانونی در این راستا تصویب نشده که مسئولان را موظف به پرداخت پاداش کند و این بسیار تأسف‌برانگیز است. چراکه می‌تواند انگیزه‌های ورزشکارانی را که در رقابت‌های سنگین با ورزشکاران دنیا موفق به کسب این موفقیت می‌شوند از بین ببرد و این به سود ورزش کشور نیست. خصوصاً در مورد ورزشکارانی که با توجه به شرایط خاصی که دارند، نیازمند توجه و حمایت بیشتر هستند تا بتوانند با حفظ روحیه و انگیزه‌های خود، توانایی‌هایشان را هرچه بیشتر و بهتر به معرض نمایش بگذارند و این بی‌توجهی‌ها می‌تواند بسیار تخریب‌کننده باشد. چه بسا که بارها نیز شاهد بوده‌ایم همین توجه نکردن یا تبعیض‌های مسئولان ورزشی بسیاری از ورزشکاران و قهرمانان کشور را از ادامه راه قهرمانی بازداشته و ناامیدانه مجبور به کنار گذاشتن ورزش قهرمانی کرده است.

انتهای پیام/