دشمن ستمگر و یار ستمدیده باش

به گزارش خبرگزاری تسنیم، مفاهیم مشترک از جمله موضوعاتی است که در علم منطق مورد بررسی قرار می گیرند. این مفاهیم، موضوعاتی هستند که تعاریف واحد و مشخصی از آنها در میان مردم وجود ندارد و برای شکل گیری فهم مشترک باید در ابتدا آنها را تعریف کرد و متناسب با تعریف ارائه شده به گفتگو پیرامون آن پرداخت. یکی از مغالطات آگاهانه و یا ناآگاهانه رایج در میان توده های مردم و حتی نخبگان استفاده از همین واژگان و مفاهیم مشترک است. "تنش زدایی" از جمله مفاهیم مشترکی است که به واسطه بار مثبتی که دارد با اقبال اولیه افراد مختلف روبرو می شود. اما باید دقیق تر به این واژه و گفتمان شکل گرفته پیرامون آن نگریست. این واژه از سوی چه کسانی و با چه اهدافی به کار می رود؟ آیا هدف از طرح آن کاهش درگیری و جنایت و ظلم در جهان است یا با هدفی دیگر صورت می گیرد؟ یکی از عجایب روزگار است که یکی از مدعیان تنش زدایی در منطقه، رژیم صهیونیستی است؛ نمونه اش همین مذاکرات به اصطلاح «سازش»! او به ملتی که قصد دفاع از سرزمین و کاشانه خود دارد پیام صلح و دوستی می دهد و خواستار تنش زدایی و پرهیز از خشونت می شود. ولی مگر می توان دربرابر مهاجم و فردی که به شما و سرزمینتان حمله کرده است به گفتگو و صلح نشست؟ راه مقابله با ظالم و غاصب آگاه، مبارزه و مقابله است. شما تصور کنید فردی به خانه شما آمده و خود را صاحب خانه می خواند آیا سخن از گفتگو و صلح می زنید یا با چنگ و دندان او را از خانه بیرون  و مجازاتش می کنید؟ بی شک هیچ عاقلی در چنین مقامی شروع به گفتگو و حتی سکوت نمی کند. هیچ آزاده ای نیز نیست که دست از حمایتِ فرد مظلوم در چنین صحنه ای بر دارد. اگر هم مهاجم دعوت به کنار گذاشتن خشونت می کند برای خلع سلاح و سپس نفس تازه کردن و از بین بردن مظلوم است.
آمریکایی ها  از دیگر پرچمداران شعارهای این چنینی در دنیا هستند .
آمریکا که خود را کلانتر دنیا می داند به دنبال شعار مبارزه با تروریسم و عوامل تنش زا در منطقه و جهان از هیچ اقدامی فرو گذار نمی کند. از فروش انواع سلاح ها به صدامیان و  ارسال بمب اتمی به هیروشیما گرفته تا لشکرکشی به عراق و افغانستان و سوریه. اگر ادعاهای آمریکایی ها را هم کنار بگذاریم-که قطعاً باید آنها را هم مورد بررسی قرار داد-  "نتایج اقداماتش" در دو دهه اخیر  بهترین سند و تجربه برای محک شعارهای مبارزه با تروریسم و دعوت سایر کشورهای منتقد عملکردش به تنش زدایی است. نتیجه حضور بیش از یک دهه ای سربازان آمریکایی در افغانستان و عراق چه بود. چیزی جز افزایش اختلاف و درگیری و جرم و جنایت؟ آیا می توان منکر نقش نظامیان آمریکایی در تحریک احساسات ناسیونالیستی، قومی و مذهبی که یکی از عوامل رشد قارچ گونه تکفیری هاست، شد؟ نمونه عینی خواسته های محور غربی و به خصوص آمریکایی ها در سوریه نمایانگر است. طنز تلخ روزگار است که دولت هایی که روزگاری از تروریست های سوری به عنوان معارضین مسلح حمایت مادی و معنوی می کردند و آنها را تغذیه می کردند اکنون شعار مبارزه با آنان را سر می دهند و اکنون نیز  قصد اصلاح رویه سابق خود را ندارند. سازمان های بین المللی هم که برای برقراری عدالت در جهان شکل گرفته است، با معیار پول، دایره تعاریف و قوانین خود را مشخص می کنند. نمونه جدید و اخیر آن اعترافات تکان دهنده و صریح دبیرکل سازمان ملل درباره حذف نام عربستان از لیست کشورهای ناقض حقوق کودکان بود.
همانگونه که در ابتدا ذکر شد بار مثبت و منفی کلمات نباید ما را فریب دهد. وقتی می شنویم «تنش زدایی» یا «جنگ طلبی» و «صلح طلبی» بلافاصله در این باره باید پرسید: تنش زدایی و جنگ و صلح  با چه کسی؟ صلح به صورت مطلق خوب یا بد نیست همانگونه که جنگ و خشونت نیز همواره سپید یا سیاه نیست. گاهی این نبرد و مبارزه حضوری نظامی در میدان های عراق و سوریه است برای دفاع از مظلومان و گاهی فریاد برآوردن از ظلم ها و ستم های خونخواران و سفاکان غربی، عربی و عبری. در تمامی این عرصه ها باید لبخند و خشم را کنترل کرد و از هرکدام به موقع استفاده کرد. آن جایی که غرش مستانه ظالم در میان  باشد باید «دشمن» اش بود و آن جایی که اشک و آه «ستمدیده» ای را می بینیم و می شنویم باید «یار» و یاورش بود. این دستور اسلام است: « ...کونوا لِلظّالِمِ خَصمًا وَ لِلمَظلُومِ عَونًا: ...دشمن ستمگر و یار ستمدیده باشید.»( نامه 47 نهج البلاغه؛ از وصیت‏هاى امیرالمومنین (ع) به امام حسن و امام حسین علیهما السّلام) و فردا روز تعبیر این دستور صریح امیرالمومنین علیه السلام است.

انتهای پیام/