میادین سخت برای داخلیها، آسانها برای خارجیها!
وزارتنفت در نظر دارد استخراج از میادین نفتی مشترک را به شرکتهای داخلی و میادین مستقل را به شرکتهای خارجی واگذار کند.
به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، همانطور که پیشبینی میشد وزارت نفت ادعاهای خود را فراموش کرده و به طور زیرکانهای سعی در حذف شرکتهای ایرانی در حوزه «توسعه» دارد و قصد دارد با استفاده ابزاری از شرکتهای ایرانی، فضا را برای هبه میادین کمریسک ایران به شرکتهای خارجی آماده کند.
قراردادهای جدید نفتی دو حوزه مهم را نشانه گرفتهاند؛ افزایش ضریب بازیافت و توسعه میادین نفتی و گازی. طبق مدل جدید هشت شرکت ایرانی مجوز شرکتهای اکتشاف و تولید را از این وزارتخانه دریافت کردهاند که مهمترین رسالت حرفهای آنها توسعه میادین و تولید است ولی وزارت نفت قصد دارد آنها را در زمین «افزایش ضریب بازیافت» از مخازن نفتی به بازی بگیرد تا از آنها به عنوان جادهصافکنی برای شرکتهای خارجی بهره ببرد.
وزیر نفت به خوبی میداند اعطای میادین بکر و کمریسک به شرکتهای خارجی با انتقادهای بسیاری همراه است، لذا قصد دارد دو شرکت مهم و مؤثر از میان این هشت شرکت داخلی انتخاب شده را به قراردادهایی سرگرم کند که نیازمند تخصص بسیاری است.
برای بررسی بهتر این موضوع بهتر است بدانیم زنگنه در دور نخست فعالیت خود در نفت، همین شیوه را نیز پیاده کرد که نتیجه آن عقبماندگی محض در میادین مشترک نفتی بود. او در آن سالها برای هبه کردن میادین کمریسک و مستقل ایران به شل، توتل و انی، شرکت پتروایران را تأسیس کرد تا از این شرکت، شرکتی بینالمللی بسازد. او برای کاهش انتقادات، میادین مشترک لایه نفتی پارسجنوبی، فروزان و اسفندیار، نصرت و فرزام و میدان گازی سلمان را به شرکت پتروایران واگذار کرد تا با خیالی راحت میادین مستقل را به شرکتهای خارجی و مورد علاقه خود واگذار کند.
این ابتکار زنگنه موجب شد میادین مشترک دریایی به شرکت یکشبه و بیتجربه ایرانی واگذار شود و میادین مستقل و بسیار راحت به شرکتهای خارجی هدیه شود. نتیجه این اقدام وزیر نفت مسبب عقبماندگیهای بزرگ در میادین مشترک شد بهطوری که در دوره وی شرکت مرسک دانمارک از لایه نفتی پارسجنوبی به بهانه سپردن آن به پتروایران طرد شود تا این شرکت در طرف قطری بتواند در مقابل برداشت «صفر» بشکهای ایران، یک میلیارد بشکه برای قطریها برداشت کند.
حالا همان روزها در حال تکرار است؛ وزیر نفت میخواهد زیرکی و ضربه بزرگ خودش به منافع ملی را یکبار دیگر تکرار کند و یک کار تخصصی و پیچیده را به شرکتهایی واگذار کند که به هیچ عنوان تجربهای در این حوزه ندارند و در برابر آن، میادین کمریسکی را مانند آزادگان- طبق قول و قرارها- به توتال فرانسه واگذار کند.
وزارت نفت به جای آنکه وظیفه افزایش ضریب بازیافت را به شرکتهای خارجی و کار توسعه را به شرکتهای ایرانی واگذار کند، هدف دیگری را طراحی کرده است که بر اساس آن میخواهد شرکتهای ایرانی را در میادینی که قطعاً شکست خواهند خورد وارد بازی خود کند تا در لوای آن، جاده را برای ورود پرشکوه و پرامتیاز شرکتهای غربی آماده کند.
اینکه وزارت نفت قصد دارد برای یک کار تخصصی از یک شرکت بیتجربه استفاده و آنها را با این قراردادها خلع سلاح کند همان اقدامی است که فاجعه توسعه میادین مشترک را به بار آورده است. شرکتهای ایرانی که وزارت نفت آنها را تأیید صلاحیت کرده است تخصص اصلیشان «توسعه» میادین نفت و گاز است و شرکتهای خارجی به زعم وزیر نفت، تخصص خوبی در افزایش ضریب بازیافت دارند. حال سؤال اینجاست دلیل به کارگیری معکوس شرکتهای ایرانی در فصل نوین توسعه صنعت نفت چیست و آیا قرار است با سناریو چینی منویات وزارت نفت برای هدیه منابع کشور به شرکتهای خارجی اجرایی شود؟
اما وزارت نفت تنها و تنها به فکر پیادهسازی برنامههای خود است و حاضر است به منافع ملی ضربات عمیقی وارد شود ولی دستشان از شرکتهای خارجی خالی نشود. برخی ساکنان خیابان طالقانی ذوب در چشم آبیها هستند و برای مهیا کردن حضور آنها در مدیریت و بهرهبرداری از منابع ملی با امتیازاتی ویژه، شرکتهای ایرانی را به امور پیچیده فنی سرگرم میکنند، به عنوان نمونه به دو شرکت ایرانی که به هیچ عنوان روی مخازن کشور آشنایی ندارند، دو مخزن بسیار سخت و پیچیده پیشنهاد شده و قرار است با آنها قراردادهایی را در قالب IPC امضا شود. با این استراتژی هم وزارت نفت ادعا میکند که شرکتهای داخلی را در اولویت قرار داده است و هم میتواند فضا را برای واگذاری منابع ملت به شرکتهای خارجی آماده کند.
در این میان تأکید بسیاری برای واگذاری مخزن آسماری اهواز به عنوان اصلیترین مخزن نفت کشور با تولید حداقل 500هزار بشکه به شرکت بیپی و واگذاری آزادگان به توتال وجود دارد به طوری که مدیرعامل توتال خود را از فرانسه به الجزایر رساند تا با وزیر نفت به گفتوگو بنشیند.
این ذوقزدگی با ادعای نیاز ایران به سرمایهگذاری و توسعه میادین مشترک همراه شده است و وزارت نفت بیتوجه به منافع ملی در زمینی به بازی پرداخته است که کشور بازنده محض آن ایران است و شرکتهای خارجی برنده آن.
منبع: جوان
انتهای پیام/
