فرافکنی دبیرکل ناکام

به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، بان کی مون دبیرکل بدنام سازمان ملل، در آستانه کنار رفتن از این مسئولیت، آخرین خوش خدمتی را نیز به اربابان غربی و آمریکائی خود کرد. وی در یک گزارش 19 صفحه‌ای به مجمع عمومی درباره وضعیت حقوق بشر در ایران، رسماً نسبت به عدم پیشرفت محسوس شرایط حقوق بشری ابراز نگرانی کرد. وی با ادعای افزایش نگران کننده میزان اعدام‌ها، برگزاری دادگاههای ناعادلانه و بازداشتهای خودسرانه، از فرقه استعمار ساخته و انحرافی بهائیت هم جانبداری کرد و ادعای آزار و اذیت اقلیتهای مذهبی را تکرار نمود. اینکه جمهوری اسلامی ایران در قبال مسائل مرتبط با مقوله حقوق بشر چگونه عمل می‌کند مقوله‌ای است که به هر کس مربوط شود، قطعاً به بان کی مون با آن پرونده سیاه و رسوا، مربوط نمی‌شود که با سابقه عملکرد سئوال برانگیزی، قطعاً در موضع و موقعیتی نیست که بتواند درخصوص کارنامه حقوق بشری دیگران، اظهارنظر کند و برای آنها خط مشی تعیین نماید.
اینکه بان کی مون با وجود عملکردش در برابر گزارش رسمی سازمان ملل در قبال فجایع یمن و حملات وحشیانه ائتلاف سعودی علیه زنان و کودکان که به مرگ هزاران تن منجر شد، خود را مجاز می‌داند در زمینه مسائل حقوق بشری حرفی بزند نشانه وقاحت اوست. در آن ماجرا، بان کی مون در نهایت پستی و حقارت، بخاطر مشتی دلار دریافتی از آل سعود حیثیت سازمان ملل و دبیرکل آنرا حراج کرد و گزارش رسمی سازمان ملل در این زمینه را پس گرفت. حتی آل سعود با همین شیوه وقیحانه توانست شورای حقوق بشر سازمان ملل را هم وادار کند علیه تشکیل یک گروه حقیقت یاب در جهت بررسی وضعیت حقوق بشر در یمن در پرتو جنایات ائتلاف سعودی موضع‌گیری کند و این طرح را مسکوت بگذارد.
اصولاً سئوال اینست که بان کی مون با این رفتار پرابهام خود و انتخاب «استاندارد دوگانه» چگونه می‌تواند از کارنامه سیاه خود در این دوره 10 ماهه دفاع کند؟ جای سئوال است که چرا نامبرده علیرغم حضور و زندگی در آمریکا نسبت به کارنامه سیاه و نژادپرستانه آمریکا در قبال حقوق بشر، سکوت می‌کند؟ چگونه می‌تواند در قبال فجایع عظیم ضدبشری در 4 گوشه جهان سکوت کند ولی مطابق برخی رژیم‌های فاسد و جنایتکار، سعی کند برای خوش خدمتی به آنها از اهرم حقوق بشر علیه کشورهای مستقل جهان سوءاستفاده نماید. آقای بان کی مون برای سکوت خود در قبال جنایات رژیم صهیونیستی علیه مردم غزه در دوره دبیرکلی وی چه پاسخی دارد؟
آیا واقعاً بان کی مون از سوابق و عملکرد استعماری و نواستعماری عده‌ای جاسوس تحت عنوان بهائیت آگاه نیست که از این فرقه استعمار ساخته به حمایت بی‌چون و چرا پرداخته است؟ آیا وی از کارنامه افتخارآمیز جمهوری اسلامی ایران در قلمرو مبارزه علیه قاچاق مواد مخدر آگاه نیست که اعدام قاچاقچیان در ایران را ضد حقوق بشر می‌داند؟ آیا نمی‌داند ما شهدای گرانقدری را در راه مبارزه با قاچاق مواد مخدر داشته‌ایم؟ و آیا نمی‌داند که از دوره اشغال افغانستان توسط آمریکا تاکنون، حجم تولید و توزیع مواد مخدر افغانستان 50 برابر شده است؟ آیا آقای دبیرکل تصور می‌کند ایران به عنوان خط مقدم مبارزه با مواد مخدر باید به قاچاقچیان بین‌المللی مدال لیاقت بدهد؟! تردیدی نیست که سازمان ملل در پرتو دبیرکلی بان کی مون در انجام مسئولیت‌های تعطیل‌ناپذیر خود در مقابله با ظلم و جنایت آمریکا و صهیونیست‌‌ها و در زمینه مبارزه و مقابله با مواد مخدر، کارنامه‌ای ناموفق، سئوال برانگیز و به شدت ناکارآمد داشته و نامبرده با توسل به این قبیل فرافکنی‌های رسوا سعی دارد مسئولیت ناتوانی و ضعف خود و دستگاه‌های زیرمجموعه سازمان ملل را به حساب دیگران بگذارد. ولی آقای بان کی مون باید مطمئن باشد که فرافکنی از ناکامی‌های وی نمی‌کاهد و این، شیوه مناسبی برای سرپوش گذاشتن بر روی ناتوانیهای او و سازمان ملل نیست.

انتهای پیام/