حال و هوای شهر قم در عزادارای محرم/کبوتران حرم هم عزادارند

به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، محرم یعنی حریم یعنی محرم یعنی حرم یعنی حسین (ع). این عشق الهی است این شور خدایی است. روزی که آتش در خیام اهل بیت (ع) افکندند تا اثری از ایشان باقی نماند، دیگر اینجای کار را نخوانده بودند که این آتش دودمان خودشان را بر باد خواهد داد و حرارتش تا قیامت دل‌های عالمیان را برافروخته خواهد ساخت.

به همین دلیل بود که حضرت ختمی‌مرتبت رسول اکرم (ص) فرمودند ان لقتل الحسین حراره فی قلوب المومنین لاتبرد ابداً از شهادت حسین ما آتشی در دل مومنان ایجاد خواهد شد که هرگز خاموشی ندارد. در هر گوشه کشور که نگاه می‌کنی نام و نشانی از امام حسین (ع) است.

جوانانی که مویشان در عزاداری سپید شد

هر زائری که وارد شهر قم می‌شود متوجه تغییراتی می‌شود که شاید هم به نظر زود هنگام بیاید اما قمی‌ها مراسمی با عنوان استقبال از محرم دارند و دو سه روزی زودتر پرچم عزا بلند می‌کنند. همه شهر یکپارچه‌شده و تبلیغات محیطی شهرداری همه با نام سیدالشهدا (ع) مزین شده است.

اطلاع‌رسانی‌های هیئت‌های مذهبی همه نشان از شور و تلاش عمومی برای برگزاری مجالس و محافل عزاداری در جای‌جای شهر دارد. به یکی از این محفل‌های عزا  که به همت هیئتی‌های قدیمی قم برپاست می‌رویم. هیئت آل یاسین (ع) قم نام مشهوری است که از دهه شصت با جلسات محفلی دوستانه پا می‌گیرد و در دهه هشتاد به جلسات عمومی و مناسبتی اقدام می‌کند تا به امروز.

جایی که زیارت ناحیه مقدسه‌اش حالا سال‌هاست که دیگر مشتریان ثابت و پروپاقرصی دارد و حتی می‌توان گفت زمینه‌ساز عمومیت یافتن و معرفی این زیارت مقدس که از لسان ولی‌عصر حضرت مهدی (عج) هستند شدند. جوانان دیروز آل یاسین (ع) امروز دیگر محاسن سپید کرده‌اند و خودشان معتقدند این موی سپید که در راه سیدالشهدا (ع) تغییر رنگ یافته باعث افتخار و آبرویشان است.

ساعت به نزدیکی‌های 4 بعدازظهر که می‌رسد خیل مشتاقان که جمعیت خانم‌ها به شکل قابل‌توجهی بیشتر است، وارد مسجد و حسینیه قدیمی الوندیه در اصیل‌ترین خیابان قم که خیابان انقلاب است می‌شوند. خیلی زود محوطه داخلی پر می‌شود و جمعیت به خیابان راه پیدا می‌کنند.

روضه‌های دردناک زیارت ناحیه مقدسه

جالب است که این جلسه برخلاف دیگر مجالس، مداحی و روضه‌خوانی چندانی ندارد چراکه سرتاسر این زیارت‌نامه روضه‌های دردناک و سختی است که شاید کمتر مداحی بتواند به آنها اشاره کند و فرازهای زیارت هرچه جلوتر می‌رود این موضوع نمایان‌تر و بیشتر می‌شود.

دیگر صدای گریه‌های بلند مردم و شیون زنان، فضا را پر کرده است و این سیدمهدی‌میرداماد مداح و روضه خوان قدیمی هیئت‌آل‌ یاسین (ع) است که در این جلسه رشد یافته و هنوز ارادت خود را به آن دارد که با جملاتی تکمیلی در میان زیارت، شیون جمعیت را به آسمان می‌رساند.

حمیدرضاآزادگان که یکی از قدیمی‌های هیئت است می‌گوید: ما یک عده جوان بودیم که هرکدام به نحوی در محله یا دانشگاه با یکدیگر آشنا شدیم و این جلسه را ترتیب دادیم و هیچ وقت فکر نمی‌کردیم به این سطح برسد و توفیق خدمت‌گزاری به جمع کثیری از عزاداران امام حسین (ع) را پیدا کنیم.

او از سال‌هایی که در محضر آیت الله بهاالدینی (ره) حضور پیدا می‌کردند و سال‌های بعد که در حسینیه ایشان این جلسات را برپا می‌داشتند می‌گوید و از این دوران به عنوان پله‌های مهم و عنایت خاص ائمهمعصومین (ع) به این جمع جوان یاد می‌کند.

آینه‌های صحن هم شفافیت روزهای قبل را ندارد

به دلیل نزدیکی این مجلس به حرم مطهر حضرت‌ معصومه (س) به خیابان ارم وارد می‌شوم و خیابانی که مملو از جمعیت است و ناگفته پیداست که بسیاری از این جمعیت زائران و مسافران ایرانی و غیر ایرانی هستند نظرم را جلب می‌کند.

پرچم حرم سیدالشهدا (ع) که بر فراز گنبد حرم به اهتزاز درآمده است از همین دور هم خودنمایی می‌کند. آرام آرام به حرم می‌رسم و دسته‌های  عزاداری که در میدان آستانه وارد شده‌اند و به حرم مطهر وارد می‌شوند، شور و حال خاصی پدید آورده است.

زنان و مردان شانه‌به‌شانه هم در حال اشک و سینه‌زنی هستند و کودکانی که با پیشانی بندهای سبز و مشکی در حال تماشای این صحنه‌ها هستند، خیلی به چشم می‌آید. خادمانی که با لباس‌های عربی و کوزه‌های آب در خیابان می‌چرخند و از عزاداران رفع تشنگی می‌نمایند، تصویر غیرقابل گذری است.

دیگر وقت آن است که وارد حرم مطهر شوم و همراه زائران دست بر سینه بگذارم و با سلام و عرض تسلیتی به بانوی کرامت وارد حریم حرم شوم. اما گویی هوای اینجا با همه مسیر طی‌شده فرق می‌کند. کبوترانش هم عزادارند. آینه‌های صحن هم شفافیت روزهای قبل را ندارد. گویی در و دیوار عزادار است.

حرم مملو از جمعیت است. هر طرف یک نفر با حال خاصی اشک می‌ریزد و رو به گنبد و ضریح سخن می‌گوید. گفتم ضریح، آری از همین دور هم می‌شود درخشش ضریح طلایی را دید که در حلقه مردم چون نگینی می‌درخشد و با کتیبه سیاه رخت عزا بر تن کرده است.

دیگر وقت آن است که من هم میان سیل عزاداران رها شوم و دل به دریای عشق بزنم. عشق به حسین‌بن‌علی (ع) تمامی ندارد. این حرارت باقی است تا روزی که منتقم کل بیاید و با پرچم یا لثارات‌ الحسین (ع) انتقام خون‌های به ناحق ریخته شده را از دشمنان اهل بیت (ع)  بگیرد.

انتهای پیام/