نگاهی به تفاوت عملکرد نهاد قضا در دوران قبل و بعد از انقلاب اسلامی

به گزارش باشگاه خبرنگاران تسنیم «پویا»، عبدالحمید شفیقی در یادداشتی با عنوان « نگاهی به تفاوت عملکرد نهاد قضا در دوران قبل و بعد از انقلاب اسلامی » نوشت :

محمد رضا پهلوی در روز 3 مرداد 1355 و در پایان سلام عید مبعث طی مصاحبه ای رادیو و تلویزیونی سخنانی بر زبان راند که شاید بتوان گفت بر دلیل و چرایی سقوط خود پاسخی قاطع و دندان شکن داد ، تعجب نکنید ! تیتر مطبوعات پس از این سخنان موید واقعیت پیش گفته است.

روزنامه های روز 4 مرداد 1355 از جمله آیندگان و اطلاعات به نقل از شاه چنین تیتر زدند : کمتر دیده ایم افراد آلوده در دادگستری محکوم شوند!

شاه در بخشی از سخنان خود در مقابل دوربین های تلویزیون گفته بود « چون مهم ترین اصول دمکراسی موضوع عدالت و اجرای عدالت است ، در برابر عدالت ضعیف و قوی ، جوان و پیر ، زن و مرد و کودک یکی است و باید عدالت در مورد همه یکسان اجرا شود. اگر کسی کار خلافی نکند نه فقط گرفتار نمی شود بلکه سربلند و مفتخر است اگر کسی کار خلافی بکند مطابق قانون ، جزای آن کار یا عمل را بپردازد اگر در مملکت ما گناهکار همین طور راست راست در خیابان بگردد این را عدالت نمی گویند و ما خیلی کمتر دیده ایم که افراد آلوده و گناهکار از لحاظی که گفتم به وسیله دادگستری محکوم بشوند و به سزای اعمال خود برسند. « اطلاعات ، 4 مرداد 1355 ، صفحه 3»

نگاهی به سخنان شاه و انطباق معیاری که او به دست می دهد یعنی برخورد با متخلفین از هر گروه و جناحی و در هر موقعیت اجتماعی که باشند بدون توجه به موقعیت آنان در یک نظام سالم نشان می دهد که رژیم پهلوی در کنار خیانت های فراوانی که در عرصه های گوناگون مرتکب شده بود از جمله سیاست خارجی و داخلی در حوزه قضایی نیز دچار بحران بود چنان چه شاه به عنوان عالی ترین مقام کشور نمی توانست بر آن سرپوش گذاشته و به عیان اعتراف می کرد « کمتر شاهد بوده ایم که افراد آلوده توسط دادگستری محکوم شوند »

نکته ای که از سخنان شاه استنباط می شود آن است که وی می خواهد القا کند هر چند این گونه نیست ولی او به این رویه اعتراض داشته و مسئولین ذیربط بایستی پاسخگوی اقدامات و اعمال خلاف قانون و عدالت خود باشند ولی کیست که نداند اشرف پهلوی خواهر دوقلوی شاه در مفاسد عدیده اقتصادی ، اخلاقی و اجتماعی زبانزد خاص و عام بود و کسی را یارای سوال از وی نبود.

کافی است به بخشی از خاطرات پرویز ثابتی نفر دوم ساواک در این رابطه نگاهی بیندازیم ، ثابتی می نویسد : « اشرف تا قبل از 28 مرداد 1332 در مسائل نقش و دخالت داشت و چون خواهر دوقلوی شاه بود ، به ایشان نزدیک بود و به همین دلیل مصدق او را تبعید کرد . بعد از 28 مرداد رفت دنبال کارهای شخصی و پول ساختن . کارهای او مخصوصا فعالیت های اقتصادی او و پسرش شاه را بسیار ناراحت می کرد و در کتاب خاطرات علم می بینیم که شاه پیام های تند و خشن به وسیله علم به اشرف می فرستاده است.یادم هست که قدس نخعی که وزیر دربار بود یک دفعه به من گفت « چیزهایی اعلیحضرت به من گفتند که به والاحضرت بگویم و من جرات نکردم و یک چیزهایی هم ایشان گفتد به اعلیحضرت بگویم اما من جرات نکردم!» « در دامگه حادثه ، صفحه 662 »

درباره مفاسد خاندان پهلوی که موضوع این نوشتار نیست می توان در خاطرات شخصیت های تاثیرگذار دوره پهلوی از جمله اسدالله علم نخست وزیر و وزیر دربار ، فردوست و ...مصادیق فراوانی یافت و بازگو کرد ولی این همه نشان از آن دارد که مفاسد در دوره پهلوی از نزدیکان شاه به بدنه سرایت می کرده و هیچ گونه انگیزه ای برای برخورد با این مفاسد وجود نداشته است ، اگر شاه هر از گاهی فریادی نیز می زد برای حفظ آبروی سلطنت در مقابل تبلیغات بیرونی بود نه با انگیزه مقابله قاطعانه با فساد.

در ماه های پایانی عمر رژیم پهلوی که مردم به خیابان ها ریخته بودند و فریاد مرگ بر شاه سر می دادند حکومت برای فریب افکار عمومی دست به صحنه سازی های فراوانی زد، از دستگیری امیرعباس هویدا نخست وزیر 13 ساله شاه تا بازداشت نصیری رئیس معزول ساواک و سفیر وقت ایران در پاکستان!

نخست وزیران جدید برای آرام کردن مردم بسیاری از مقامات پیشین را بازداشت کردند و بسیاری نیز ممنوع الخروج شدند با این توصیف نتیجه ای که می توان گرفت آن است که دستگاه قضایی رژیم پهلوی چون دیگر ارگان های این حکومت فاسد بوده و با افراد آلوده برخورد نمی کرده است ، در روزهای واپسین نیز رژیم تنها برای آرام کردن اوضاع و کم کردن از نارضایتی ها دست به بازداشت عده ای زد.

پس از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی دستگاه قضا در برخورد با مفسدین ملاحظه ارتباطات اجتماعی آنان را نکرده و یا در این راستا بسیار موفق عمل کرده است ، بسیاری از معترضین به قوه قضائیه نه توده های مردم که  وابستگان به گروه ها و جریانات متنفذ سیاسی هستند که برخورد با خود را به دلیل ارتباطاتی که دارند نمی پذیرند و نمی پسندند.

پس از پیروزی انقلاب به دلیل همکاری نزدیک نهاد روحانیت با نظام اسلامی و وظایف بنیادین این نهاد در تقویت جمهوری اسلامی امام خمینی (ره) بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی برای جلوگیری از تخلفات این قشر و ضربات ناشی از آن به اسلام دستور تشکیل دادگاه ویژه روحانیت را صادر کردند.

امام خمینی (ره) در پیامی به تاریخ سوم خرداد 1358 در این زمینه تاکید کردند : «... با آنکه در اسلام برای مجازات مجرمین،فرقی میان گروه‌ها نیست و همه درمقابل قانون، برابرهستند، باید مجرمینی که با پوشیدن لباس روحانیت،خود را در این صف وارد کرده‌اند، به مجازات برسند... نظر به اینکه روحانیون، ازحال معممین بهترآگاه هستند، درشهرستان‌ها به ‌وسیله‌ی علما ی اعلام درجه‌ی اول، هیئت‌هایی مرکب از سه نفر اهل علم مورد وثوق و دونفر از معتمدین محل، تشکیل و مأموریت رسیدگی به پرونده‌های اشخاص به صورت روحانی یا اهل منبر را به آنان بدهند وپس از ثبوت جرم، شرعاً تحت ‌نظر دادگاه انقلاب اسلامی به مجازات برسند.» (صحیفه ‌امام،ج 7، 466).

این دادگاه در طول فعالیت خود به اتهام بزرگان زیادی رسیدگی و احکام خود را صادر کرده است ، در طول چهار دهه گذشته نیز در برابر این اجرای عدالت از سوی نظام اسلامی بسیاری از گروه ها ایستادگی کرده اند و این خود تفاوت ها را نشان می دهد ، رژیم پهلوی به گفته خود شاه دو سال پیش از سقوط هیچ فاسدی را تحت تعقیب و مجازات قرار نمی داد و یا هیچ فرد آلوده ای در دادگستری پهلوی محکوم نمی شد ولی جمهوری اسلامی نه تنها با افراد فاسد و متهمین به فساد در هر پست و مقامی برخورد می کند بلکه برای روحانیونی که در این لباس مرتکب تخلف شده اند دادگاه ویژه تشکیل می دهد تا به سرعت به اتهامات آنان رسیدگی شود.

این خود نقش نهاد قضا و عملکرد آن در سقوط رژیم پهلوی و همچنین در تقویت و ماندگاری جمهوری اسلامی را نشان می دهد، دستگاه قضا در رژیم پهلوی با رسیدگی نکردن به اتهامات افراد فاسد و آلوده زمینه ساز نارضایتی گسترده مردم را فراهم آورده و قوه قضائیه در جمهوری اسلامی با برخورد شدید با این متهمین در هر لباس و رتبه ای اعتماد عمومی را به دست آورده و باعث تقویت نظام مقدس اسلامی شده است.

انتهای پیام/