نسل غمگین به آینده نگاه نمیکند
لازمه حرکت و پویایی در هر جامعهای به عنوان مقولهای فرهنگی و اجتماعی، داشتن نشاط اجتماعی و انگیزه و امید برای آینده در بین مردم آن جامعه است.
به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، لازمه حرکت و پویایی در هر جامعهای به عنوان مقولهای فرهنگی و اجتماعی، داشتن نشاط اجتماعی و انگیزه و امید برای آینده در بین مردم آن جامعه است. در نتیجه اهمیت پرداختن به چنین موضوعی از آنجاست که اگر در جامعهای انگیزهای برای کار و تلاش و حرکت وجود نداشته باشد آن جامعه نمیتواند در مسیر پیشرفت و تعالی قدم بردارد. لازمه حرکت و پویایی در هر جامعهای نیز داشتن امید و مردمی امیدوار به آینده است.
در طول تاریخ کسانی که امیدوار بودند، توانستند ظرفیت و ابزار لازم برای حرکت و پیشرفت را به دست آورده و به کار گیرند و منشأ تحولات در طول تاریخ باشند. در مقابل جامعه امیدوار، جامعه مأیوس قرار دارد که در همه امور درجا میزند. البته امیدواری افراطی و کاذب نیز باعث میشود که انسان نتواند واقعیت را ببیند و در خوشخیالی درمیغلتد، بنابراین بهترین شرایطی که از نظر امیدواری باید داشت راه میانه است نه داشتن امید واهی و نه یأس اجتماعی.
تلقی بسیاری از افراد در مورد امید و انگیزه حرکت بیشتر تلقیای روانشناسانه است و روانشناسان به عنوان پدیدهای فردی از امید و انگیزه حرکت را در نظر دارند، در حالی که از نظر جامعهشناسی امید در جامعه معنا پیدا میکند و امید موتور حرکت در جامعه است. در دین مبین اسلام نیز داشتن امید به رحمت الهی از نشانههای ایمان به خداست. بنابراین امید و داشتن امیدواری را رهبران سیاسی نیز به عنوان ایدئولوژی برای تزریق امیدواری در جامعه به کار میگیرند و یکی از محورهای سخنان مقام معظم رهبری نیز همین توانستن و دیدن توانایی و ظرفیتهای داخلی و امیدواری است که از اهمیت اساسی برخوردار است و میتواند مسیر حرکت و پیشرفت مردم برای رسیدن به آرمانهای خود را نشان دهد.
اما انگیزه پیشرفت و نشاط اجتماعی و همچنین میزان داشتن امیدواری به آینده با ساختار
اجتماعی - فرهنگی، اقتصادی و سیاسی موجود در هر جامعه نیز در ارتباطی تنگاتنگ است.
برای تبیین جامعهشناختی چنین موضوعی لازم است گفته شود تا زمانی که در جامعهای بین شغلهای مختلف و اقشار مختلف یک پیوند ارگانیک برقرار نشود و از نظر منزلت اجتماعی تبعیض و نابرابری شکل گیرد، نارضایتی و احساس از خود بیگانگی موجود در وضعیت نابرابرانه شدید اجتماعی و عدم پیوند ارگانیک در بین اقشار مختلف از یک طرف و لاینحل ماندن مشکلات معیشتی در درازمدت و رشد نیازهای کاذب در بین شهروندان از طرف دیگر ناامیدی و عدم انگیزه برای حرکت در مسیر پیشرفت و تکامل به ارمغان میآورد.
در ارتباط با ساختار سیاسی نیز اگر در جامعهای دولت همه امور را بر عهده گیرد و مردم نقش اجتماعی و مشارکت در امور اجتماعی را که میتواند در افزایش پیوند اجتماعی مفید باشد، نداشته باشند با این نوع ساختار سیاسی نمیتوان به افزایش امید و انگیزه حرکت در جامعه امیدوار بود.
از راهکارهای مهم جهت حرکت در مسیر پیشرفت و تعالی و هدف توسعه در جامعه ایران مشارکت دادن مردم در ارتباط با مسائل و مشکلات و آسیبهای اجتماعی و... است. تا زمانی که ساختار به گونهای باشد که دولت در همه امور دخالت کند و مردم به داخل خانهها بروند با این وضعیت مردم نمیتوانند نقش عاملیت انسانی خود را که یکی از پیششرطهای امیدواری است و امیدواری مردم نیز پیششرطی مهم برای حرکت به سمت رشد و خود شکوفایی در جامعه میباشد، به منصه ظهور برسانند.
از دیگر راهکارهای مهم برای تزریق تحرک و پویایی، ایجاد نشاط و شادکامی در جامعه است، چراکه در جامعه افسرده، توانی برای حرکت در مسیر پیشرفت وجود نخواهد داشت. در این خصوص در جامعه ایران غفلت شده و فضاهایی که یک جوان بتواند در آن نیاز به نشاط و شادی و هیجان خود را تأمین و نیز ابراز شادی کند به حد کافی وجود ندارد. لذا لازم است آموزش و پرورش و سایر نهادهای مرتبط با نسل جدید فضاهایی را به وجود بیاورند تا نسل جدید اولاً احساس عزت نفس کند و ثانیاً امیدوارانه به آینده نگاه کند تا نسلی پویا، فعال و مفید برای توسعه و پیشرفت جامعه ایران باشد و نه نسلی افسرده و غمگین. مسئولان و برنامهریزان حواسشان باشد که نسل غمگین هیچ نگاهی به آینده ندارد.
منبع: جوان
انتهای پیام/