مروری بر سابقه حضور هندی‌ها در پروژه‌ چابهار/ مهاراجه‌ها چقدر برای توسعه تنها بندر اقیانوسی ایران جدی هستند؟

مروری بر سابقه حضور هندی‌ها در پروژه‌ چابهار/ مهارجه‌ها چقدر برای توسعه تنها بندر اقیانوسی ایران جدی هستند؟

یک کارشناس معتقد است هند برای پروژه چابهار جدیت لازم را ندارد و لازم است ایران کشورهای دیگری را هم که تمایل به حضور در این بندر دارند، نظیر چین در پروژه سهیم کند.

به گزارش خبرگزاری تسنیم از چابهار؛ هند هفته گذشته بالاخره بعد از 4 سال از امضای توافق‌نامه راهبردی ایران، افغانستان و هند بخش اول تجهیزات در تعهدش را به چابهار وارد کرد؛ بسیاری از کارشناسان معتقدند هند به‌دلیل مشارکت راهبردی با غربی‌ها و به‌ویژه آمریکا برای نقش‌آفرینی همه‌جانبه در پروژه چابهار ملاحظه دارد. با محمد مونسان کارشناس دریایی و بندری و استادیار دانشکده مهندسی دریای دانشگاه صنعتی مالک اشتر در زمینه سابقه حضور هندی‌ها در طرح راهبردی توسعه سواحل مکران و بندر چابهار گفت‌وگویی داشتیم که از نظر می‌گذرد.

تسنیم: توسعه سواحل مکران از چه‌زمانی در مرکز توجه مدیران کشور قرار گرفت؟
مونسان: توسعه سواحل مکران و تمرکز جمعیت میلیونی در این سواحل، از سال 1388 مورد تأکید مقام معظم رهبری قرار گرفت و پس از آن توسط مصاحبه­‌های مکرر فرماندهان ارشد نیروی دریایی ارتش برای مردم تشریح گردید و اندک اندک متن جامعه با واژه «مکران» و اهمیت آن برای توسعه کشور به‌خصوص شرق کشور آشنا شدند.

تسنیم: آیا به‌نظر شما پیشرفت محسوسی از سال 88 تاکنون اتفاق افتاده است؟
مونسان: با توجه به تأکیدات مکرر شخص اول کشور مبنی بر لزوم توسعه سواحل مکران، انتظار تحولات بنیادین و بزرگی می‌رفت ولی متأسفانه بعد از طی شدن عمر سه دولت و گذشت 12 سال نمی‌توان تحول بزرگی را در این سواحل شاهد بود، البته اقدامات ارزشمندی در این مدت از سوی سازمان­‌های متولی مانند سازمان بنادر، وزارت نفت، وزارت نیرو و به‌خصوص قرارگاه خاتم الانبیاء(ص) سپاه پاسداران انجام شده است ولی با این وضعیت و سرعت احتمالاً 150 سال طول می­‌کشد تا سواحل مکران روی پیشرفت و آبادانی متوازن و فراگیر را ببیند.

فراموش نکنیم که برخی کشورهای بیابانی حاشیه جنوبی خلیج فارس با تفکرات مدیریتی عاریتی ولی درست، ظرف 15ـ10 سال متحول شدند، یا مثلاً مالزی با تفکرات درست ماهاتیر محمد ظرف یک بازه زمانی 20ـ15ساله از یک کشور فقیر آسیایی به یک کشور پیشرفته تبدیل شد. در مورد علل رشد آهسته سواحل مکران، علل متعددی وجود دارد که جای بحث دارد ولی یکی از موارد را می‌توان در توسعه بندر چابهار سراغ گرفت. نحوه عملکرد هندی­‌ها باعث شده است که عملاً توسعه این بندر استراتژیک و پسکرانه­‌های آن با تأخیرهای طولانی و غیرموجه مواجه شود.

تسنیم: چه انتقاداتی به عملکرد هندی­‌ها در چابهار وارد می‌دانید؟
مونسان: تمایل هندی‌ها برای سرمایه‌گذاری در بندر استراتژیک چابهار به حدود دو دهه پیش و سال 2002 میلادی بازمی‌گردد ولی ملاحظات سیاسی هند و تأخیرهای زیاد باعث شده است که عملاً از ظرفیت‌های چابهار استفاده مطلوبی نشود و حتی حجم سرمایه­‌گذاری اولیه پیشنهادی آنها نیز بسیار ناچیز باشد.

هند متعهد شده بود که نیم میلیارد دلار در بندر چابهار و حدود یک و نیم میلیارد دلار در راه‌­آهن چابهار و زیرساخت‌های پسکرانه‌ای سرمایه­‌گذاری کند که تاکنون فقط یک خط اعتباری حدود 85میلیون دلاری(!) اختصاص داده‌­اند که آن هم هنوز هزینه نشده و در حال انجام است. ناچیز بودن این عدد را از آنجا می‌توان درک نمود که چینی­‌ها در بندر گوادر پاکستان متعهد به سرمایه­‌گذاری 62میلیارد دلاری در یک بازه زمانی 15ساله شده­‌اند که پیشرفتی فوق‌العاده و طبق زمان­‌بندی­ داشته­‌اند و اعتبار مرحله اول و دوم آن 46 میلیارد دلار بوده است، بدین ترتیب حجم سرمایه‌­گذاری چینی­‌ها در گوادر 730 برابر حجم سرمایه‌­گذاری ناچیز هندی‌­ها در چابهار خواهد بود.

بندر گوادر پاکستان در مجاورت بندر چابهار است و قطعاً با این نحوه عملکرد هندی‌­ها، بندر چابهار در رقابت با رقیب دیرینه خود، بسیار عقبتر خواهد بود و حرفی برای گفتن نخواهد داشت چراکه همین تعهد ناچیز هندی­‌ها هم به‌درستی انجام نمی­‌شود. هندی­‌ها تا جایی تعلل کردند که در تابستان امسال در رسانه­‌ها اعلام شد که هند از پروژه راه­‌آهن چابهار کنار گذاشته شد.

تسنیم: آیا بدین ترتیب می‌توان امیدی به توسعه سریع و مؤثر چابهار به‌کمک هندی­ها داشت؟
مونسان:متأسفانه هند در پروژه چابهار آن‌چنان جدی نیست و  در این زمینه رسانه‌­های ایران در سال‌های گذشته، مطالبه‌­گری کافی را نداشته‌­اند و به تجهیزات بندری مختصری که بعد از تعلل­‌های بسیار در چابهار نصب می‌­شود دل خوش می‌­کنند.

هندی‌­ها باید متوجه عصبانیت ایرانی­‌ها از فرصت‌سوزی‌های انجام‌شده بشوند، ضمن اینکه سیاستمداران ایران باید در تصمیم خود در سپردن بخش مهمی از بار توسعه چابهار به هندی­‌ها تجدید نظر کنند و دنبال شرکایی مطمئن­‌تر و مستقل‌­تر مانند چین باشند. چینی‌­ها در گوادر دارند 730 برابر هندی­ها در چابهار سرمایه‌­گذاری می‌­کنند آن‌هم بدون سیاسی­‌کاری و تعلل­‌های بی‌­مورد و بهانه­‌تراشی، چرا ما باید این‌قدر معطل مهاراجه‌­ها باشیم؟ کشوری که برای مشارکت در یک پروژه بزرگ فراملی باید منتظر اجازه آمریکا باشد قطعاً شریک مطمئنی نیست.

رأی هند علیه پرونده هسته­‌ای ایران در سالهای 2006 و 2009 برای خوشایند آمریکایی‌­ها هرگز از یاد ایرانی‌­ها نمی‌­رود در حالی که هند خودش دارای تسلیحات اتمی است! همچنین قطع خرید نفت هند از ایران از سال 2019 و جایگزینی آن با نفت مکزیک هرگز نباید فراموش شود در حالی که ایران برای سالهای طولانی، برای دسترسی هند به بازار آسیای میانه و افغانستان، توسعه چابهار را به‌طور تقریباً انحصاری در اختیار هند قرار داد و رقیب دیرینه آنها یعنی چین را ناکام گذاشت. هند همواره منافع اقتصادی خود با ایران را قربانی مطامع سیاسی با آمریکا نموده است.

انتهای پیام/395/ش+

واژه های کاربردی مرتبط
تبلیغات
کتاب تسنیم - جنگ شناختی
واژه های کاربردی مرتبط
پربیننده‌ترین اخبار استانها
اخبار روز استانها
مهمترین اخبار
کارگزاری فارابی
همراه اول
رازی
بانی مد
میهن
بیمه ملت
بیمه دات کام
الی گشت
مادیران
ایران پرس
triboon
بلیط هواپیما