خوشحالیم که به صف ما در مبارزه با آمریکا پیوستید!

خوشحالیم که به صف ما در مبارزه با آمریکا پیوستید!

بعد از خواندن این کتاب شاید یک آه عمیق بکشیم که چه ظرفیت­‌هایی را از دست می­‌دهیم و البته یک لبخند شیرین روی لبمان می‌نشیند وقتی بخوانیم که در آمریکای لاتین ترجیحشان، خرید محصولات ایرانی است نه آمریکایی.

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، «در میان سرخپوست‌ها» عنوان کتابی است که خاطرات شفاهی سفر دانشجویان عدالتخواه به کشور بولیوی را روایت می‌کند که به نویسندگی احسان دهقانی و امین سردارآبادی و توسط انتشارات راه یار منتشر شده است.

این کتاب تلاشی است برای نشان دادن زحمات گروه اعزامی جنبش عدالت‌خواه دانشجویی به کنفرانس بین‌المللی «تغییرات آب و هوا و حقوق مادر زمین» در بولیوی. این مجموعه شامل خاطراتی از هیئت اعزامی به انضمام مقالات فکری است که به کمک آن‌ها فضای آمریکای لاتین و نقش آنها را در مناسبات بین‌المللی نشان دهد و اشتراک ایران و کشورهای آمریکای لاتین را مطرح کند. فاطمه سلیمانی ازندریانی، از نویسندگان کشور، در یادداشتی به معرفی این کتاب پرداخته است. یادداشت سلیمانی به این قرار است:

کلمه­ همایش همیشه برای من مساوی بوده با تصویر عده­‌ای آدم که به یک مناسبت خاص برای بررسی یک موضوع خاص دور هم جمع شده­‌اند؛ اجتماعی که همیشه یک عده فرمالیته سخنرانی می­‌کنند و بقیه افراد حاضر در جلسه از یک گوش گرفته و از یک گوش در می­‌کنند. اگر روزی بشنوم که همایشی یک خروجی مفید داشته است، متعجب می­‌شوم. تفاوتی هم بین همایش­‌های محلی و استانی و ملی نمی­‌بینم. همایش­ هرچقدر کلان­‌تر، حرف­‌ها هر اندازه دهان­‌ پرکن­‌تر، نتیجه بی­‌حاصل­‌تر.

گویا همایش­‌ها فقط برای این برگزار می­‌شوند تا ردیف­‌های بودجه را پر کنند. گاهی حتی نسبت به همایش­‌های بین­‌ا‌لمللی هم همین احساس را دارم. خصوصاً اگر شرکت‌کنندگان، وزرا و سفرایی باشند که به صورت فرمالیته در آن جلسات شرکت می­‌کنند؛ بدون اینکه آورده­‌ای داشته باشند. شاید بخشی از اهداف شرکت در چنین اجلاس­‌هایی، معرفی فرهنگ و هنر ایرانی اسلامی باشد، اما از ظاهر امر این­‌طور به نظر می­‌رسد که در این زمینه هم موفق نبودیم. ما در زمینه­ دیپلماسی فرهنگی به شدت ضعیف عمل کردیم. با اینکه اسم ایران بنا به دلایل سیاسی گاهی در صدر اخبار قرار می­‌گیرد، اما مردم دنیا با ایران و ایرانی آشنا نیستند. گاه به خاطر تلفظ اسم ایران، کشور ما را با عراق اشتباه می­‌گیرند و گاهی حتی اسم این کشور را هم نشنیده­‌اند یا اگر هم شنیده­‌اند، در اغلب موارد اسم ایران برایشان مساوی با تروریسم و بمب هسته­‌ای است. دلایل این امر، تبلیغات قوی دشمن و عملکرد ضعیف ما در معرفی خودمان است. اگر هم تلاشی برای شناساندن خودمان می­‌کنیم، هدفمان مردم اروپا و آمریکاست. مردمانی با فرهنگی کاملاً متفاوت که در معرض تبلیغات قوی به سختی ما را باور می­‌کنند.

اما مردمی در گوشه‌­ای از دنیا زندگی می­‌کنند که ظاهراً فرهنگ و مذهبی کاملاً متفاوت با ما دارند اما در ریشه­‌های تربیتی و فرهنگی­‌شان اشتراکات زیادی با ما دارند. مردم آمریکای جنوبی. مردمی که فطرتاً علاقه به مذهب دارند اما مدل زندگی سوسیالیسم و لیبرالیسم را نمی­‌پسندند. شاید به نظر برسد که چه نیازی به صدور فرهنگ به کشورهایی که از نظر تکنولوژی و... عقب­‌تر از کشور ما هستند؟ اما دانشجویان جنبش عدالتخواه شبیه امثال ما فکر نمی­‌کنند. آن­ها با شرکت در یک اجلاس هم ظرفیت­‌های فرهنگی کشور مقصد را شناسایی کردند و هم تا حدود زیادی در معرفی فرهنگ اسلامی موفق بودند. خاطرات سفر این دانشجویان در کتاب «در میان سرخپوست‌ها» ثبت شده است.

در 19 آوریل سال 2010 به ابتکار رئیس جمهور سرخ­پوست و روستایی بولیوی اجلاس چهار روزه­ «تغییرات آب­ و هوا و حقوق مادر زمین» در شهر کوچابامبای بولیوی برگزار شد. این اجلاس نویدبخش آغاز دورانی جدید از تحولات سیاسی و اجتماعی در عصر حاضر بود. دلیل برگزاری این اجلاس آگاهی از خطرات مُهلک تغییرات آب­ و هوایی بود و شناخت نظام سرمایه­‌داری جهانی که مسبّب اصلی این تغییرات ویرانگرند. این اجلاس در واقع یک اجلاس ضد آمریکایی بود. به همین دلیل آمریکا هشدار داده بود که کشورهای شرکت­‌کننده در این اجلاس در لیست تشدید تحریم­‌ها قرار می­‌گیرند. اما تهدید اثری نداشت و به جای هشت­ هزار نفر، 15هزار نفر در این اجلاس شرکت کردند. حتی آمارهای غیر رسمی عدد 30 هزار نفر را هم ثبت کرده­‌اند؛ به طوری که عده زیادی برای اسکان دچار مشکل شده­ و در چادرهای کنار خیابان اقامت کرده­‌اند.

از آنجایی که دولت­مردان ما همیشه کارهای مهم­تری دارند، به این اجلاس توجهی نشان ندادند. در صورتی که ایران مهمان ویژه­ این اجلاس بوده. دانشجویان جنبش عدالت­خواه که ظرفیت­‌های این اجلاس را می­‌دانستند، با هر سختی و مشکلی بودجه­ این سفر را تأمین کرده­ و سه نماینده به این کشور فرستاده­‌اند: فاطمه دلاوری، سیدعلی موسوی و محمدصالح مفتاح. یک زن جوان با پوشش چادر که هم فعال اجتماعی است، هم شاغل و هم در حال تحصیل. و یک روحانی جوان. از آنجایی که با سیاست­‌های غلط و عدم توجه به ظرفیت­‌های فرهنگ اسلامی زندگی با مدل غربی آمال و آرزوی بخش عظیمی از هم­وطنان ما است، احتمالاً اعزام یک زن با پوشش چادر حرکت جالبی به نظر نرسد. یا به نظر عده­‌ای از خود ما وقتی مدل اسلامی در کشور خود ما جواب نداده، چطور می­‌شود این مدل را صادر کرد؟ اما بعد از خواندن خاطرات و شرح سفر این دانشجویان متوجه می­‌شویم که شرکت در این اجلاس حرکت بزرگی بوده است.

حضور یک زن با پوشش چادر در بین هزاران زن با پوشش­‌های مختلف قطعاً جلب توجه می­‌کند. اما پوشش مانتو و روسری قطعاً چنین قابلیتی ندارد. پوشش چادر خانم دلاوری یکی از دلایلی بوده که مرتب مورد توجه دوربین­‌های خبرنگاران از رسانه­‌های مختلف دنیا قرار بگیرند و با شبکه­‌های متخلف تلویزیونی مصاحبه کنند. حتی یکی از عکس­‌های خبرگزاری آسوشیتدپرس که فقط 10 عکس از اجلاس منتشر کرده بود، عکسی از خانم دلاوری هنگام ورود به محل اجلاس بود. قطعاً تنها پوشش او مدنظر نبوده. تسلط به زبان انگلیسی و سواد سیاسی، اجتماعی و مذهبی در کنار پوشش چادر مؤثر بوده است. مثلاً جایی که در یکی از جلسات به عنوان یک زن مسلمان از جایگاه زن در اسلام دفاع می­‌کند. یا جایی که درباره تغییر شاخص توسعه انسانی صحبت می‌کند: «یک راه‌حل تغییر شاخص توسعه­ انسانی است. ما شاهدیم در اسرائیل با وجود آلودگی فراوان محیط زیست، کارخانه­‌های تولیدکننده­ گازهای گلخانه­‌ای، نسل­‌کشی، ترس، اضطراب، خشونت و... شاخص توسعه­ انسانی یک است؛ یعنی مطلوب­‌ترین حالت...»، «زمانی که من صحبت می­‌کردم، تعجب می­‌کردند. بیشتر گوش می­‌کردند و دقت می­­‌کردند ببینند چه می­‌گویم. معمولاً در نظرشان این بود که اصلاً مگر خانمی با این پوشش چیزی هم می­‌فهمد؟! وقتی شاخص اچ­‌دی­‌آی را توضیح می­‌دادم، از تعجب شاخ درآورده بودند. فضای تبلیغاتی این­قدر بد بود.»(صفحه 82)

خانم دلاوری بارها در گفت‌وگوها و مصاحبه­‌ها می­‌شنود که «خیلی خوشحالیم که شما هم به صف ما در مبارزه با آمریکا پیوستید»، شنیدن این حرف برای یک ایرانی مبارز سخت است. او بارها توضیح می­‌دهد که ما از همان آغاز انقلاب در حال مبارزه با آمریکا هستیم و آمریکا در کشور ما سفارت ندارد. سیدعلی موسوی هم به عنوان یک روحانی حضور مؤثری دارد و در کارگروه­‌ها پیشنهادهای کاربردی ارائه می­‌دهد. حتی در یک دیدار خصوصی یک مبارز را به اسلام دعوت می­‌کند و آن مبارز بعدها مسلمان می­‌شود. سیدعلی موسوی با هوشمندی برای دست ندادن با خانم­‌ها روش جالبی به کار می­‌برد: «بنده دست روی سینه گذاشتم و گفتم در دین اسلام ما برای خانم­‌ها حرمت و احترام قائل هستیم و با آنها دست نمی­‌دهیم، بلکه به نشانه­ احترام دست روی قلبمان می‌گذاریم و بهترین­‌ها را برایشان آرزو می‌­کنیم.» (صفحه91)

بعد از خواندن کتاب شاید یک آه عمیق بکشیم که چه ظرفیت­‌هایی را از دست می­‌دهیم و البته یک لبخند شیرین روی لبمان می‌نشیند وقتی بخوانیم که در آمریکای لاتین ترجیحشان، خرید محصولات ایرانی است نه آمریکایی؛ از تراکتور گرفته تا تلویزیون. و باز دلگیر می­‌شویم وقتی می­‌فهمیم که یک وزیر جوان همراه خانواده بدون هیچ محافظی در فرودگاه و میان مردم حاضر می‌شود. و از رفتار مردم می­‌شود متوجه شد که این کار، یک کار عادی است نه ظاهرسازی: «مورالس کلاً ارتباطش با مردم زیاد است. خودش در بازار و کنار مردم ظاهر می‌­شود و برای منزلش خرید می­‌کند. مراودات غیر رسمی­‌اش با مردم خیلی زیاد است.» «فرد بسیار زیرکی است و مخالفان دولت را هم با سیاست مدیریت می­‌کند. احتمالاً ما هم همچون محمدصالح مفتاح شوکه می‌شویم که شعار جوانگرایی و ساده­‌زیستی سهم ما است و عمل کردن به این شعار سهم آنها». (صفحه 106)

کتاب «در میان سرخپوست‌ها»، در 192 صفحه و با قیمت 27 هزار تومان توسط انتشارات راه یار منتشر شده است و علاقه‌مندان جهت تهیه آن، علاوه بر کتابفروشی‌ها، می‌توانند از طریق صفحات مجازی ناشر @raheyarpub و سایت vaketab.ir نسبت به سفارش کتاب اقدام کنند.

انتهای پیام/

 
واژه های کاربردی مرتبط
واژه های کاربردی مرتبط
پربیننده‌ترین اخبار فرهنگی
اخبار روز فرهنگی
مهمترین اخبار
کارگزاری فارابی
hamrah aval
رازی
میهن
هم برگر
لیموناد
triboon
فولاد
بلیط هواپیما