به گزارش خبرگزاری تسنیم در زنجان، نرگس رسولی - ورود به زورخانه، ورود به دنیایی پر از تاریخ، روحیه و ارادت است. جوانی که پا به این مکان مقدس می‌گذارد، در دلش احساساتی ژرف و شگفت برانگیخته می‌شود. با هر گامی که به سوی درِ بزرگ زورخانه برمی‌دارد، یاد پدرش در ذهنش جان می‌گیرد؛ پدری مهربان و سخت‌کوش که سال‌ها در همین فضا، با دقت و عشق به تمرین و تعلیم جوانان پرداخته و همواره نام امام علی(ع) را بر زبان داشته است.

در آن لحظه که نوای زنگ مرشد به گوش می‌رسد، جوان با هر نوا و ضربی که می‌شنود، لحظات شیرین و آموزنده‌ای را که با پدرش سپری کرده به یاد می‌آورد و اشک در چشمانش حلقه می‌زند. به خاطر می‌آورد که چگونه پدرش او را در این ورزش پرشور و پر مهر راهنمایی کرد و ارزشمندترین درس‌ها را درباره احترام، شجاعت و مرام پهلوانی به او آموخت.

او به خوبی می‌داند که ورزش زورخانه‌ای، فراتر از حرکات بدنی، فرهنگی غنی و راهی برای زندگی است؛ راهی که نه تنها جسم را نیرومند می‌سازد، که روح را نیز می‌پرورد.

مصطفی کرانی، از مفاخر ورزش زورخانه‌ای زنجان است. او که از هفت‌سالگی (سال 1374) پا به این عرصه نهاده، حدود 30 سال سابقه فعالیت دارد و امروز به عنوان مرشد و نایب‌رئیس هیئت ورزش‌های زورخانه‌ای استان زنجان، از تجربیات خود می‌گوید.

آغاز مسیر مرشدی و اصول انتخاب

کرانی متولد 1367، با اشاره به مسیر ورود به مرشدی، بر اهمیت یادگیری کامل این ورزش تأکید می‌کند: مرشد زورخانه بالاترین درجه در این ورزش است و باید با آداب، رسوم، ریتم‌ها و حرکات آن به طور کامل آشنا باشد.

او توضیح می‌دهد که فرآیند گزینش مرشدهای جدید با دقت و وسواس ویژه‌ای انجام می‌شود. از میان ورزشکاران مستعد، افرادی با شرایط اعتقادی و مذهبی مناسب و صدای خوب انتخاب می‌شوند و سپس آموزش‌های تخصصی زیر نظر مرشدان باتجربه آغاز می‌گردد.

«رخصت» و آغاز با نام خدا

در فرهنگ زورخانه، «رخصت» به معنای کسب اجازه از بزرگان و پیشکسوتان برای آغاز کار است. کرانی با تشریح این رسم بیان می‌کند که مرشدگری با ذکر «بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم»، حمد و ثنای خداوند و یاد ائمه معصومین(ع) آغاز می‌شود. سپس با خواندن اشعار حکمت‌آمیز، غزل‌ها و قصیده‌های پندآموز، ورزشکاران برای گرم کردن و شروع تمرینات آماده می‌شوند. این اشعار نه تنها روحیه ورزشکاران را شاداب می‌کنند، که در انتقال مفاهیم اخلاقی نیز مؤثرند.

پیوندی ناگسستنی با حضرت علی(ع)

ورزش زورخانه‌ای از دیرباز با شخصیت والای امام علی(ع) گره خورده است. کرانی با تأکید بر این پیوند می‌گوید: اعتقاد ما ورزشکاران زورخانه این است که این ورزش، مُلصَق به مولا علی(ع) است و زورخانه را "خانه مولا" می‌نامند.

او بیان می‌کند که سعی دارند سبک، اخلاق و منش پهلوانی را از سیره عملی ائمه معصومین، به ویژه حضرت علی(ع) بیاموزند و در زندگی خود پیاده کنند. این ورزش تنها مجموعه‌ای از حرکات فیزیکی نیست، بلکه با روح و روان ورزشکار نیز سروکار دارد و بر معرفت، مرام، ادب و احترام به بزرگان تأکید می‌ورزد.

تأثیرات فردی و اجتماعی ورزش زورخانه‌ای

کرانی با اشاره به تأثیرات عمیق این ورزش بر زندگی شخصی خود اظهار می‌کند: صبر و استقامتی که این ورزش به انسان می‌آموزد، بی‌نظیر است. همچنین به حفظ روابط دوستانه و صمیمی کمک شایانی می‌کند. مراسم «گل‌ریزان» را یکی از زیباترین جلوه‌های این ورزش می‌داند که در آن ورزشکاران به یاری نیازمندان می‌شتابند.

نقش مرشد در خانواده و جامعه

کرانی به اهمیت نقش مرشد در هدایت و تربیت نوجوانان و جوانان اشاره کرده و می‌گوید: ارتباط ورزشکار و مرشد، گاهی از ارتباط والدین با فرزند هم عمیق‌تر است. مواردی پیش می‌آید که والدین برای حل مشکلات رفتاری یا آموزشی فرزندانشان، از مرشد درخواست کمک و میانجی‌گری می‌کنند. این امر نشان‌دهنده جایگاه ویژه مرشدها در خانواده‌ها و تأثیر مثبت ایشان بر جامعه است.

چالش‌ها و نیازهای توسعه در زنجان

با وجود علاقه‌مندی روزافزون به ورزش زورخانه‌ای، کرانی به چالش‌های زیرساختی در استان زنجان اشاره می‌کند: زورخانه‌های فعلی گنجایش جمعیت مشتاق را ندارند و نیاز به گسترش فضا در مناطق جدید شهر و افزایش تعداد زورخانه‌ها احساس می‌شود. تنوع سنی گسترده ورزشکاران، از پنج سال تا هشتاد سال، نشان‌دهنده جذابیت فراقشری این ورزش است. او ابراز امیدواری می‌کند که با همکاری نهادهای مرتبط، شاهد توسعه فضاهای زورخانه‌ای در زنجان باشند.

در پایان روز، هنگامی که جوان از زورخانه خارج می‌شود، این پیام را در ژرفای دلش می‌نشاند که ارادت به علی(ع) و پایبندی به اصول پهلوانی، همواره بخشی از وجود او خواهد بود. یاد پدر و آموزه‌هایش نه تنها او را در این راه رهنمون شده، که الهام‌بخش نسل‌های آینده نیز خواهد بود.

بازگشت به زورخانه، همچون بازگشت به خانه‌ای است که در آن ارزش‌های انسانی، معنوی و اخلاقی هرگز فراموش نمی‌شوند. جوان می‌داند که باید بکوشد تا این میراث گران‌قدر را زنده نگاه دارد و همچون پدرش، پیرو راستینی در این راه باشد.

انتهای پیام/