به گزارش خبرگزاری تسنیم از سنندج، کسب مدال در هر سطحی، قابل احترام است؛ اما در ورزش، گاهی یک مدال نه نشانه موفقیت، بلکه علامت هشدار است. مدال برنز جودوی کارگران کردستان در رقابت‌های قهرمانی کشور، از همین جنس است.

رقابت‌هایی با حضور 120 جودوکار از 23 استان کشور، که می‌توانست فرصتی برای عرض‌اندام جدی‌تر جودوی کردستان باشد، اما در نهایت با تنها یک مدال برنز به پایان رسید!

این نتیجه، اگرچه حاصل تلاش ورزشکاران است، اما نمی‌تواند پاسخگوی ظرفیت، سابقه و انتظارات از جودوی کردستان باشد؛ استانی که سال‌هاست نامش در این رشته شنیده می‌شود، اما خروجی‌اش محدود مانده است.

وقتی تنها نماینده مدال‌آور، در وزن 100+ کیلوگرم روی سکو می‌ایستد، سؤال اصلی اینجاست: سایر اوزان کجا بودند؟ برنامه آماده‌سازی چه شد؟ و نقش مدیریت ورزش کارگری در این میان چیست؟

مسئله دقیقاً همین‌جاست؛ مدال هست، اما تصویر کلی، تصویر یک تیم قدرتمند نیست. این یعنی باید فراتر از تقدیرهای معمول، به ریشه‌ها نگاه کرد. اگر ورزش کارگری قرار است ویترین توان ورزش استان باشد، این ویترین امروز تصویر کم‌رمقی از جودوی کردستان نشان می‌دهد.

مسابقات جودو قهرمانی و انتخابی تیم ملی کارگران کشور، به میزبانی استان مرکزی و در سالن ماشین‌سازی اراک برگزار شد؛ میدانی جدی که هم سطح فنی بالایی داشت و هم معیار سنجش برنامه‌ریزی استان‌ها بود.

در این میدان، تیم کردستان تنها با یک مدال برنز به کار خود پایان داد؛ مدالی که توسط «صنعان مظهرپور» در وزن 100+ کیلوگرم به‌دست آمد و بی‌تردید حاصل تلاش فردی و غیرت ورزشی اوست.

اما سؤال اساسی این است: چرا این تلاش فردی، به یک موفقیت تیمی تبدیل نشد؟ چرا سایر جودوکاران استان نتوانستند حتی به سکو نزدیک شوند؟

این پرسش، متوجه ورزشکار نیست؛ بلکه مستقیماً مدیریت این رشته، مربیگری، اردوهای تدارکاتی و نحوه انتخاب نفرات را نشانه می‌رود. تیمی که بدون پشتوانه تمرینی منسجم اعزام شود، نباید انتظار معجزه داشت.

جودوی کارگری، برخلاف تصور رایج، نیازمند برنامه‌ریزی دقیق، حمایت شغلی، هماهنگی با واحدهای تولیدی و زمان‌بندی حرفه‌ای است؛ موضوعی که در بسیاری از استان‌ها جدی گرفته شده، اما در کردستان هنوز ساختارمند نشده است.

وقتی 23 استان در این رقابت‌ها حضور دارند، مقایسه نتایج نشان می‌دهد فاصله کردستان با استان‌های مدعی، فاصله امکانات نیست؛ فاصله مدیریت است. اینکه تنها یک وزن روی سکو می‌رود، یعنی سیستم استعدادپروری و آماده‌سازی در سایر اوزان یا فعال نبوده یا رها شده است.

نباید هر نتیجه‌ای را با کمبود بودجه و امکانات توجیه کرد. استان‌هایی با شرایط مشابه، خروجی بهتری داشته‌اند؛ چون برنامه داشته‌اند. ادامه این روند، جودوی کردستان را از یک رشته مدعی، به یک رشته صرفاً حاضر و تماشاگر در مسابقات تبدیل خواهد کرد.

مدال برنز جودوی کارگران کردستان قابل احترام است، اما کافی نیست. این نتیجه باید به‌عنوان زنگ خطر برای هیئت جودو استان، اداره کل ورزش و جوانان و متولیان ورزش کارگری تلقی شود.

مطالبه روشن است: ارائه گزارش شفاف از نحوه انتخاب، آماده‌سازی و اعزام تیم، تدوین برنامه مشخص برای همه اوزان و حمایت واقعی از ورزشکاران کارگر؛ نه اعزام‌های حداقلی برای پر کردن لیست.

اگر قرار است جودوی کردستان به جایگاه شایسته خود بازگردد، این مسیر از پاسخگویی، اصلاح ساختار و برنامه‌ریزی حرفه‌ای می‌گذرد. در غیر این صورت، باید پذیرفت که «یک مدال»، سقف آرزوها شده است؛ و این، زیبنده کردستان نیست.

انتهای پیام/481