به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرمان، سیزدهم دی، تنها یک روز در تقویم رسمی کشور نیست؛ روزی است که تاریخ در آن مکث می‌کند، دل‌ها سنگین می‌شوند و خاطره‌ها، زنده‌تر از همیشه در حافظه جمعی یک ملت جریان می‌یابند.

روزی که نام شهید حاج قاسم سلیمانی با ایستادگی و مقاومت گره خورده، روزی که یاد شهدای مظلوم حادثه تروریستی گلزار شهدای کرمان با بغض و خون عجین شده و امسال، هم‌زمان با میلاد امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام و روز پدر، داغ نبودن پدران آسمانی را عمیق‌تر از همیشه در دل‌ها می‌نشاند.

سیزدهم دی؛ تاریخِ داغ‌های مشترک

سیزدهم دی، سال‌هاست به یکی از حساس‌ترین و تأثیرگذارترین نقاط حافظه تاریخی ایرانیان تبدیل شده است؛ نقطه‌ای که در آن، شهادت، مقاومت، مظلومیت و افتخار به هم می‌رسند. سالروز شهادت مردی که برای بسیاری، تنها یک فرمانده نظامی نبود؛ حاج قاسم سلیمانی نماد امنیت، غیرت، اخلاص و پدری برای یک ملت بود.

مردی که رد پای مجاهدتش، از میدان‌های سخت نبرد تا قلب خانه‌های امن مردم امتداد داشت.

کرمان؛ جایی که داغ، دوباره زنده شد

اما واعه تلخ سیزدهم دی، تنها به شهید حاج قاسم سلیمانی سیدالشهدای جبهه مقاومت و سردار دلها ختم نمی‌شود. دو سال پیش، در چنین روزی، گلزار شهدای کرمان ـ مکانی که قرار بود مأمن آرامش و زیارت باشد ـ به صحنه یکی از تلخ‌ترین جنایت‌های تروریستی سال‌های اخیر تبدیل شد.

ساعت 14:50 بعدازظهر 13 دی‌ماه، نخستین انفجار رخ داد و صدایی مهیب فضای معنوی مراسم چهارمین سالگرد شهادت حاج قاسم سلیمانی را در هم شکست.

مردمی که تا لحظاتی پیش مشغول دعا و زیارت بودند، ناگهان با موج انفجار و فریادهای وحشت‌زده مواجه شدند.

زمین زیر پایشان لرزید و فضای گلزار، که آمیخته با احترام و آرامش بود، در لحظه‌ای کوتاه به صحنه‌ای خونین تبدیل شد.

انفجار دوم؛ زخمی عمیق‌تر بر پیکر شهر

هنوز شوک انفجار نخست فروکش نکرده بود که در ساعت 15:17، انفجار دوم رخ داد؛ انفجاری که عمق فاجعه را چند برابر کرد.

تکه‌های پاره‌شده لباس‌ها، کفش‌ها و وسایل شخصی، خون نقش بسته بر آسفالت خیابان و پیکرهای بی‌جان بر زمین افتاده، تصویری تلخ و فراموش‌نشدنی از آن روز ساخت.

مادران و پدران، با چشمانی اشکبار در میان مجروحان و شهدا به دنبال عزیزانشان می‌گشتند و صحنه‌هایی که حتی روایت آن، دل هر انسانی را به درد می‌آورد.

پدرانِ آسمانی؛ ستون‌هایی که هنوز ایستاده‌اند

در میان شهدای این حادثه تروریستی، نام‌هایی هست که هرکدام، یک دنیا روایت‌اند؛ پدران و مادرانی که ستون خانه بودند و امروز، جای خالی‌شان با هیچ واژه‌ای پر نمی‌شود. آن‌ها که جان خود را در مسیری گذاشتند که آینده یک ملت را تضمین کرد.

آن‌ها فقط «شهید» نبودند؛ پدر و مادر بودند، همسر و فرزند و رفیق بودند و امروز، نبودن‌شان خانه‌ها را ساکت‌تر و دل‌ها را سنگین‌تر کرده است.

وقتی روز پدر، رنگ داغ می‌گیرد

امسال، سیزدهم دی با سیزدهم رجب هم‌زمان شده است؛ روز میلاد امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام، پدری که نماد عدالت، شجاعت و مهربانی است.

تقارنی سنگین و معنادار؛

روز پدر، در روزی که بسیاری از پدران، دیگر در میان خانواده‌هایشان نیستند. پدرانی که دست‌هایشان دیگر بر سر فرزندانشان نیست، اما راهشان چراغ فردای همان فرزندان شده است.

حاج قاسم؛ پدری برای یک ملت

برای بسیاری از مردم ایران، حاج قاسم سلیمانی، تنها یک فرمانده نظامی نبود؛ او پدر معنوی نسلی بود که امنیت امروز خود را مدیون شب‌زنده‌داری‌ها و مجاهدت‌های بی‌وقفه او می‌دانند.

این روزها یاد حاج قاسم، یاد همه پدرانی است که بی‌ادعا رفتند تا «ایران» بماند.

دلتنگی و افتخار؛ میراث مشترک سیزدهم دی

سیزدهم دی، روز دلتنگی‌های بی‌صداست؛ روز اشک‌هایی که در سکوت می‌ریزند و بغض‌هایی که نامشان «افتخار» است.

سیزدهم دی، روز هم‌نشینی داغ و افتخار است؛ روز یادآوری پدرانی که رفتند تا ما بمانیم و با عزت و افتخار زندگی کنیم.

انتهای پیام/511/