منیره سادات طباطبایی، استاد حوزه و کارشناس مسائل دینی، در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، با بیان اینکه یکی از برجسته‌ترین ابعاد شخصیت امیرالمؤمنین امام علی (ع)، گستره شگفت‌انگیز علم و حکمت اوست، گفت: تعابیری که خود آن حضرت درباره دانش خویش به کار می‌برد، نشان می‌دهد که علم علوی، دانشی انباشته یا اکتسابی نیست، بلکه جریانی سیال و جوشان است.

طباطبایی با بیان اینکه تعبیر «سیل دانش از من فرو می‌ریزد» یک استعاره ساده نیست، تصریح کرد: امام علی(ع) خود را قله‌ای می‌داند که علوم از آن سرازیر می‌شود. این نگاه با آیه «وَفَوْقَ كُلِّ ذِی عِلْمٍ عَلِیمٌ» قابل تبیین است، اما در میان انسان‌ها این قله علمی در وجود امام علی(ع) متجلی شده است.

او ادامه داد: دعوت صریح امام به پرسشگری پیش از فقدان او، نشان‌دهنده اطمینان کامل به احاطه علمی خویش است. وقتی می‌فرماید آگاهی من به راه‌های آسمان بیش از راه‌های زمین است، در واقع از تقدم عالم غیب بر عالم شهادت سخن می‌گوید، همان اصلی که قرآن در «عَالِمُ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَةِ» بر آن تأکید دارد.

این پژوهشگر دینی با اشاره به سخنان امام درباره آگاهی از سرنوشت انسان‌ها گفت: امام علی (ع) تصریح می‌کند که اگر بخواهد می‌تواند آغاز و انجام زندگی افراد را بازگو کند، اما از بیم انحراف فکری جامعه، این علم را محدود کرده است. این خویشتن‌داری علمی نشانه حکمت عملی است، نه فقدان علم.

او با اشاره به جایگاه اهل بیت (ع) به عنوان کانون علم، اظهار کرد: وقتی امام می‌فرماید ما ریشه نبوت و معدن دانشیم، این سخن در امتداد آیه تطهیر و آیه «إِنَّمَا یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ» معنا پیدا می‌کند؛ یعنی طهارت، شرط حمل حکمت الهی است.

کارشناس علوم دینی ادامه داد: بزرگان اندیشه اسلامی از کلینی تا ابن‌ابی‌الحدید و ابن‌سینا، همگی بر ناتوانی عقل جمعی بشر در هم‌سنگ‌سازی با کلام امام علی(ع) اذعان کرده‌اند. این اجماع علمی تصادفی نیست، بلکه ناشی از اتصال کلام علوی به منبع وحی است، چنان‌که قرآن می‌فرماید: «وَمَا یَنطِقُ عَنِ الْهَوَىٰ».

طباطبایی در پایان با تأکید بر پیوند اخلاص و حکمت گفت: روایتی که می‌فرماید اخلاص چهل روزه چشمه‌های حکمت را می‌جوشاند، درباره امام علی (ع) به‌صورت کامل و دائمی تحقق یافته است. انسانی که سراسر عمرش «لله» بوده، طبیعی است که حکمتش تاریخ‌ساز و بی‌بدیل باشد.

انتهای پیام/