به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، به نیمه ماه رجب رسیده ایم، بنابراین فرصت چندانی برای بهره گیری از این ماه الهی نداریم، لذا ضروری است فرصت باقیمانده را ارج بیشتری نهیم.

حکایت ما در عرصه عمل و توشه‌برداری برای آخرت، حکایت کسی است که با درآمدی بس اندک، خرج و هزینه‌کرد فراوان دارد و دخل او هماره چندین برابر کمتر از خرج اوست.

در دور و بر خود نان‌خورانی دارد که گاه و بیگاه؛ بیجا و بجا خرج روی دست او می‌گذارند و او نمی‌داند با این انبوه کسری درآمد و دخل چه کند!

خدا نکند که ناگهان متوجه شود که قرض زیاد بالا آورده و عن قریب است که بر همه اموال او چوب حراج بزنند!

چنین فرد نگونساری تنها چشم امیدش به هبه‌ها و صله‌ها، جوایز و چشم‌روشنی این بانک و آن اداره است تا شاید بخشی از بار بدهکاری او را کاهش دهند.

ما در انبان‌مان چندان تلاش و توشه‌ای نیاندوخته‌ایم. 
نه نماز با حالی نه روزه با توجهی! 
نه مسجدی؛ نه محرابی! 
نه ذکری، نه مناجاتی!
نه ثنا خوانی و نه تلاوتی!
نه دستگیری از فقیر و مستمندی!
نه دست محبت و مهر کشیدن بر سر یتیمی!

از همه بدتر آن که به تعبیر امام سجاد علیه السلام در دعای ابوحمزه، فرشتگان پیوسته شر و شرور ما را به آسمان می‌برند!

درنگریم که توشه و توبره ما تهی از عمل و پشت ما سنگین از پلشتی است!  چه می‌توانیم کرد؟!

شب جمعه، شب نیمه شعبان، شب عرفه، شب قدر، زیارت اهل بیت علیهم السلام، ماه رجب و رمضان همان هبه‌های چشم‌نوازاند که می‌توانند امید را در دل ما زنده کنند و هم به توشه ما بیافزایند و هم از بار سنگین گناه بکاهند!

 اگر کسی با آن حال نگونساری، قدر چنین روزهای تکرار ناپذیر را نداند، تنها خود را ملامت کند و بگوید: ربنا غلبت علینا شقوتنا.

شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما 
بسی گردش کند گیتی بسی لیل و نهار آرد

نویسنده: آیت‌الله علی نصیری، رئیس موسسه معارف وحی و خرد

انتهای پیام/