به گزارش خبرگزاری تسنیم از سنندج، بارش برف در استان کردستان، پدیده‌ای غیرمنتظره، نادر یا تازه‌وارد نیست. این استان هر ساله با زمستان‌های سخت، کولاک‌های سنگین و انسداد راه‌های روستایی مواجه است؛ مسئله‌ای که باید در تقویم مدیریتی دستگاه‌های متولی، پیش‌بینی و برای آن سناریوهای دقیق طراحی می‌شد.

با این حال، هر زمستان، همان روایت تکراری بازتولید می‌شود: بحران، انسداد، تأخیر و در نهایت مانور رسانه‌ای بر «بازگشایی». گویی اصل ماجرا نه جلوگیری از بحران، بلکه عبور نمایشی از آن است.

در روزهایی که ده‌ها روستا به‌مدت بیش از 10 روز در محاصره برف بودند، زندگی مردم متوقف شد؛ دسترسی به نان، سوخت، خدمات درمانی و حتی ارتباطات اولیه قطع یا به‌شدت محدود شد، اما صدای این رنج‌ها کمتر شنیده شد.

اکنون که راه‌ها با تأخیر طولانی باز شده‌اند، مدیرکل راهداری استان از «فعالیت شبانه‌روزی»، «بی‌وقفه» و «افتخارآمیز» سخن می‌گوید؛ ادبیاتی که بیش از آنکه پاسخ‌گو باشد، توجیه‌گر است.

سؤال اصلی اینجاست: آیا بازگشایی راه روستایی پس از 10 روز، موفقیت است یا اعتراف غیرمستقیم به ضعف مدیریت پیشگیرانه؟

نقد ادعاها و روایت رسمی

مدیرکل راهداری کردستان از به‌کارگیری 400 دستگاه ماشین‌آلات و فعالیت 36 راهدارخانه سخن می‌گوید. اگر این ظرفیت از ابتدا به‌صورت مؤثر فعال بوده، چرا ده‌ها روستا روزها در انزوا باقی ماندند؟

وقتی اعلام می‌شود ارتفاع برف در برخی مناطق به چهار تا پنج متر رسیده، این پرسش مطرح می‌شود که آیا پیش‌بینی‌های هواشناسی نادیده گرفته شد؟ یا برنامه‌ریزی متناسب با شرایط اقلیمی استان وجود نداشت؟

ارجاع به کمک گرفتن از استان‌های دیگر، اگرچه در شرایط اضطراری قابل دفاع است، اما خود نشانه‌ای از ضعف زیرساختی و کمبود آمادگی درون‌استانی است. چرا استانی که هر سال با چنین بحران‌هایی مواجه است، هنوز به واردات ماشین‌آلات اضطراری وابسته است؟

فعالیت 36 ساعته بی‌وقفه راهداران، قابل احترام است؛ اما پرسش افکار عمومی این نیست که راهداران چقدر زحمت کشیده‌اند، بلکه این است که چرا کار به نقطه‌ای رسید که نیاز به 36 ساعت بی‌وقفه باشد؟!

در تمام این اظهارات، یک حلقه مفقوده جدی وجود دارد: پاسخ‌گویی درباره تأخیر. هیچ اشاره‌ای به این نشده که چرا برخی راه‌های روستایی تا بیش از 10 روز مسدود بودند و چه کسی مسئول این زمان از دست‌رفته است.

مطالبه‌ای روشن از یک نهاد مسئول

بازگشایی راه‌های روستایی پس از 10 روز، نه افتخار است و نه دستاورد؛ بلکه نشانه‌ای از ضعف در پیش‌بینی، آمادگی و اولویت‌بندی است. تقدیر از تلاش راهداران نباید به سپری برای پنهان‌کردن ناکارآمدی مدیریتی تبدیل شود.

اداره‌کل راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای استان کردستان موظف است به‌جای روایت‌های تبلیغاتی، گزارش شفاف عملکرد، زمان‌بندی عملیات، دلایل تأخیر و برنامه اصلاحی ارائه دهد.

انتهای پیام/485