به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در چهارمین روز از سی و نهمین جشنواره فیلم فجر، فیلم سینمایی «زالاوا» به کارگردانی ارسلان امیری و «مصلحت» به کارگردانی حسین دارابی برای اهالی رسانه در برج میلاد به نمایش درآمد.
"زالاوا" کمدی است که داستان آن در دهه 1350 شمسی میگذرد و راوی اتفاقی است که باعث ترس مردم شده و رئیس پاسگاه تلاش میکند تا امنیت را به روستا بازگرداند.
فیلم سینمایی"زالاوا" اولین تجربه سینمایی ارسلان امیری در مقام کارگردان است. این سینماگر پیش از این در طرح و نوشتن فیلمنامه فیلمهای "ناهید"، "ویلاییها"، "اسرافیل"، "گیجگاه" و... همکاری داشته و مستندهای "ترانسفر"، "مرثیهای برای یک رویا"، "زمین ناآرام"و ... را کارگردانی کرده است.
فیلم سینمایی "مصلحت" نیز به کارگردانی حسین دارابی نخستین محصول سینمایی مشترک حوزه هنری و سازمان اوج است که در باشگاه فیلم سوره تولید شده است. این فیلم سینمایی پیش از این «مصلحت نظام» نام داشت که در نهایت تصمیم بر این گرفته شد تا نام آن به «مصلحت» تغییر پیدا کند.
در زیر نگاهی به نظرات منتقدین درباره این دو فیلم داریم:
علیرضا مجمع درباره این فیلم سینمایی نوشت:
زالاوا میخواهد فیلم ژانر وحشت باشد، اما متریالش آنقدر کم است که همان انرژی اولیهای که به تماشاگر منتقل میکند را هم هدر میدهد. شرمآور است که هنوز شب بیست و نهم 32 سال قبل بهترین فیلم ژانر وحشت بعد از انقلاب است. زالاوا میخواهد جنگیر باشد اما با قر کمر بعید است بشود.
وی همچنین درباره فیلم مصلحت نوشت:
مصلحت در بهترین حالت یک شوی تبلیغاتی است که به ضدخودش تبدیل میشود. بردن قصه فساد در قوه قضاییه به اول انقلاب فرار از وضعیت اکنون است. بخشش تحمیلی مادر مقتول در پایان هم به جز یک شعار نچسب چیز دیگری به فیلم اضافه نمیکند. فیلم سیاسی ساختن ابزاری میخواهد که فعلا از دسترس ما خارج است.
سعید الهی، منتقد سینما هم درباره فیلم مصلحت گفت:
چه مصلحت و چه شیشلیک و بیهمهچیز؛ دوره توقیف فیلم آن هم بعد از تولید دیگر گذشته و این امر برای حاکمان در عصر دیجیتال بیشتر خودزنی است تا خیرخواهی! فیلمی که با مجوز شورای پروانه ساخت ساخته میشود همچون تیری است که از کمان خارج شده؛ باید همان اول راه حواستان را جمع میکردید حضرات!
محمود سالاری نیز درباره فیلم زالاوا گفت:
زالاوا کار دانشجویی است. این اثر میخواهد حرفهای روشنفکرانه عمقدار بزند و یک سری باورها را که در توده مردم است به چالش بکشد اما موفق نیست. میخواهد به سمت نمادگرایی برود که باز هم الکن است.
کار در حد یک اثر دانشجویی و تجربی باقی میماند و رشد نمیکند و قامت نمیکشد. لوکیشن زیبا و قاببندیها گاهاْ سینمایی میشود اما ادامه پیدا نمیکند. در کل در حد یک اثر تلویزیونی است و نمیتواند به عنوان یک اثر سینمایی به مخاطب عرضه شود.
انتهای پیام/