به گزارش خبرگزاری تسنیم از بندرعباس، دود غلیظ بندر را پوشانده بود صدای مهیب انفجار، لحظهای شهر را در بهت فرو برد. اما پیش از آنکه ترس مجال گسترش یابد، گروهی از مردان دلاور، بیهیچ درنگی، به سمت کانون حادثه شتافتند.
آتشنشانان با تجهیزات و لباسهای سنگین، دل به دل شعلههای بیرحم زدند. در کنار آنها، امدادگران با چهرههایی خسته اما مصمم، پیکرهای آسیبدیده را از میان دود و آتش بیرون میکشیدند. هر لحظه، رقابتی بیصدا با مرگ در جریان بود. مصدومان، بیشتر دچار بریدگی، سوختگی و آسیبهای ناشی از موج انفجار شده بودند. برخی چشمانشان آسیب دیده و به بیمارستانهای تخصصی اعزام شدند.
آتش، هرچند بیرحمانه پیشروی میکرد، اما آتشنشانان هرگز عقب ننشستند. در گرمای سوزان اسکله، جایی که تاب ایستادن حتی چند دقیقه دشوار بود، آنان ساعتها ایستادند، دویدند و جانها را نجات دادند.
یکی از آتشنشانان با چهرهای خاکآلود گفت: «ما آمدهایم که جان بدهیم برای نجات جان دیگران...» جملهای ساده، اما سنگینتر از تمام شعلههای آن شب، دیگری می گفت از بندرکنگان بوشهر به عشق مردم بندرعباس و استان هرمزگان آمده واقعا خستگی نمیشناخت و جانانه تلاش می کرد.
دیگری در حالی که گرما امانش را بریده بود اما باز هم به فکر مردم ایران عزیزمان بود می گفت بگویید مردم ناراحت نباشند امشب آتش را اطفا می کنیم.
امروز بندر شهید رجایی با زخمهایش ایستاده است؛ زخمهایی که بر بدنه اسکله و دلهای مردم نقش بسته اما در دل این ویرانی، شکوه فداکاری و عشق به انسانیت، پررنگتر از همیشه جلوهگر شده است.
درود بر آنانی که نامشان شاید در هیچ کتابی نوشته نشود، اما یادشان تا همیشه در دلها زنده خواهد ماند.
.
انتهای پیام/