به گزارش خبرگزاری تسنیم از بهارستان، هوا هنوز گرم بود، اما نسیم ملایمی از جنس نام امام رضا (ع) بر دلها میوزید. از ساعتی پیش از اذان مغرب، مردم از کوچهها و محلههای مختلف نسیمشهر روانه مصلی بزرگ شهر شده بودند، صدای صلوات، نورافشانی آرام آسمان و لبخند کودکانی که پرچم سبز «یا رضا» در دست داشتند، نوید شبی متفاوت را میداد.
مصلی بزرگ نسیمشهر در شب میلاد حضرت امام رضا (ع) میزبان جشنی باشکوه و صمیمی بود، جشنی که فقط یک مراسم نبود بلکه پیوندی دوباره با عشق، ولایت و شهدا بود. حضور خادمان حرم مطهر رضوی در میان جمعیت، جلوهای بیبدیل داشت. پرچم متبرک آستان قدس رضوی، چون خورشیدی سبز، دلها را روشن میکرد. مردان و زنان، کودکان و سالخوردگان، با اشک در چشم و شوق در دل، به آن پرچم دخیل میبستند؛ گویی مشهد این بار، به قلب نسیمشهر آمده بود.
در بخشی از مراسم، یاد و نام شهدای والامقام خدمت گرامی داشته شد، کسانی که جان خود را نه در میدان نبرد بلکه در میدان ایثار و مسئولیت تقدیم کرده بودند. همزمان، خادمان حرم در کنار خانوادههای معظم شهدا و جانبازان نشستند، گویی خودِ امام رئوف، پناهآور قلبهای داغدیده این مادران بود.
حجتالاسلام رحیمی، امام جمعه شهر ساوه نیز بهعنوان میهمان و سخنران ویژه این مراسم با سخنانی دلنشین و اثرگذار، دلهای مشتاق را میهمان دریای معرفت رضوی کرد. او از سعهصدر امام رضا (ع) گفت؛ از مدارا، از عقلانیت شیعی، از وظیفهی امروز ما در ترویج سیره اهلبیت (ع). سخنانش مانند نسیم، آرام اما پر نفوذ، روح مخاطبان را در برگرفت.
بخش هنری جشن نیز حال و هوای ویژهای داشت، گروههای سرود نوجوانان رضوی با صدایی پر از شوق و امید، سرودهایی در وصف امام هشتم اجرا کردند. قطعاتی که از جان برخاسته بود و در جان مینشست. مادران و پدران، در سکوتی مؤدبانه، با لبخند و گاه اشک، اجرای این کودکان عاشق را دنبال میکردند. انگار زمان برای دقایقی ایستاده بود.
اما شاید چشمگیرترین بخش مراسم، حضور پرشور نسل چهارم انقلاب بود، دختران نوجوان با چادرهای سفید و نقشهای رضوی، پسران جوان با پیشانیبندهایی که نام امام رضا (ع) را فریاد میزدند، نشانهای روشن از تداوم راه ولایت بودند، حضورشان نشان داد که عشق به اهلبیت (ع)، نه فقط یک میراث، که یک حقیقت زنده و جاری در نسیمشهر است.
در پایان مراسم، دلهای مشتاق، این بار به مهمانی طعم و برکت رفتند. سفره احسان امام رضا (ع) با سادگی و صفا گسترده شد، غذایی که نه فقط نان که برکت و مهر در آن موج میزد. پیر و جوان، فقیر و غنی، شانه به شانه هم نشستند و در سایهسار محبت امام رئوف، لقمهای از طعم آسمان را چشیدند.
انتهای پیام/