به گزارش خبرگزاری تسنیم از بندر کنگان، شهر و بندر کهن و تاریخی سیراف در جنوب استان استان بوشهر در فاصله حدوداً 240 کیلومتری مرکز استان بوشهر و به دلیل مجاورت با پالایشگاه پارس جنوبی، با مشکلاتی از جمله آلودگی هوا و تأثیرات زیستمحیطی مواجه است. این موضوع باعث شده که سیراف به نوعی در محاصره این پالایشگاه قرار گیرد و وضعیت آلودگی هوای آن بسیار حاد است.
دودکشهای پالایشگاه پارس جنوبی و فعالیتهای صنعتی مرتبط با آن، باعث انتشار آلایندهها و آلودگی هوا در منطقه سیراف شده است این آلودگیها نقش مهمی در به خطر انداختن سلامتی مردم سیراف و همچنین حیات وحش و گیاهان منطقه دارد.
بوی گاز کهنه و سمی، دیگر بخشی از زندگی روزمره مردم سیراف شده است. اینجا، نفس کشیدن به یک چالش تبدیل شده؛ نه یک استعاره، بلکه واقعیتی تلخ که هر روز در ریههای کودکان، سالمندان و همه ساکنان این شهر تاریخی رسوب میکند.
صنعت گاز ایران با افتخار از رکوردهای صادراتی و درآمدهای ارزی سخن میگوید، اما در سیراف، مردم با چشمهای اشکبار و سینههای پر از سم، هزینه این توسعه نامتوازن را میپردازند. گاز که باید مایه رفاه باشد، امروز به عاملی برای نابودی سلامت و آرامش مردم تبدیل شده است.
وزارت نفت، مدیران منطقه ویژه اقتصادی پارس و مسئولان محلی، همگی در برابر این فاجعه زیستمحیطی سکوت اختیار کردهاند. گویی زندگی مردم سیراف در معادلات اقتصادی و سیاسی جایی ندارد. وعدههای هوای پاک و محیط زیست سالم، در گردباد منافع اقتصادی گم شدهاند.
در هیچ کجای جهان، توسعهای که سلامت و جان انسانها را قربانی کند، پذیرفته نیست، اما در سیراف، صنعت گاز با بیتفاوتی به آلودگی هوا و تخریب محیط زیست ادامه میدهد. مشعلهای همیشه روشن، نماد بیمسئولیتی صنعتی هستند که به جای خدمت به مردم، به دشمنی با آنان تبدیل شده است.
این وضعیت دیگر قابل تحمل نیست. مردم سیراف، همانگونه که در طول تاریخ مقاوم و سختکوش بودهاند، این بار نیز در برابر بیعدالتی زیستمحیطی سکوت نخواهند کرد. صنعت گاز باید هرچه سریعتر به مسئولیت اجتماعی خود عمل کند:
کاهش فوری آلایندهها: اجرای طرحهای کاهش انتشار گازهای سمی و کنترل مشعلها.
شفافیت و پاسخگویی: وزارت نفت و شرکتهای تابعه باید به صورت شفاف درباره اقدامات خود گزارش دهند.
جبران خسارت: ارائه خدمات درمانی به آسیبدیدگان و سرمایهگذاری در پروژههای زیستمحیطی.
سیراف، شهری با تاریخ کهن و مردمی سختکوش، شایسته زندگی در هوایی پاک و محیطی سالم است. توسعهای که به قیمت نابودی سلامت مردم تمام شود، توسعه نیست، بلکه یک فاجعه انسانی است. وقت آن رسیده که صدای سیراف را شنید، پیش از آنکه این فریاد خاموش، به یک فاجعه غیرقابل جبران تبدیل شود.
کودکان این شهر، آیندهشان را با آلایندهها نفس میکشند. سالمندان، داروی تنفسی را بیشتر از نان میخرند و صنعت گاز؟ فقط مشعلهایش را روشنتر میکند؛ انگار نه انگار، پشت همین شعلهها، خانهها، انسانها و زندگیهایی هست که خاکستر میشوند.
ادامه این وضعیت، یک جنایت خاموش است. نه سیراف سکوت خواهد کرد، نه مردمانش. یا صنعت گاز به مسئولیت اجتماعیاش عمل کند، یا منتظر طوفان اجتماعی باشد.
از جمله راهکارهایی که برای حل این مشکل مطرح شده، میتوان به کاهش آلایندهها، استفاده از تکنولوژیهای نوین در صنایع و نظارت دقیقتر بر فعالیتهای صنعتی اشاره کرد.
رضا زیارتی، فعال رسانهای در شهرستان کنگان
انتهای پیام/