به گزارش خبرگزاری تسنیم، هوشنگ جزیزاده، پیشکسوتی کمنظیر در هنرهای سنتی ایرانی، عمری طولانی را صرف آموزش، پرورش شاگردان و خلق آثار ماندگار کرد. آثار او نهتنها در موزهها و مجموعههای داخلی و خارجی نگهداری میشوند، بلکه نسلهای جدید هنرمندان ایرانی نیز از میراث او الهام گرفتهاند.
امیرهوشنگ جزیزاده در 7 اردیبهشت 1312 در اصفهان متولد شد. علاقه و استعداد او به هنر از کودکی آشکار بود و تحصیلات خود را در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان آغاز کرد. او بعدها با بورس تحصیلی به انگلستان رفت تا مهارتهای خود را در زمینه طراحی و هنرهای تجسمی تکمیل کند. وی پس از بازگشت به ایران، سالها به تدریس مینیاتور، طراحی فرش و تذهیب پرداخت و نسلهای زیادی از هنرمندان امروز را پرورش داد. او معتقد بود آموزش هنر تنها انتقال تکنیک نیست، بلکه پرورش نگاه و ذهن خلاق هنرمند نیز اهمیت دارد.
آثار استاد جزیزاده بازتابی از سنت کلاسیک نگارگری ایرانی و درعینحال آمیخته با خلاقیت شخصی و نگاه مدرن است. او معتقد بود هنر باید پیام، روح و تجربه زیسته را منتقل کند و نه صرفاً تقلید از سبکهای گذشته. این نگرش باعث شد آثار او در ایران و حتی خارج از کشور موردتوجه قرار گیرد و او را بهعنوان یکی از چهرههای ماندگار هنر نگارگری مطرح سازد.
در آیین بزرگداشت استاد جزیزاده که اخیراً در اصفهان برگزار شد، ضمن رونمایی از کتاب نفیس «کمال حسن» شامل گزیده آثار او، مستند «بهای عشق» که روایت تصویری زندگی هنریاش است، نیز به نمایش درآمد. این مراسم نشان داد که جزیزاده نه فقط هنرمندی بزرگ، بلکه نمادی از پیوند هنر، تجربه و عشق به زیبایی بود؛ هنری که فراتر از زمان و مکان باقی میماند.
یکی از بزرگترین میراثهای استاد جزیزاده، شاگردان او هستند. او با صبر و فروتنی، نهتنها تکنیکها را آموزش میداد، بلکه روح هنر و نگاه خلاق را در شاگردانش میپروراند. بسیاری از هنرمندان امروز میگویند که استاد باعث شد هنر را با حس و تجربه شخصی درک کنند و نه صرفاً تقلید از گذشته.
انتهای پیام/