به گزارش گروه اجتماعی باشگاه خبرنگاران تسنیم «پویا»؛ حجتالاسلام علیرضا پناهیان در هشتم محرم امسال در سخنرانی خود در دانشگاه تهران به موضوع «ویژگیهای شخصیتی دینداران و دینگریزان» پرداخته که در ادامه خلاصه این جلسه تقدیم شده است:
ـ بعضیها بهخاطر ویژگیهای شخصیتی بدی که دارند، دینگریز میشوند. یکی از ویژگیهای شخصیتی نامتناسب با دین، قساوت قلب است و یکی از ویژگیهای شخصیتی متناسب با دین، رقت قلب و عاطفی بودن است. امام صادق(ع) میفرماید: قلب کافر سختتر از سنگ است.(امالی صدوق/245) یا میفرماید: وقتی به یک آدم پست، لطفی میکنید، رذل و بد میشود و دنبال خودخواهیهایش میرود(تحف العقول/204)
ـ وقتی به آدم پست، محبت میکنی، دیگر دغدغۀ ندارد که رضایت تو را جلب کند، لذا میرود سراغ اینکه رضایت خودش را جلب کند، یعنی دنبال خودخواهی خودش میرود. اینطور شخصیتها فقط وقتی گیر آدمهای ظالم میفتند، متواضع و متعادل میشوند، و از خودخواهی بیرون میآیند. اینها بردگان طواغیت هستند. اینها اگر ادب و تواضعی هم دارند، برای این است که نگرانند مبادا منافعشان را از دست بدهند. اینها بهظاهر آدمهای اخلاقیای هم هستند! ولی این تعادل اخلاقی در اثر ظلم ظالمان در آنها ایجاد شده است.
ـ عمر سعد هم در مقابل عبیدالله، یک شخصیت اخلاقی، انعطافپذیر، ولایتپذیر و امانتداری بهنظر میرسید! اینقبیل افراد، تحت فشار ظلم که باشند، اینطور متعادل و اخلاقی هستند اما وقتی میدان پیدا میکنند، رذالت خود را نشان میدهند. شاید کربلا بیش از اینکه برای نشان دادن خوبی امام حسین(ع) باشد ـ ما برای باور خوبی حسین(ع) نیاز به کربلا نداشتیم ـ برای نشان دادن قساوت قلب جبهۀ باطل بود.
ـ دین ما یک تفسیرش «محبت» است. خیلی از دستورات دین (مثل خمس و زکات) انسان را بامحبت بار میآورند؛ چون از شما یک پرداختی برای فقرا میگیرد. همینکه حاضر باشید از خودتان بگذرید، مقداری از خودخواهی شما را کم میکند، وقتی خودخواهی کم شد، بامحبت میشوید.
ـ یکی از ویژگیهای شخصیتی افراد دینگریز این است که «اهل عاطفه» نیستند. اگر کسی دچار سوءتفاهم نباشد بلکه آگاهانه وعامدانه دینداری نکند، بیمحبت و قسیالقلب است. اگر بعضاً میبینید که چنین افرادی، عاشقپیشهاند، این عشق واقعی نیست، او چون میبیند کسی بهنفعش است، میگوید «دوستت دارم!» یعنی دوست دارم تو را تسخیر کنم و در خدمت خودم دربیاورم. و الا اینها بویی از عشق به مشامشان نرسیده.
ـ آدمهای عاطفیای که رشدعاطفی ندارند، ممکن است از دین خارج شوند. میدانید چرا ابنملجم بُرید؟ برخی میگویند گریۀ خانوادههای کشتههای نهروان باعث شد از امیرالمؤمنین(ع) فاصله بگیرد!
ـ بعضیها عاطفه دارند ولی رشد عاطفی ندارند. مثلاً الان بعضیها یک احساس عاطفیای دارند که دلشان نمیآید به سردمداران کفر، تند بگویند! اینها قسیالقلب هستند، اگر هم عاطفی باشند، رشد عاطفی ندارند.برخی از سر عاطفه، علی(ع) را کنار زدند و به بهانۀ خشونتِ علی(ع)، ایشان را در خیلی از صحنهها تنها گذاشتند؛ در حالیکه اگر یاری میکردند، از جنایتهای بیشمار بعدی جلوگیری میشد. 2 نفر کشته فرق نمیکند با 20 میلیون کشته؟!
ـ بعضیها عاطفی هستند ولی عاطفۀ رشدنیافته دارند، اینها اتفاقاً بهخاطر عاطفی بودنشان، دینگریز میشوند؛ مثلاً میگویند: «دین جنگ راه میاندازد!» بله، ممکن است اولش جنگ راه بیفتد ولی بعدش صلح است؛ بهتر از این وضعِ الان است که جنگ در جنگ است! این عاطفیها-بعد از ظهور- به امام زمان(ع) هم میگویند: او فرزند پیامبر(ص) نیست، و الا اینقدر آدم نمیکُشت! (...لَوْ كَانَ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ لَرَحِمَ؛ غیبت نعمانی/233)
ـ بعضیها یکدفعهای عاطفی میشوند و ترجیح میدهند حکم خدا را بهخاطر عاطفه، زیرپا بگذارند. اما بعداً خدا توسط همان کسانی که در مقابلشان کوتاه آمدهاند، بلاهای سختی بر سرشان میآید!
انتهای پیام/