به گزارش خبرگزاری تسنیم از تنکابن، در میان شلوغی سیل جمعیتی که برای وداع آمده بودند ناگهان چشمم به دخترکی افتاد که گفتند تنها دختر شهید است و آمده بود برای وداع؛ وداعی تلخ از جنس پدر و دختر؛ دختری کوچک با قلبی سرشار از آرزو و پدری قهرمان برای دخترش برای میهنش.
سخت بود دیدن قطره قطره اشکهای دختر کوچک جانباز شهید که ذوق داشت برای گفتن خوبیها و فداکاریهای پدر دخترک با زبان شیرین کودکی اش و با ذوقی که در چشمانش بود از خوبیهای پدرش میگفت که چه خالصانه دوستش داشت و دست مهربانی بر سر کوچکش میکشید؛ گوشهای دیگر همسر جانباز نشسته بود لباس سیاه به تن و اشک بر چشمان به وقت خداحافظی با همسر، رفیق، همراه و پدر فرزندش.
همسرش از فداکاریهای شوهر وفادارش برای ما گفت با دلی شکسته گفت: همسر من همیشه به دوستان شهیدش غبطه میخورد به اینکه آنها زود رفتند و او نرفت و به فیض شهادت نرسید ولی حالا به آرزوی قلبش رسید و پرواز کرد به آرمانهای امام و انقلاب وفادار بود برای تمام شهدا احترام خاصی قائل بود و بعد یک مدت تحمل بیماری کلیوی به درخانه رفقایش رفت .
این وداع سوزناک تر و دل شکسته تر بود وقتی تابوت پدر را آوردند دخترک دوید میان جمعیت و پدر را صدا زد و گفت: بابا دلم برات تنگ شده چندروزه نیستی؛ نمیخوای بیای با من بازی کنی حرفی که دل جمع را سوزاند و اشکی که چشمان همگان سرازیر شد صحنه ای پر از اشک و دلتنگی دلتنگ چهره پدر بازی با پدر دختر است دیگر پدر نازکش اوست و دختر همدم و همدرد پدر.
چادر دخترک از سرش افتاد و مادر آن را دوباره برسرش گذاشت و گفت پدرت برای حفظ این چادر برای حفظ امنیت تو و من رفت؛ سیل جمعیت لحظه به لحظه بیشتر میشد تابوت جانباز شهید بر دستان مردم که رفت دخترک دوید تا بتواند دستش را برساند اما نتوانست چون هنوز کوچک بود و چشم به راه برگشت پدر به خانه.
مردم تنکابن باحضور پرشور در مراسم وداع و تشییع جانباز شهید 70درصد بار دیگر نشان دادند که برای نظام و انقلاب و شهید جان می دهند فرقی ندارد چه شهید هشت سال دفاع مقدس ،چه مدافع حرم،چه مدافع وطن و چه مدافع مردم در ناجا.
به گزارش تسنیم جانباز شهید ناجا سید حبیب حسینی در دوران سربازی در آبان 1375 در سلمانشهر با تیر مستقیم سارق مسلح از ناحیه زانو مجروح و قطع نخاع می شود و 29سال رنج ویلچر را تحمل کرد و به فیض شهادت نائل گردید.
انتهای پیام/