به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرمآباد، در خاکِ فراموششده زاگرس، جایی که باران مدتهاست کمرمق میبارد و رودخانهها به نخی بیجان شبیهاند، گیاهی میروید که داستانی عمیق از پایداری را روایت میکند.
در جایی که کشاورز با آب حرف میزند، و با خاک زندگی میکند کلزا گیاهی از تبار صبر است؛ از خانواده شببوها، با برگهایی باریک و گلهایی زرد که آفتاب را بهیاد میآورند.
در روزگاری که آسمان لرستان خساست بارید، مردمانی که قرنهاست به خاک خو کردهاند، 4805 کلزا را کشت کردند. این گیاه با کمآبی هم میسازد. از آبان کاشته میشود، بهار گل میدهد، و تابستان برداشت میشود.
گلهای زرد کلزا در فروردین و اردیبهشت، دشت را روشن میکنند. بعد، کمکم ساقهها خشک میشوند و غلافها میرسند. دانههای کلزا سبکند. ریز، سیاه، خشک.
در کیسه، مثل خاکشیر بالا و پایین میجهند. با دست که برداری، بوی خاصی ندارند. روغنشان هم بیبوست، اما شفاف، با درصد روغنگیری بالا.
طبق اعلام غلامعلی فتحی، مدیرکل کل تعاون روستایی لرستان، فصل خرید کلزا پایان یافته و 3420 تن کلزا در فصل برداشت جاری از کشاورزان خریداری شدهاست.
او در گفتوگو با تسنیم از خرید کلزا در 10 مرکز خرید با نرخ هر کیلوگرم 41 هزار تومان از کشاورزان سخن گفت و ارسال محصولات خریداریشده به کارخانجات روغنکشی کشور.
در خود لرستان هنوز کارخانه فعال روغنکشی نیست. کلزا بیرون میرود و ارزشافزوده در این استان نمیماند. زمین، زحمت میکشد، اما سود به خاک دیگری میرسد.
هر کیلوگرم کلزا تا 45 درصد روغن میدهد؛ روغنی زلال، بیرنگ، بیبو. کشت آن به خاک آسیبی نمیزند و آن را تازه میکند، آمادهتر برای فصلهای بعدی.
طبق اعلام مدیرکل تعاون روستایی لرستان 90 درصد از مطالبات کشاورزان کلزاکار در این استان پرداخت شده و باقیمانده تا قبل از 15 شهریور تسویه میشود.
در بسیاری از نقاط لرستان کلزا جای گندم را نگرفته، بلکه در چرخه تناوب زراعی جای گرفته تا هم خاک را احیا کند و هم درآمدی جدید فراهم.
انتهای پیام/ 644/.