به گزارش خبرگزاری تسنیم از ورامین، نهضت امام خمینی(ره) از همان آغاز، با همراهی مردمی شکل گرفت که حاضر بودند برای دفاع از مرجعیت و مقابله با رژیم پهلوی، هزینه بدهند. ورامین یکی از کانونهای جدی این همراهی بود؛ شهری که مردمش از قیام 15 خرداد 42 تا روزهای پایانی حکومت شاه، بارها حضور خود را در صحنه مبارزه نشان دادند و در بزنگاهها عقب ننشستند.
با ورود به سال 1357، فضای سیاسی و اجتماعی ورامین رنگ دیگری گرفت. اعتراضات مردمی گستردهتر شد، شعارها صریحتر و تجمعات پیدرپیتر. خیابانها، مساجد و کوچهها به محل رفتوآمد نیروهای انقلابی بدل شده بود و هر روز بر دامنه نارضایتی عمومی افزوده میشد. این روند، رژیم را به واکنشهای خشنتر واداشت.
اوج این تقابل، در دهم دیماه 1357 رقم خورد؛ روزی که اعتراضات مردمی ورامین با تیراندازی مأموران شهربانی و دخالت نیروهای نظامی به خشونت کشیده شد و در جریان آن، محمدحسین شیرازی، مسعود میرزایی و حسن کریمی به شهادت رسیدند؛ سه نامی که برای همیشه با 10 دی و حافظه تاریخی ورامین گره خورد.
در همین راستا به سراغ رحیمه شیرازی، خواهر شهید محمدحسین شیرازی رفتیم تا شرح این واقعه و ناگفتههای زندگی و شهادت برادرش را از زبان او بشنویم:
رحیمه شیرازی روایت خود را از فعالیتهای انقلابی برادرش، از سالهای پیش از پیروزی انقلاب آغاز میکند. به گفته او، محمدحسین شیرازی از فعالان مذهبی و سیاسی بود که در مسیر نهضت امام خمینی(ره)، نقش فعالی در انتقال پیامها و اعلامیههای انقلابی داشت و در این مسیر، بارها میان شهرهای مختلف کشور رفتوآمد میکرد. او از روحیه خاص برادرش میگوید؛ روحیهای که آمیخته با شجاعت، ایمان و بیقراری برای عمل است.
به گفته خواهر شهید، محمدحسین شیرازی از جمله جوانانی بود که اعتقاد داشت باید در میدان بود و تنها به حرف اکتفا نکرد. همین نگاه، او را به دل خطر میکشاند؛ جایی که بسیاری عقب مینشستند. رحیمه شیرازی با اشاره به روزهای منتهی به 10 دی 57، فضای ورامین را ملتهب توصیف میکند؛ شهری که هر گوشهاش نشانهای از اعتراض داشت و مردمش آماده حضور در خیابان بودند که برادرش در همان روزهای حساس، با وجود خطرات جدی، از حضور در صحنه مبارزه عقب ننشست.
روز دهم دیماه، اعتراضات مردمی بهشدت سرکوب شد و تیراندازی مأموران، جمعی از مردم و انقلابیون را به خاک و خون کشید. محمدحسین شیرازی نیز در همین درگیریها و در حالی که برای کمک و همراهی با دیگر معترضان در صحنه حضور داشت، هدف گلوله قرار گرفت و به شهادت رسید.
به دلیل شرایط امنیتی حاکم پس از این واقعه امکان برگزاری مراسم علنی وجود نداشت. پیکر شهید بهصورت مخفیانه و در سکوت، بدون غسل و کفن معمول و تنها با لباس، در آستان امامزاده شاهحسین(ع) به خاک سپرده شد؛ تدفینی که خود نشانهای از شدت اختناق آن روزها بود.
..
رحیمه شیرازی ادامه میدهد که پس از پیروزی انقلاب اسلامی و فروکش کردن فضای امنیتی، موضوع نبش قبر برای احراز هویت و ثبت رسمی شهادت مطرح شد. او میگوید پس از گذشت بیش از دو ماه، پیکر شهید نبش قبر شد و نشانههای اصابت گلوله و شهادت بهوضوح قابل مشاهده بود؛ موضوعی که مهر تأییدی بر روایت شهادت محمدحسین شیرازی در جریان اعتراضات مردمی 10 دی بود.
در روایت خواهر شهید، نام محمدحسین شیرازی در کنار دو شهید دیگر آن روز، مسعود میرزایی و حسن کریمی، همواره با احترام و اندوه یاد میشود؛ سه جوانی که در یک روز، در یک مسیر و با یک هدف، جان خود را فدای مبارزه با رژیم پهلوی کردند.
10 دی 57 برای مردم ورامین، تنها یک تاریخ نیست؛ روزی است که خیابانهای شهر شاهد خون جوانانی شد که برای پیروزی انقلاب اسلامی ایستادند. روایتی که هنوز پس از دههها، در حافظه خانوادهها و مردم این دیار زنده مانده و هر سال، با یاد شهدای آن روز، دوباره مرور میشود.
انتهای پیام/