به گزارش خبرگزاری تسنیم، گفتوگوی اخیر لیوبومیر تراویتسا، تنها یک مصاحبه ورزشی نیست، بلکه سفری احساسی به دهههای 70 و 80 میلادی است؛ زمانی که مکتب والیبال بالکان با ترکیبی از تکنیک برتر و شخصیت تسلیمناپذیر، جهان را تسخیر کرد. تراویتسا که والیبال را بسیار دیر و در 19 سالگی (پس از تجربه بسکتبال) آغاز کرد، تنها دو سال بعد به تیم ملی بزرگسالان دعوت شد.
تراویتسا با مرور سالهای حضورش در سری آ ایتالیا (تیمهای مودنا، پادووا و میلان) خاطرهای جالب را نقل میکند: وقتی در 37 سالگی دوران بازیگریام را تمام کردم، مسنترین بازیکن تیم بودم و همه مرا پدربزرگ صدا میزدند؛ اما صادقانه بگویم، آن زمان در بهترین فرم بدنیام بودم. امروز میبینیم که بازیکنی مثل میکو اسکو در 47 سالگی هنوز بازی میکند و این عادی است، اما آن زمان فشار محیط باعث شد علیرغم تواناییام برای ادامه دادن، به مربیگری روی بیاورم.
او در مورد پسرش «دراگان»، پاسور و کاپیتان سابق تیم ملی ایتالیا، اعتراف جالبی دارد: وقتی دراگان 12 ساله بود، بین فوتبال و والیبال مردد بود. من و همسرم قاطعانه به او گفتیم که باید یکی را انتخاب کند. وقتی والیبال را برگزید و به باشگاه بزرگ سیسلی ترویزو رفت، به او هشدار دادم که اگر ثابت نکنی که بازیکن بهتری نسبت به من هستی، در این ورزش به هیچجا نمیرسی! این حرف هم شوخی بود و هم نقد به خودم، اما امروز اعتراف میکنم که دراگان به عنوان بازیکن، قطعاً دستاوردهای بیشتری نسبت به من داشته است.
تراویتسا که در سالهای اخیر هدایت تیمهایی مثل «پیاچنزا» و حالا «چستوخووا» را در میانه فصل و در شرایط بحرانی پذیرفته، میگوید: اخیراً وقتی یک تیم بزرگ دچار مشکل میشود، مدیران با من تماس میگیرند. من از چالشهای بزرگ نمیترسم. فلسفه من بر پایه صداقت و گفتوگوست. بازیکنان باید بدانند در ذهن همدیگر چه میگذرد؛ بدون این شفافیت، ساختن چیزی که دوام داشته باشد غیرممکن است. کار در تمرین باید به گونهای باشد که مسابقه، تنها آینه و تصویر تمرینات ما شود.
این اسطوره والیبال در پایان با نگاهی حسرتآمیز به گذشته، از تغییرات ساختاری این ورزش انتقاد کرد: امروز، والیبال، ورزشی متفاوت است. اگرچه سیستم امتیازگیری رالی (هر رالی یک امتیاز) ایده خوبی بود، اما چیزی که دوست ندارم این است که تکنیک جای خود را به قدرت داده است. همه چیز شده است اینکه چه کسی فیزیک بزرگتری دارد و محکمتر ضربه میزند. در دوران ما، تکنیک مهمترین بخش بود و والیبال با آن زیباتر میشد.
انتهای پیام/