به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، اعتراضات مردمی که در پی تداوم فشارهای اقتصادی، افزایش بیسابقه قیمتها و کاهش محسوس قدرت خرید اقشار مختلف جامعه شکل گرفته، امروز به بازتابی از نارضایتیهای انباشتهشده معیشتی و مدیریتی بدل شده است؛ نارضایتیهایی که اگرچه ریشه در مطالبات واقعی مردم دارد، اما در بزنگاههایی با تلاش جریانهای معاند، اپوزیسیون خارجنشین، عناصر تجزیهطلب و رسانههای وابسته به رژیم صهیونیستی و سیاستهای مداخلهجویانه آمریکا، از مسیر اصلی خود منحرف شده و به سمت التهابآفرینی، آشوب و ناامنی سوق داده میشود.
در چنین فضایی، تفکیک میان «اعتراض مدنی و مسئولانه» با «تخریب و اغتشاش» بیش از هر زمان دیگری اهمیت بسزایی دارد. نفیسه روشن، بازیگر سینما و تلویزیون، در گفتوگویی صریح، بیپرده و توأم با نگرانی، ضمن روایت تجربه شخصی خود از بیکاری طولانیمدت، فشارهای معیشتی و احساس ناامنی، بر این مرزبندی تأکید میکند؛ مرزی که به گفته او، هم حق مردم برای مطالبهگری را به رسمیت میشناسد و هم مانع از نابودی سرمایههای اجتماعی، اقتصادی و روانی جامعه میشود.
نفیسه روشن با مثالی ساده، نگاهش به اعتراض را اینگونه توضیح میدهد: فرض کنید در یک خانواده، بچهها از بابا ناراضیاند. آیا راه اعتراض این است که شیشهها را بشکنند و تلویزیون را خرد کنند؟ یا باید بنشینند حرف بزنند؟ اعتراض حق است، اما تخریب، اعتراض نیست؛ آشوب است.
.
او ادامه میدهد: اینکه بانک آتش بزنند، ماشین مردم را چپ کنند یا سرمایه یک آدم را نابود کنند، اسمش اعتراض نیست. این میشود ناامنی و آشوب. اما اعتراض؟ بله. من خودم الان یکی از معترضترین آدمهای این کشورم.
این بازیگر سینما و تلویزیون، از بیکاری طولانیمدت خود میگوید: من بهعنوان یک بازیگر، نزدیک به دو سال است بیکارم. با این قیمت گوشت و مرغ، خیلی راحت میآیند میگویند افزایش قیمت داریم. منِ بیدرآمد چطور باید کنار بیایم؟ باید دغدغهام این باشد که آخر سال صاحبخانه بیرونم نکند یا بتوانم گوشت و مرغ بخرم.
به گفته او، گرانی فقط فشار اقتصادی نیست، بلکه تبعات اجتماعی دارد: این گرانی برای همه سوءتغذیه و فشار عصبی میآورد. امنیت اجتماعی را از بین میبرد.شیشه ماشین میشکنند، ناامنی ایجاد میشود. چرا؟ چون اصلاحات انجام نشده. مدیری که پاسخگو نیست، چرا باید سر کار بماند؟
روشن با انتقاد از مدیریت فرهنگی تأکید کرد: چرا در سینما و تلویزیون فقط 10 نفر مدام از این پروژه به آن پروژه میروند؟ بقیه چه کار کنند؟ اگر ما آبروداری میکنیم و اعتراض نمیکنیم، دلیل بر رضایت نیست. هنرمند فقط هنرمند نیست؛ آبروی جامعه است. پس چرا آبرویش را نمیخریم؟
او با اشاره به دشمنی اینترنشنال و منوتو، افزود: میترسم حرف بزنم، میترسم اعتراض کنم، چون میشوم سوژه اینترنشنال و منوتو. من دلم نمیخواهد بگویم، چون آنها دشمن ما هستند و به آنها ربطی ندارد. اما وقتی میبینی صدایت در کشور خودت شنیده نمیشود، مجبوری حرف بزنی، مجبوری دنبال راهحل بگردی.
این بازیگر با 20 سال سابقه کاری، شرایط معیشتی خود را چنین توصیف میکند: کسی که 16، 17 ماه بیکار است، با رزومه 20 ساله، باید بترسد داروی پدر و مادرش را بخرد؟ چرا باید بروم داروخانه حساب کنم ببینم پول در کارتم هست یا نه؟ اینها را خجالت میکشم به مردم بگویم.
روشن وضعیت اقشار ضعیف را نگرانکنندهتر میداند: وای به حال کارگر. چند بار شده دیدهام کسی در سوپرمارکت نمیتواند خرید کند، یا برای یک میلیون دارو این پا و آن پا میکند. با همه مشکلات خودم، کمک میکنم؛ اما چند بار میشود؟
در پایان، نفیسه روشن با تأکید بر مرز اعتراض و آشوب میگوید: این آشوبها تروما ایجاد میکند. وقتی به سرمایه ملی ضربه میزنید، کار یک عده مختل میشود. اعتراض با ترساندن مادر و خواهر مردم فرق دارد. معترض میتواند با شخصیت راهپیمایی کند؛ همانطور که در روز قدس میبینیم. چه ایرادی دارد؟
انتهای پیام/